Taizé

Η Εικόνα του Ελέους

Nikos Amanatidis — 2015-07-24T08:47:00Z

Κατά το έτος 2015 η κοινότητά μας στο Ταιζέ εορτάζει την 75η επέτειο της ίδρυσής της και καλεί όλους να θυμηθούν τον ιδρυτή αυτής, αδελφό Ροζέ, 100 χρόνια μετά την γέννησή του και δέκα χρόνια μετά από την είσοδό του στην αιωνιότητα. Το θέμα ειδικά που προτάθηκε για αυτή την χρονιά καλείται “Προς μια καινούργια Αλληλεγγύη”, και η κοινότητα αποφάσισε να ζωγραφίσει μια εικόνα με την Παραβολή του καλού Σαμαρείτη. Το βιβλικό κείμενο του κεφαλαίου 10 από το Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο δίδει ένα ξεκάθαρο παράδειγμα αλληλεγγύης εν πράξη. Η Εικόνα αγιογραφήθηκε από τον Εργαστήρι Αγιογραφίας του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού στη Γαλλία.

Περιγραφή

Το κύριο πρόσωπο της εικόνας είναι ο Χριστός σε όρθια στάση στο μέσο αυτής. Έχει σχήμα επίμηκες και η φορεσιά του είναι λευκή με πράσινη απόχρωση. Το πιο εκπληκτικό στην φιγούρα του είναι το ευγενές και φιλόξενο πρόσωπό του. Το δεξί του χέρι είναι σε σχήμα ευλογίας και με το αριστερό κρατά ανοιχτό Ευαγγέλιο, όπου είναι γραμμένα τα ελληνικά γράμματα “Α” και “Ω”.

Ο Χριστός περιβάλλεται από μεγάλο φωτοστέφανο-δόξα φτιαγμένο από βαθύ μπλἐ και κόκκινο με λευκόχρυσες γραμμές που δίδουν μια αίσθηση κίνησης. Μια παχιά λευκή λωρίδα σχηματίζει την εξωτερική ακμή της δόξας του. Αυτή η ταινία δεν ακολουθεί μόνο το περίγραμμα, αλλά έχει ανατροπές προς τα έξω σε βρόχους που σχηματίζουν έξι κύκλους, οι οποίοι τοποθετούνται κυκλικά γύρω από την άκρη της δόξας. Στο πλαίσιο αυτών των κύκλων, η παραβολή του Καλού Σαμαρείτη απεικονίζεται σε έξι παραστάσεις.

Από πάνω προς τα κάτω και από αριστερά προς τα δεξιά, οι εικόνες παραλλήλως του Χριστού περιέχουν το ευαγγελικό απόσπασμα. Η πρώτη παράσταση απεικονίζει την επίθεση των ληστών στο θύμα. Στη δεύτερη βλέπουμε το θύμα να κείται στο έδαφος και έναν ιερέα και έναν λευίτη να περνούν από την άλλη πλευρά του δρόμου σε στάση προσευχής, όμως με το να αφήνουν το θύμα στην άκρη του δρόμου. Έπειτα έρχεται ο καλός Σαμαρείτης με το γαϊδουράκι του, γονατίζει δίπλα στο θύμα και τον σηκώνει πάνω. Στο πανδοχείο, ο πληγωμένος άνδρας είναι στο κρεβάτι και ο Σαμαρείτης στέκεται δίπλα του. Στην τελευταία εικόνα, το θύμα, ο Σαμαρείτης και ο πανδοχέας κάθονται στο τραπέζι μοιραζόμενοι ένα όμορφο γεύμα.

Πάνω και κάτω από τη δόξα με τον Χριστό στο κέντρο, απεικονίζονται τέσσερις άγγελοι δοξάζοντας τον Κύριο. Τρεις είναι στα κόκκινα και ο τελευταίος είναι ντυμένος στα μπλε-πράσινα. Πάνω-πάνω πίσω από τους Αγγέλους είναι μια κόκκινη κορδέλα σε κυματισμό και κάτω πάλι πίσω από αυτούς μια άλλη σε πράσινο χρώμα. Στις κορδέλες είναι γραμμένο στα Γαλλικά “Ἐφ' ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε” (Μτ. 25,40).

Ερμηνεία

Ο Χριστός ντυμένος στα λευκά είναι ο ουράνιος Χριστός μεταμορφωμένος όπως θα έρθει στην συντέλεια του κόσμου. Με την παρουσία του μας ευλογεί και μας λέει την παραβολή του καλού Σαμαρείτη. Η δόξα συμβολίζει το μυστήριο του Θεού, το οποίο είναι πέρα των αισθήσεών μας. Όμως με τη λευκή φορεσιά του ο Χριστός έρχεται κοντά μας ως νεογέννητο παιδί και αποκαλύπτει εις εμάς το μυστήριο του Θεού.

Στις εικόνες που μας παρουσιάζουν την παραβολή το θύμα είναι επίσης ντυμένο στα λευκά: Ο Χριστός είναι παρών στον πληγωμένο άνθρωπο που χρίζει της βοήθειά μας. Σε πολλές από τις απεικονίσεις απηχούν σκηνές του πάθους του Χριστού ( η μαστίγωση, η αποκαθήλωση). Ο καλός Σαμαρείτης είναι ντυμένος στα πράσινα, χρώμα που συμβολίζει την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Είναι αλήθεια ότι δεν είναι τόσο εύκολο να έρθουμε και να βοηθήσουμε αυτούς που έχουν ανάγκη, αλλά αν το αρχίσουμε το Άγιο Πνεύμα θα έρθει και θα ενεργεί μέσω ημών.

Στην πρώτη εικόνα τρεις φιγούρες διακρίνονται: οι δύο ληστές και το θύμα στο οποίο επιτίθενται. Είναι μια εικόνα παραμορφωμένης τριάδας. Ανακαλώντας την ιστορία της δολοφονίας του Άβελ από τον Κάιν στην αρχή της Βίβλου, η παραβολή ξεκινά με το να παρουσιάζει την διάσπαση της αρμονίας μέσω της αμαρτίας. Η ανθρωπότητα παρόλο που δημιουργήθηκε “κατ' εικόνα Θεού”, έχει πλέον απολέσει αυτή της την ομοιότητα. Στην τελευταία εικόνα βλέπουμε πάλι τρία πρόσωπα. Κάθονται γύρω από το τραπέζι, στο οποίο υπάρχει μία κούπα- όπως και στην εικόνα της Αγίας Τριάδας: η Τριαδική αρμονία έχει αποκατασταθεί. Ενώ μια ευσέβεια, η οποία ξεχνά τον πλησίον της, σαν αυτή του ιερέα και του Λευίτη που πέρασαν δίπλα από το θύμα, είναι μόνο μια μορφή ειδωλολατρίας, αγάπη, το έργο της φιλανθρωπίας πραγματώνεται μέσω του καλού Σαμαρείτη και έτσι επαναφέρει την ανθρωπότητα στο κατ΄ εικόνα.

Τεχνοτροπία

Η εικόνα αγιογραφήθηκε κατά την παραδοσιακή εικονογραφική τεχνική, που χρησιμοποιεί η Ορθόδοξη Εκκλησία: αυγοτέμπερα και φύλλα χρυσού στο ξύλινο φόντο με στοιχεία λευκού. Όπως και στις περισσότερες εικόνες το στύλ είναι αυτό της Βυζαντινής τεχνικής. Αλλά από τη στιγμή κατά την οποία η εικόνα δεν αποτελεί δώρο από Χριστιανούς της Ανατολής, διαφορετικά στοιχεία της Δυτικής τεχνοτροπίας, ειδικά της περιοχής της Βουργουνδίας, εισήχθησαν στην φιγούρα του Χριστού και στην όλη σύνθεση. Έτσι λοιπόν η φιγούρα του Χριστού ανακαλεί την παράσταση του Χριστού εν δόξη στο παρεκκλήσι Moines στη Berzé ή τον Χριστό στα τύμπανα των Ρωμανικών Ναών όπως αυτών του Vézelay. Η σύνθεση εν συνόλω, με τις κορδέλες γύρω από τη δόξα είναι έμπνευση από ιστορημένα χειρόγραφα.

Από καλλιτεχνικής απόψεως το ενδιαφέρον στην εικόνα είναι ότι δεν αποτελεί αντίγραφο άλλης αλλά μια νέα αναπαράσταση. Είναι μια νέα εικόνα, η οποία γεννήθηκε μετά από σκέψη γύρω από τη παραβολή του καλού Σαμαρείτη, της οποίας τα χρώματα αποκαλύπτουν μια νέα προοπτική της ευαγγελικής φρεσκάδας. Η Εικόνα αποτελεί ένα μέρος μιας ζώσας παράδοσης, στην οποία το Άγιο πνεύμα μας επιτρέπει να ανακαλύψουμε ξανά την πίστη μέσα από νέες πορείες.

Μουσική Ενότητας και Ειρήνης

Nikos Amanatidis — 2015-07-13T14:05:00Z

Ένα CD που ηχογραφήθηκε το 2014 στην κοινότητα του Ταιζέ

CD, ref.: T 400.

Ο μουσικός δίσκος Taizé – Music of Unity and Peace είναι αποτέλεσμα μιας άνευ προηγουμένου συνεργασίας μεταξύ της Κοινότητας και της Deutsche Grammophon / Universal Music. Οι δεύτεροι προσέφεραν την εμπειρία και την τεχνογνωσία για την παραγωγή αυτού του αλμπουμ. Η κοινότητα υποδέχθηκε το πρόγραμμα με την προοπτική να γίνει γνωστή η μουσική της σε ένα ευρύτερο κοινό. Όλοι όσοι έχουν μετάσχει σε κάποια διεθνή συνάντηση στο Ταιζέ θα συναντήσουν για ακόμη μια φορά την ατμόσφαιρα που τους άγκιξε. Πολλοί άλλοι θα ανακαλύψουν την αντανάκλαση αυτής της στοχαστικής προσευχής.

Μετά από τις γνωστές στους επισκέπτες του Ταιζέ κωδωνοκρουσίες, οδηγούμαστε σε τραγούδια ερμηνευόμενα από χωρό νέων και μουσικών από διάφορες χώρες, μερικές ηχογραφήσεις έγιναν κατά τη διάρκεια των προσευχητικών συνάξεων της κοινότητας τον Ιουλιο του 2014 καθώς επίσης μερικοί ψαλμοί αποδόδονται μόνον από τους αδελφούς. Θα μπορέσεις να ακούσεις μερικά χωροδιακά κομμάτια αποδιδόμενα από πάνω από 2500 ανθρώπους, ενώ άλλα κομμάτια μπορούν να δώσουν μια γεύση από την οικειότητα που τυλίγει την προσευχή στο Ταιζέ. Το τραγούδι “Let all who are thirsty come” περιλαμβάνεται για πρώτη φορά σε ηχογράφηση.

“Τόσες πολλές καταστάσεις στον κόσμο έχουν ανάγκη ειρήνης” σημειώνει ο αδελφός Αλοϊς, ηγούμενος του Ταιζέ, στο τέυχος που συνοδεύει το CD.“ Όμως η ειρήνη πρέπει να έρθει στις καρδιές μας. Η ειρήνη δεν σημαίνει ότι θα έχουμε πάντα μια εύκολη ζωή, όμως σημαίνει ότι πιστεύουμε ότι αυτή η ειρήνη είναι δυνατή.”

Ο Mark Wilkinson, πρόεδρος της Deutsche Grammophon, είναι ευχαριστημένος από την ηχογράφηση: "Αυτή ή ειδιαίτερη, συναισθηματική, συγκινητική μουσική αξίζει να βρει ένα ευρύ κοινό. Η μουσική μπορεί να είναι ένας παράγοντας για αλλαγή, και για τη διάλυση των εμποδίων, αυυτές οι μοναδικές ιδιότητες των ασμάτων του Ταιζέ είναι μια απόδειξη για αυτό."

Songs:

1. The Bells of Taizé

2. Veni Sancte Spiritus

Come, Holy Spirit.

soli
Come from the four winds, O Spirit,
come breath of God;
disperse the shadows over us,
renew and strengthen your people.
Veni Sancte Spiritus.

Most kindly warming light!
Enter the inmost depths of our hearts,
for we are faithful to you.
Without your presence,
we have nothing worthy, nothing pure.
Veni Sancte Spiritus.

Come, kindly guest of the soul,
peace in our struggles,
rest in our labours,
breeze in the heat,
joy that dries our tears
and comforts our sorrows.
Veni Sancte Spiritus.

(Ezekiel 37:9 and from the Sequence for Pentecost)

3. Introduction: Seigneur, ouvre mes lèvres

(Psalm 100)

Lord, open my lips,
And my mouth shall proclaim your praise.
O God, make haste to my rescue;
Lord, come to my aid.

Give glory to God, all the earth
and worship the Lord with cheerful songs;
go up to him with shouts of joy.

Remember that the Lord is God,
for he made us, the work of his hands,
his people and the sheep of his flock.

So come into his gates, giving thanks,
and enter his courts with songs of praise,
bring him thanks, sing praise to his name.

Yes, the Lord is good!
Yes, his love is for ever!
God is faithful, age after age!

4. Bless the Lord

Bless the Lord, my soul, and bless God's holy name.
Bless the Lord, my soul, who leads me into life.
(Psalm 103:1-4)

soli
(Psalm 103)

It is God who forgives all your guilt,
who heals every one of your ills,
who redeems your life from the grave,
who crowns you with love and compassion.

As the heavens are high above the earth,
so is God's way above our way,
so is God's love for us.

As a Father has compassion on his children,
the Lord has mercy on those who revere him;
for God knows of what we are made,
and remembers that we are dust.

As the east is far from the west,
so far God removes all our sins

Now give praise to the Lord, all his works,
and bless the Lord, all his angels.

5. Laudate Dominum

Praise the Lord, all you peoples.
(Psalm 117:1)

soli
(Psalms 117, 66 and 150)

Every nation, praise the Lord;
and all peoples, praise his name!
For his love towards us is strong,
his faithfulness has no end!

Sing praise to God, all the earth,
and sing to the glory of his Name;
saying: all the earth adores you with awe,
singing praise, singing the praise of your Name!

Let the peoples bless our God
and sing to the Lord with praise;
for he restores us to life
and keeps us safe from falling.

Praise the Lord in the holy place,
praise the Lord in his firmament of power,
praise the Lord for the wonder of his deeds,
praise the Lord, his glory is supreme!

Praise the Lord with a trumpet blast,
praise the Lord with the harp and the lyre,
praise the Lord with the strings and with flutes,
praise the Lord with dances and drums!

Praise the Lord with resounding cymbals!
Praise the Lord with loud cymbals!
Praise the Lord, everything that lives!
Praise the Lord! Praised be the Lord!

Glory be to the Father almighty,
to the Son Jesus Christ,
and to the Holy Spirit, who is Love,
for ever and ever. Amen.

6. Response: Le Verbe s'est fait chair

(verses from John 1)

The Word became flesh and dwelt among us,
full of grace and truth.

The true light that gives light to everyone
was coming into the world.

To all who received him,
he gave the right to become children of God.

Out of his fullness we have all received
grace upon grace.

No one has ever seen God, but the one and only Son,
who is by the Father's heart, has made him known

Glory be to the Father and to the Son and to the Holy Spirit.

7. Beati voi poveri

Blessed are you who are poor, for the kingdom of God is yours.
(Luke 6:20)

soli
(Matthew 5:3-11)

Blessed are the poor in spirit,
for theirs is the kingdom of heaven.

Blessed are those who mourn,
for they will be comforted.

Blessed are the meek,
for they will inherit the earth.

Blessed are those who hunger for justice,
they will be filled.

Blessed are the merciful,
they will receive mercy.

Blessed are the clear in heart:
they will see God.

Blessed are the peacemakers,
for they shall be known as children of God.

Blessed are those who are persecuted for justice:
theirs is the kingdom of heaven.

8. Jubilate cœli

Heavens and worlds rejoice. Christ Jesus is risen indeed.

9. Psalm 63

O God, my God, I seek your face at dawn;
my body is pining for your presence.

God, you are my God, I seek your face at dawn,
my soul is thirsting for you,
my body is pining for you,
parched ground, waterless and dry;
in the Sanctuary, I have adored you,
beholding your glory and power.

Your love is better than life,
my lips will proclaim your praise;
all my life, I would bless you,
my hands lifted up in prayer;
my soul feasting till satisfied,
joy on my lips, praise in my mouth.

When I think of you, as I sleep,
remember you all through the night;
you have been my help,
in the shadow of your wings I rejoice;
my soul finds rest at your side,
your right hand holds me safe.

10. Bleibet hier

Stay here and watch with me; watch and pray.
(Matthew 26:38)

soli
(Matthew 26)
My soul is overwhelmed with sorrow to the point of death.
Stay here and keep watch with me.
Sit here while I go further to pray.
Watch and pray so that you will not fall into temptation.
The spirit is willing, but the flesh is weak.

11. In manus tuas, Pater

Into your hands, Father, I commend my spirit.
(Luke 23:46)

12. Surrexit Christus

Christ is risen! Sing to the Lord!

soli
(Daniel 3, Psalm 136, Psalm 118)

All you heavens bless the Lord.
Stars of the heavens bless the Lord.

Sun and moon bless the Lord;
and you night and day bless the Lord.

Bless the Lord, stars of heaven;
Bless the Lord, fire and heat.

Bless the Lord, mountains and hills;
Bless the Lord, seas and rivers.

Give thanks to the God of heaven,
for his love endures forever.

He provides food for all living creatures,
for his love endures for ever.

The Lord is with me, do not fear!
Give thanks to the Lord, he is good.

I shall not die; I shall live,
and proclaim the works of God.

God is my strength and my song,
for he has saved my life.

This day is the day of the Lord,
let us rejoice and be glad!

Give thanks to the Lord, for he is good,
for God's love has no end.

Alleluia, alleluia! Alleluia, amen.

13. Gospodi pomiluj

Lord, have compassion

soli

For all who are witnesses to goodness and reconciliation,
O Lord, we pray.

For nations undergoing conflict and violence, for all those who work for peace,
O Lord, we pray.

For fairness in the sharing of the Earth's resources among all,
O Lord, we pray.

For all Christians, that they may be witnesses to God who is communion,
O Lord, we pray.

For young people in difficulty, for the unemployed, that they may remain confident in the future,
O Lord, we pray.

For those who seek to foresee the risks of natural disasters and who support those in danger,
O Lord, we pray.

14. Aber du weißt den Weg für mich

God, gather and turn my thoughts to you.
With you there is light, you do not forget me.
With you there is help and patience.
I do not understand your ways, but you know the way for me.
(After Dietrich Bonhoeffer)

15. Song of Simeon

(Luke 2:29-32)

Be our salvation, O Lord, as we wake,
and keep us as we sleep:
and we will keep watch with Christ and we will sleep in peace.

Now, Lord, let your servant depart in peace,
according to your word;
for my eyes have seen your salvation,
which you have prepared in the sight of all peoples,
light for the whole world and glory of Israel your people.

Glory to the Father, to the Son and to the Holy Spirit,
both now and forever. Amen.

16. Jésus le Christ

Christ Jesus, inner light, do not let my darkness speak to me.
Christ Jesus, inner light, enable me to welcome your love.
(After St Augustine)

soli
(Psalm 139)

O Lord, you have fathomed me and know me;
you know when I sit down or stand; you watch as I work and as I rest.

If I take the wings of the morning, and settle at the farthest limits of the sea,
even there your hand will hold me fast.

If I say: I will hide in the dark, let the light around me be night;
then the darkness is not dark for you, and the night is as clear as the day.

I give thanks for such great mysteries: a wonder am I, and all your works are wonders! _ Examine me, O God, explore my heart, and guide me on the eternal way.

17. De noche iremos

By night, we hasten, in darkness, to search for living water,
only our thirst leads us onward, only our thirst leads us onward.
(Luis Rosales)

soli
(St John of the Cross)

How well I know that fountain's rushing flow, Although by night.
Its clarity unclouded still shall be: Out of it comes the light by which we see,
Though it be night.

The eternal source hides in the Living Bread,
That we with life eternal may be fed,
Though it be night.

This living fount which is to me so dear,
Within the bread of life I see it clear,
Though it be night.

(tr. Roy Campbell)

18. Ubi caritas et amor

Where there is charity and love, God is there.

19. Let all who are thirsty come

Let all who are thirsty come.
Let all who wish receive the water of life freely.
Amen, come Lord Jesus. Amen, come Lord Jesus.
(Revelation 22:17b,20b)

Music:
Taizé : n^os 6, 7, 11, 14, 19.
Jacques Berthier: n^os 2, 3, 4, 5, 8, 10, 12, 15, 16, 17, 18.
Joseph Gelineau: n^o 9.
Russian Orthodox Liturgy: n^o 13.

[>>> Το CD είναι διαθέσημο στην έκθεση του Taizé και σε καταστήματα μουσικών δίσκων σε διάφορες χώρες. Μπορείτε επίσης να το αγοράσετε on-line.

shop.taize.fr

Από το 1940 έως το 2015…

Theodora — 2015-03-02T09:09:46Z

Τον Αύγουστο του 1940, κατά την έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Αδελφός Roger έφτασε στο χωριό του Taizé. Ήταν μόλις 25 ετών, και ήδη έθετε τα θεμέλια μιας κοινότητας η οποία ήλπιζε ότι θα λειτουργούσε ως μια παραβολή της κοινωνίας, ένα ένζυμο συμφιλίωσης στην οικογένεια των ανθρώπων:

“Πιστεύω, ήδη απ' όταν ήμουν νέος, πως η διαίσθηση ότι μια ζωή σε κοινότητα μπορεί να είναι ένα σημάδι ότι ο Θεός είναι αγάπη, και μόνο αγάπη, δεν μ' έχει εγκαταλείψει. Σιγά σιγά προέκυψε μέσα μου η πεποίθηση πως ήταν απαραίτητο να δημιουργήσω μια κοινότητα αρρένων οι οποίοι είχαν αποφασίσει να αφιερώσουν όλη τους τη ζωή, και που ήταν διατεθειμένοι να προσπαθήσουν να καταλάβουν ο ένας τον άλλο και να συμφιλιωθούν, μια κοινότητα όπου στο κέντρο των πάντων θα βρισκόταν η εγκάρδια καλοσύνη και απλότητα.”

Αδελφός Roger

Σήμερα, η Κοινότητα του Taizé αποτελείται από 100 αδελφούς, Καθολικούς και από διαφορετικά Προτεσταντικά υπόβαθρα, περίπου από τριάντα χώρες.

Ο Αδελφός Roger κοιμήθηκε στις 16 Αυγούστου 2005, στην ηλικία των 90 ετών: δολοφονήθηκε από ένα διαταραγμένο άτομο κατά την βραδινή προσευχή.

Κατά τη διάρκεια του 2015, η κοινότητα γιορτάζει την 75η επέτειο από την ίδρυσή της και προσκαλεί όλους να μνημονεύσουν τον ιδρυτή της, 100 χρόνια μετά τη γέννησή του και 10 χρόνια από το θάνατό του.

Για την προετοιμασία του 2015, ο Αδελφός Alois, ο διάδοχος του Αδελφού Roger ως ηγούμενος της κοινότητας, πρότεινε μια τριετία αναζήτησης για ανανέωση, υπό το φως του Ευαγγελίου, της δέσμευσής μας στην ανθρώπινη αλληλεγγύη.


2015

Download a flyer with information about the year 2015 in Taizé

Παραδείγματα μερικών έργων

Giorgos, Thomas — 2012-10-22T13:30:15Z

Οι αδερφοί της Κοινότητας του Taizé ζουν αποκλειστικά από την εργασία τους. Δεν δέχονται καμία δωρεά. Ομοίως αν ένας αδερφός κληρονομήσει κάτι από την οικογένεια του, η κοινότητα το προσφέρει στους φτωχούς.

Η κοινότητα υποστηρίζει αναξιοπαθούντες ανθρώπους σε κάθε ήπειρο και ειδικότερα άπορα και άρρωστα παιδιά.

Επιπρόσθετα, αυτό βοηθά τους νέους να έρθουν είτε στο Taizé είτε σε Ευρωπαϊκές ή Λατινοαμερικάνικες, Αφρικανικές ή και Ασιατικές συναντήσεις: πολλοί εξ αυτών δεν μπορούν να καλύψουν ολόκληρο το κόστος της παραμονής και του ταξιδιού τους διότι έρχονται από πολύ μακρυά...

Mε την βοήθεια της "Επιχείρησης Ελπίδα", όσοι επιθυμούν μπορούν να συμμετέχουν σε αυτή την κίνηση αλληλοβοήθειας.

Για να στείλετε την συνεισφορά σας στην "Επιχείρηση Ελπίδα" παρακαλείσθε πατείστε εδώ.

Μερικά παραδείγματα δεσμεύσεων της Επιχείρησης Ελπίδα

Υποστήριξη μειονεκτούντων παιδιών στο Σουδάν

Ως επισφράγιση της 50ης επετείου της εκκλησίας της συμφιλίωσης στο Ταιζέ, ο Αδερφός Αλοίς ανακοίνωσε μια πρωτοβολία τον Αύγουστο του 2012 ώστε να δείξει την αλληλεγγύη μας με το Νότιο Σουδάν, όπως αυτό εξήλθε από έναν εικοσαετή πόλεμο."Δια μέσου του προγράμματος "Επιχείρηση Ελπίδα", που υποστηρίζει διάφορες δράσεις σε διάφορες ηπείρους θα υποστηρίξουμε τα μειονεκτούντα παιδιά της πόλεως Ρουμπέκ για τα προσεχή τρία χρόνια".

Αυτός ο πόλεμος έκανε το Νότιο Σουδάν να βρίσκεται πολύ πίσω σε σχέση με την ανάπτυξη αλλά και με αυξημένο αναλφαβητισμό, Πολλοί νέοι ξέρανε μόνο την βία, αλλά τώρα γίνεται μια τεράστια προσπάθεια ώστε οι νέες γενιές να αρχίσουν να αισθάνονται την σημασία της καλλιέργειας της γης ή να ενθαρύνονται να μορφωθούν. Αυτό απαιτεί μεγάλη υπομονή και ευαισθησία γιατί συναισθήματα όπως η ταπείνωση, ο θυμός και ο παραλογισμός, αναπτύσονται στους νέους εύκολα. Θα πάρει καιρό έως ότου η ανεξαρτησία καταφέρει να ενσαρκώσει όλα τα όνειρα τόσων καταπιεσμένων γενεών.

'Ανοιξη 2012: Συνάντηση με νέους στο Ρουμπέκ κατά την διάρκεια επίσκεψης στην χώρα ενός από τους αεδρφούς του Ταιζέ

Ανθρωπιστική βοήθεια απεστάλη στην Βόρειο Κορέα

Τα φάρμακα και τα ιατρικά μηχανήματα που είχαν συγκεντρωθεί στην Ευρωπαϊκή συνάντηση στο Βερολίνο στο τέλος του 2011 εστάλησαν στις 11 Φεβρουαρίου του 2012, έτσι ώστε να φτάσουν στην Βόρεια Κορέα περί τα τέλη Μαρτίου - αρχές Απριλίου. Πολλοί ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της κοινότητας για αλληλεγγύη στους ανθρώπους της Βορείου Κορέας. Δεκάδες από δέματα με βασικά φάρμακα, συγκεντρώθηκαν καθώς και εκατοντάδες στηθοσκόπια, θερμόμετρα, κουτιά με επιδέσμους, γάζες, σύριγγες και διάφορα άλλα ιατρικά εφόδια. Επίσης αρκετά μεγάλα κιβώτια με χειρουργικό εξοπλισμό καθώς και δυο αποστειρωτικές μηχανές. Η "Επιχείρηση Ελπίδα" πρόσθεσε δυο νέες μηχανές συγκέντρωσης οξυγόνου.Όλα πακεταρίστηκαν σε τέσσερις παλέτες. Στην Βόρειο Κορέα ο Ερυθρός Σταυρός θα αναλάβει και την διανομή τους σε νοσοκομέια και κλινικές.

Το 2011 διά του προγράμματος "Επιχείρηση Ελπίδα", η κοινότητα οργάνωσε ανθρωπιστικά φορτία για τους λιμοκτονούντες της Βορείου Κορέας: 260 τόνοι άλευρων, και 120 τόνοι ζυμαρικών. Το 2007 η κοινότητα έστειλε χίλιους τόνους αλέυρι. Τα πρώτα φορτία ανθρωπιστικής βοήθειας στην χώρα πραγματοποιήθηκαν από την κοινότητα το 1998 και 1999: περισσότεροι από 1000 τόνοι καλαμποκιού εστάλησαν σε ανθρώπους που υπέφεραν από πολλά χρόνια ξηρασίας και πλημμυρών. Από τότε κάθε χρόνο γίνονται μια ανθρωπιστική αποστολή: γάλα και μπιμπερό για τα μωρά, ιατρικός εοπλισμός και φάρμακα.Ένας αδερφός της κοινότητας, Νοτιοκορεάτης στην καταγωγή, επισκέφτηκε αρκετές φορές την Βόρειο Κορέα και αρκετές φορές συνόδεψε και την αποστολή της επισιτισικής βοήθειας. Ανάμεσα στα έτη 2007 και 2011, η κοινότητα επίσης κάλεσε έξι γιατρούς του Ερυθρού Σταυρού από το νοσοκομείο στην Νότια Κορέα να περάσουν ένα έτος σε οικοτροφείο στην Γαλλία.

Το 2009, το Ταιζέ τύπωσε ένα εκατομμύριο αντίτυπα της Βιβλου στην Κίνα

Στην Ευρωπαϊκή συνάντηση κατά την οποία συγκεντρώθηκαν πάνω απο 40.000 νέοι στις Βρυξέλες το 2008, ο Αδερφός Αλοίς ανανκοίνωσε ότι, για να ανταποκριθουν στις ανάγκες των Χριστιανών της Κίνας, η κοινότητα του Ταιζέ επρόκειτο να τυπώσει ένα εκατομμύριο Βίβλους στην Κίνα - 200.000 και 800.000 βιβλία Καινής Διαθήκης με τους Ψαλμούς. Η εκτύπωση έγινε στην Ναντσίνγκ, και απο εκεί τα βιβλία διανεμήθησαν σε ολόκληρη την χώρα κατά το 2009.

Το 2009, η κοινότητα του Ταιζέ επιπλέον υποστηρίζει την βιβλική εργασία της προτεσταντικής εκκλησίας της Κίνας. Η υποστήριξη αυτή συνεχίστηκε και κατά τα έτη 2010 και 2011.

Υποστήριξη για το AIDS, ορφανά στην Αιθιοποία

Η "Επιχείρηση Ελπίδα συνεχίζει να βοηθά τις αδερφές της Αιθιοποίας που το έργο τους υποστηρίζεται συνεχώς τα τελευταία 15 χρόνια. Στην Αντίς Αμπέμπα μεριμνεί για οροθετικά παιδιά, ορφανά και οικογένειες που μολύνθηκαν από λέπρα.

Στην Μπουρκίνα Φάσο

Η Μπουρκίνα Φάσο βρίσκεται στην Σαχάρα όπου η περίοδος της ξηρασίας διαρκεί εννιά μήνες χωρίς διακοπή. Ο πληθυσμός συχνά χρησιμοποιεί πηγάδια τα οποία συχνά στεγνώνουν και οι γυναίκες αναγκάζονται να χρησιμοποιούν ανθυγειηνό νερό που το μαζεύουν σε αυτοσχέδιες δεξαμενές κατά την περίοδο των βροχών. Μερικές φορές είναι απαραίτητο να πάνε έως και δεκα χιλιόμετρα μακριά για να βρούνε νερό και συχνά τα λιγοστά πηγάδια που υπάρχουν γίνονται πηγή διενέξεων εξαιτίας τόσο της παροχής όσο και του χρόνου που πρέπει να περιμένουν. Η "Επιχείρηση Ελπίδα" υποστηρίζει την διάνοιξη πηγαδιών και την εγκατάσταση των αντλιών. Αυτά τα πηγάδια είναι ουσιαστικές πηγές προμήθειας νερού και παράλληλα αποφυγής λοιμόξεων για τους ανθρώπους.

Το 2010, η "Επιχείρηση Ελπίδα" επίσης στήριξε μια προσπάθεια παροχής γάλακτος σε παιδιά του νοσοκομείου Νανόρο, επίσης στην Μπουρκίνα Φάσο.

Αλληλεγγύη έπειτα τις συμφορές που πλήξανε την Βολιβία

Το 2007, αρκετές πολιτείες της Βολιβίας χτυπήθηκαν από πλημμύρες. Οι πιο σοβαρές ήτανε στην πολιτεία του Μπενί. Η "Επιχείρηση Ελπίδα" παρείχε βοήθεια για την αγορά φαγητού στις οικογένειες της περιοχής του Τρινιτά οι οποίοι χάσανε τα σπίτια τους και διέμεναν σε καταυλισμούς.

Ενώ στα πεδινά της Βολιβίας το πρόβλημα ήταν οι βροχές στα ορεινά συνέβαινε το αντίθετο. Το όρος Αλτιπλάνο αντιμετώπιζε σοβαρή ξηρασία. Η "Επιχείρηση Ελπίδα" βοήθησε οικογένειες αγροτών από το Ελ Άλτο οι οποίες είχαν ανάγκη από εργαλεία για να δουλέψουν καuώς και σπόρους να σπείρουν.

Σχολεία στο Μπαγκλαντές

H "Eπιχείρηση Ελπίδα" στηρίζει τα σχολεία στο Μουμενσίχ του Μπαγκλαντές. Σε αυτά φοιτούν περισσότερα απο 1500 παιδιά. Aυτά τα σχολεία είναι μέρη όπου νεαροί Μουσουλμάνοι, Ινδουιστές και Χριστιανοί δάσκαλοι μαθίνουν να δουλεύουν μαζί. Όλοι tους είναι μαθητές και οι ιδιοι. Πρέπει να κερδίσουν τα χρήματα για πληρώσουν την φοίτηση τους. Οι μαθητές αυτοί καταλαβάινουν καλά ότι, αν επιθυμούν βοήθεια γι' αυτούς θα πρέπει να βοηθήσουν και οι ίδιοι. Έτσι αφιερώνουν τον χρόνο τους για να προσφέρουν σε αυτά τα σχολεία, που είναι για παιδιά από πολύ φτωχές οικογένειες. Υπηρετώντας κατά αυτόν τον τρόπο τους φτωχούς το συναίσθημα ότι όλοι ανήκουμε στην ίδια ανθρώπινη οικογένεια γίνεται δυνατότερο.

Βλέπε:
The stipend program schools in Mymensingh

Στην Καμπότζη ένα μέρος όπου οι άρρωστοι είναι καλοδεχούμενοιI

Κάθε χρόνο από το 2008, η "Επιχείρηση Ελπίδα" αποστέλλει βοήθεια για να στηρίξει ένα κέντρο αρρώστων, που δημιουργήθηκε στο παρεκκλήσι του Ιησού στο Μπονγκ Ταμπούν της Καμπότζης. Για να ανταποκριθούν στις ανάγκες των φτωχών ανθρώπων της υπαίθρου που καταφτάνουν από διάφορες επαρχίες της χώρας το παρεκλήσι έκανε αυτό το έργο το οποίο παρέχει αξιοπρέπεια στα άρρωστα άτομα και ταυτόχρονα τους παρέχει την απαραίτητη ιατρική φροντίδα. Η γειτνίαση με την πρωτεύουσα Πνόμ Πένχ, διευκολύνει την πρόσβαση σε νοσοκομεία αν αυτό καταστεί απαραίτητο. Οι δωρεές κάνουν εφικτό το κόστος της νοσηλείας, αλλά και επίσης χρηματοδοτούν το κέντρο αυτό καθαυτό: πληρώνονται οι υπάλληλοι, και η συντήρηση του κτιρίου, ενώ καλύπτεται και η φιλοξενια αυτών των ανθρώπων καθώς και η ιατροφαρμακευτική δαπάνη τους.

«Θα νικήσει η εμπιστοσύνη»

Richard — 2010-11-03T19:07:32Z

Συγγραφέας και θεολόγος, καθηγητής στο ινστιτούτο της ορθόδοξης θεολογίας του Αγίου-Σέργιου στο Παρίσι, ο Ολιβιέ Κλεμάν προσπαθεί ιδιαίτερα να διευκολύνει τη συνάντηση μεταξύ χριστιανικής Ανατολής και Δύσης. Κοντινός φίλος της κοινότητας, έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «Ταιζέ : ένα νόημα για τη ζωή» (Bayard, 1997) από το οποίο παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα.

Στο Ταιζέ, αδελφοί με διαφορετικό θρήσκευμα, εθνικότητα, μόρφωση, γλώσσα, όλα αυτά διαφορετικά και καμιά φορά αντίθετα, προσεύχονται και εργάζονται μαζί: ναι, είναι δυνατόν, ο Χριστός καταστρέφει κάθε χώρισμα. Αυτή η ιστορική και γεωγραφική διαφορετικότητα εξαλείφεται μπρος στη διαφορά των χαρισμάτων. Η κοινότητα είναι μια κυψέλη σε δραστηριότητα. Μερικοί δημιουργούν ομορφιά, ζωγραφίζουν πίνακες, καμιά φορά εικόνες, πλάθουν θαυμαστά πήλινα ικανά να εξευγενίσουν την καθημερινή ζωή. Μαθαίνουν επίσης διάφορες γλώσσες για να ανταποκριθούν στην παγκόσμια κλήση του Ταιζέ. Σεμνή αγγελία αλλά βαθιά ριζωμένη αυτής της συμφιλιωμένης , μεταμορφωμένης ανθρωπιάς, προς την οποία η ιστορία ψηλαφίζει με πόνο, μια ιστορία της οποίας το Πνεύμα, πάντα εν δράσει, απειλεί τις αδιαφάνειες, αλλά φωτίζει τις πραγματοποιήσεις, είτε πρόκειται για τέχνη, για επιστήμη η για πνευματικότητα. Οι σημερινοί νέοι είναι κουρασμένοι από τα λόγια ( αλλά και από τις φωνές), διψούν για αυθεντικότητα. Είναι μάταιο να τους μιλάει κανείς για κοινωνία εάν δεν μπορεί – «έλα και δες» - να τους δείξει ένα χώρο όπου δημιουργείται η κοινωνία. Ένα χώρο όπου να τους δέχονται όπως είναι, χωρίς να τους κρίνουν, όπου δεν τους ζητούν ένα δογματικό διαβατήριο, χωρίς όμως γι' αυτό να κρύβουν το ότι συγκεντρώνονται γύρω από το Χριστό και ότι μια οδός – «είμαι η οδός», έχει πει – αρχίζει εκεί για όποιον το θέλει. (σελ.14-15)

Είναι ο σύνδεσμος μεταξύ μιας βαθειάς πνευματικής εμπειρίας και ενός δημιουργικού ανοίγματος στον κόσμο, που είναι στην καρδιά των εμψυχωμένων συναντήσεων στο Ταιζέ, οι οποίες διαρθρώνονται από πολλά χρόνια γύρω από το θέμα «εσωτερική ζωή και ανθρώπινη αλληλεγγύη». Και είναι αυτός ο χριστιανισμός που πρέπει να λαβαίνουμε υπ' όψην μας, γιατί όσο περισσότερο γίνεται κανείς άνθρωπος προσευχής, τόσο περισσότερο γίνεται άνθρωπος υπευθυνότητας. Η προσευχή δεν απαλλάσσει από τα καθήκοντα αυτού του κόσμου: μας κάνει ακόμα πιο υπεύθυνους. Τίποτα δεν είναι πιο υπεύθυνο από το να προσεύχεται κανείς. Αυτό πρέπει αληθινά να το καταλάβουμε και να το δώσουμε και στους νέους να το καταλάβουν. Η προσευχή δεν είναι μια διασκέδαση, δεν είναι ένα είδος ναρκωτικού για τη Κυριακή, αλλά μας στρατολογεί στο μυστήριο του Πατέρα, μέσα στη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Γύρω από ένα Πρόσωπο που μας αποκαλύπτει κάθε πρόσωπο, και μας κάνει τελικά υπηρέτες κάθε προσώπου. (σελ.58-59)

Η «εμπιστοσύνη» είναι μια λέξη κλειδί στο Ταιζέ. Οι συναντήσεις που η κοινότητα εμψυχώνει, στην Ευρώπη και στις άλλες ηπείρους, είναι μέρος ενός προσκυνήματος εμπιστοσύνης πάνω στη γη. Η λέξη «εμπιστοσύνη» είναι ίσως μια από τις πιο ταπεινές λέξεις, τις πιο καθημερινές και τις πιο απλές που υπάρχουν, αλλά ταυτόχρονα ένα από τις πιο ουσιαστικές. Αντί να μιλάμε για «αγάπη», η ακόμη για «κοινωνία», που είναι βαριές λέξεις, θα μιλήσουμε για «εμπιστοσύνη», γιατί στην εμπιστοσύνη περικλείονται όλες αυτές οι πραγματικότητες. Στην εμπιστοσύνη, υπάρχει το μυστήριο της αγάπης, το μυστήριο της κοινωνίας, και τελικά το μυστήριο του Θεού ως Τριάδα. (σελ.87-88)

Περνάμε από το Ταιζέ όπως περνάμε κοντά από μια πηγή

Richard — 2010-11-03T19:07:29Z

Ο αδελφός Ροζέ, συνάντησε τον Κάρολο Βοϊτύλα, τον μέλλοντα πάπα Ιωάννη-Παύλο Β΄, το 1962, στη Σύνοδο του Βατικανού, τότε που ήταν νεαρός βοηθός επίσκοπος Κρακοβίας.

Σαν αρχιεπίσκοπος Κρακοβίας, ο σεβ. Βοϊτύλα πήγε δύο φορές στο Ταιζέ, το 1964 και το 1968. Όταν έγινε πάπας το 1978, δεχόταν τον αδελφό Ροζέ σε ιδιαίτερη ακρόαση κάθε χρόνο. Δέχθηκε στη Ρώμη τις χιλιάδες των νέων που συμμετείχαν στις τρεις ευρωπαϊκές συναθροίσεις του τέλους του χρόνου. Με την ευκαιρία ενός από τα ταξίδια του στη Γαλλία, ο πάπας πήγε στο Ταιζέ το 1986.

Ο Ιωάννης-Παύλος Β΄ με δεχόταν κάθε χρόνο σε ιδιαίτερη ακρόαση και μου συνέβαινε τότε να σκέπτομαι τις δοκιμασίες της ζωής του: κατά τη παιδική του ηλικία, είχε χάσει τη μητέρα του, στη νεανική του ηλικία τον πατέρα του και τον μοναδικό αδελφό του. Και έλεγα στον εαυτό μου: βρες μια λέξη για να χαροποιήσεις και να παρηγορήσεις τη καρδιά του, μιλώντας του για την ελπίδα που ανακαλύπτουμε στους νέους, βεβαιώνοντας τον για την εμπιστοσύνη που είχε σ' εκείνον η κοινότητά μας. (αδ. Ροζέ)

Η επίσκεψη του Ιωάννη-Παύλου στο Ταιζέ

Ο πάπας Ιωάννης-Παύλος αποφάσισε να κάνει μια στάση στο Ταιζέ, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στη Γαλλία. Ο πάπας είναι από τη παραμονή στη Λυών και πρέπει επίσης να πάει στο Παραί-λε-Μονιάλ, στο Αρς και στο Αννεσύ.

Τεράστιες σκηνές στήθηκαν μπροστά στην Εκκλησία της Συμφιλιώσεως. Επτά χιλιάδες νέοι κατέφθασαν. Όλη τη νύχτα, μερικοί από αυτούς αφοσιώθηκαν σε μια προσευχή συνεχόμενη, σιωπηλή, που διήρκεσε μέχρι την αυγή. Στις 8.30, αφού είχαν ψάλλει για πολλή ώρα με τους νέους, οι αδελφοί βγήκαν από την εκκλησία για να υποδεχθούν τον πάπα. Μια πυκνή καταχνιά κάλυπτε όλη τη περιοχή. Τα ελικόπτερα χρειάστηκε να μείνουν στα υπόστεγα του αεροδρομίου. Ο πάπας έφθασε από τη Λυών με ένα κοινό αυτοκίνητο.

Μπαίνοντας στην Εκκλησία της Συμφιλιώσεως, ο Ιωάννης-Παύλος Β΄ κάθεται σε μια πολυθρόνα από ξύλο και ψάθα. Ο αδελφός Ροζέ, περιστοιχισμένος από μερικά παιδιά, του απευθύνει ένα σύντομο χαιρετισμό. Ύστερα ο πάπας απευθύνεται στους νέους. Τους εξηγεί γιατί ήρθε στο Ταιζέ και τι η Εκκλησία περιμένει από αυτούς:

Η Εκκλησία χρειάζεται τον ενθουσιασμό σας

«(…) Όπως εσείς, προσκυνητές και φίλοι της κοινότητας, ο πάπας δεν είναι παρά περαστικός. Αλλά περνάμε από το Ταιζέ όπως περνάμε κοντά από μια πηγή. Ο ταξιδιώτης σταματά, ξεδιψά και συνεχίζει το δρόμο του. Οι αδελφοί της κοινότητας, το ξέρετε, δεν θέλουν να σας κρατήσουν. Θέλουν, μέσα στη προσευχή και τη σιωπή, να σας επιτρέψουν να πιείτε το ζωντανό νερό που ο Χριστός υποσχέθηκε, να γνωρίσετε τη χαρά του, να διακρίνετε την παρουσία του, να απαντήσετε στο κάλεσμά του, ύστερα να φύγετε για να μαρτυρήσετε την αγάπη του και να υπηρετήσετε τους αδελφούς σας στις ενορίες σας, τις πόλεις και τα χωριά σας, στα σχολεία σας, τα πανεπιστήμιά σας, σε όλους τους χώρους εργασίας σας.

Σήμερα, σε όλες τις Εκκλησίες και τις χριστιανικές κοινότητες και μέχρι τους πιο υψηλούς πολιτικούς υπεύθυνους του κόσμου, η κοινότητα του Ταιζέ είναι γνωστή για την εμπιστοσύνη πάντα γεμάτη ελπίδα που δείχνει στους νέους. Είναι γιατί πριν απ' όλα συμμερίζομαι αυτή την εμπιστοσύνη και αυτή την ελπίδα που βρίσκομαι εδώ σήμερα το πρωί.

Αγαπητοί νέοι, για να φέρει στο κόσμο τη χαρούμενη είδηση του Ευαγγελίου, η Εκκλησία χρειάζεται τον ενθουσιασμό σας και τη γενναιοδωρία σας. Το ξέρετε, συμβαίνει στους μεγαλύτερους από σας, μετά από μια δύσκολη πορεία η από δοκιμασίες που πέρασαν, να νικηθούν από το φόβο η την χαλαρότητα και να αφήσουν να αδυνατίσει ο χαρακτηριστικός ενθουσιασμός κάθε χριστιανικής κλήσης. Συμβαίνει επίσης οι θεσμοί εξ αιτίας της ρουτίνας η των ελλείψεων των μελών της, να μην είναι πια επαρκώς στην υπηρεσία του ευαγγελικού μηνύματος. Η Εκκλησία έχει τότε ανάγκη από τη μαρτυρία της ελπίδας σας και του ζήλου σας για να εκπληρώσει καλύτερα την αποστολή της.

Μην αρκείστε να κρίνεται παθητική η να περιμένετε οι άνθρωποι και οι θεσμοί να είναι καλύτεροι. Πηγαίνετε στις ενορίες, στα διάφορα κινήματα και κοινότητες, και φέρτε τους με πάθος τη δύναμη των νιάτων σας και των χαρισμάτων που έχετε λάβει. Φέρτε την υποστήριξή σας στους λειτουργούς της Εκκλησίας, είναι οι υπηρέτες σας, στο όνομα του Ιησού, και με αυτό το τίτλο εσείς τους χρειάζεστε. Η Εκκλησία χρειάζεται την παρουσία σας και τη συμμετοχή σας. Εάν μείνετε μέσα στην Εκκλησία, θα συγκρουστείτε μερικές φορές με διχασμούς, εσωτερικές εντάσεις και την μιζέρια των μελών της, αλλά θα λάβετε από το Χριστό που είναι η κεφαλή της, το Λόγο του της αλήθειας, τη δική του Ζωή, τη Πνοή της αγάπης που θα σας επιτρέψει να τον αγαπάτε πιστά και να πετύχετε τη ζωή σας διακινδυνεύοντας την σε ένα δώρο για τους άλλους.(…)»

Μετά την ομιλία του, ο πάπας γονατίζει για λίγα λεπτά προσευχής ανάμεσα στους αδελφούς. Όλοι ψέλνουν: «Laudate omnes gentes, laudate Dominum» («Υμνείτε τον Κύριο όλα τα έθνη»). Ενώ οι νέοι συνεχίζουν τη ψαλμωδία στην εκκλησία και στις σκηνές, ο πάπας κατεβαίνει σε ένα διπλανό δωμάτιο για να συναντήσει τους αδελφούς. Τους χαιρετά τον ένα μετά τον άλλο και μετά απευθύνεται στη κοινότητα.

Γίνατε ακόμα πιο νέοι

Ο πάπας θυμίζει στους αδελφούς ότι γνωρίζει προσωπικά τη κοινότητα από πολύ καιρό: «σας επισκέφθηκα όταν είσαστε πιο νέοι. Αλλά σήμερα γίνατε ακόμα νεότεροι.» Θυμάται τα ταξίδια του αδελφού Ροζέ στη Πολωνία, και των ομιλιών του για την Παρθένο Μαρία και το λειτούργημα του παγκόσμιου ποιμένα. Τότε ο Ιωάννης-Παύλος Β΄ «αισθάνεται εμφανώς υποχρεωμένος όχι εξωτερικά αλλά μέσα στη καρδιά του να έρθει να σας δει.» Αναφερόμενος στις ευρωπαϊκές συναντήσεις των νέων που ήδη είχαν γίνει στη Ρώμη, ο πάπας προσθέτει: «Η Ρώμη είναι πάντα έτοιμη να δεχθεί την επίσκεψή σας με τους νέους.»

Ύστερα ο πάπας αφήνει στη κοινότητα ένα γραπτό μήνυμα που ο αδελφός Ροζέ θα βάλει στο «Πηγές του Ταιζέ», βιβλίο που συνοψίζει τις ουσιώδεις ιδέες της κοινοτικής ζωής.

«Αυτή η μικρή άνοιξη!»

Αγαπητοί αδελφοί, στην εντελώς οικογενειακή οικειότητα αυτής της σύντομης συνάντησης, θα ήθελα να σας εκφράσω την αγάπη μου και την εμπιστοσύνη μου με αυτά τα απλά λόγια, με τα οποία, ο πάπας Ιωάννης ΚΓ΄, που τόσο σας αγαπούσε, χαιρετούσε μια μέρα τον αδελφό Ροζέ: «Α! το Ταιζέ, αυτή η μικρή άνοιξη!».

Η ευχή μου είναι ο Κύριος να σας φυλάει σαν μια άνοιξη που ανθίζει και να σας διατηρεί μικρούς, μέσα στην ευαγγελική χαρά και τη διαφάνεια της αδελφικής αγάπης.

Ο καθένας από σας ήρθε εδώ για να ζήσει στην ευσπλαχνία του Θεού και την κοινότητα των αδελφών του. Αφιερωνόμενοι στο Χριστό με όλο σας το είναι από αγάπη για εκείνον, βρήκατε και τα δύο.

Επί πλέον όμως, χωρίς να το έχετε γυρέψει, είδατε να έρχονται σε σας, ανά χιλιάδες, νέοι από παντού, που τους έλκυσε η προσευχή σας και η κοινοτική σας ζωή. Πώς να μην σκεφτούμε ότι αυτοί οι νέοι είναι το δώρο και το μέσον που ο Θεός σας δίνει για να σας ενθαρρύνει να παραμείνετε μαζί, μέσα στη χαρά και τη δροσιά της προσφοράς σας, σαν μια άνοιξη για όλους όσους ζητούν την αληθινή ζωή;

Στις μέρες σας, η εργασία, η ανάπαυση, η προσευχή, όλα ζωοποιούνται από το Λόγο του Θεού που σας διακατέχει, σας διατηρεί μικρούς, δηλαδή παιδιά του ουράνιου Πατέρα, αδελφούς και υπηρέτες όλων στη χαρά των Μακαρισμών.

Δεν ξεχνώ: στη μοναδική της κλήση, πρωτότυπη και κατά κάποιο τρόπο προσωρινή, η κοινότητά σας μπορεί να διεγείρει έκπληξη, να συναντήσει την παρεξήγηση και την υπόνοια. Μα εξ αιτίας του ζήλου σας για την συμφιλίωση των χριστιανών σε μια πλήρη κοινωνία, εξ αιτίας της αγάπη σας για την Εκκλησία, θα ξέρετε να συνεχίσετε, είμαι σίγουρος, να είσαστε διαθέσιμοι στη θέληση του Κυρίου.

Ακούγοντας τις κριτικές η τις υποδείξεις των χριστιανών των διάφορων Εκκλησιών και χριστιανικών κοινοτήτων για να κρατήσετε ότι είναι καλό, παραμένοντας σε διάλογο με όλους, αλλά μη διστάζοντας να εκφράζετε τους σκοπούς και τα σχέδια σας, δεν θα απογοητεύσετε τους νέους, και θα συμβάλλετε ώστε να μην χαλαρώνει ποτέ η προσπάθεια που ήθελε ο Χριστός για να φθάσουμε να ξαναβρούμε την ορατή ενότητα του Σώματός του, στην πλήρη κοινωνία της ίδιας πίστης.

Ξέρετε πόσο από μέρους μου, θεωρώ τον οικουμενισμό σαν μια απαραίτητη ανάγκη, μια ποιμαντική προτεραιότητα στο λειτούργημά μου για το οποίο υπολογίζω στη προσευχή σας.

Θέλοντας να είστε εσείς οι ίδιοι μια «παραβολή κοινότητας», θα βοηθήσετε όλους όσους συναντάτε να είναι πιστοί στις εκκλησίες όπου ανήκουν, που είναι ο καρπός της διαπαιδαγώγησής τους και της επιλογής της συνείδησής τους, αλλά και να εισέλθουν όλο και πιο βαθειά στο μυστήριο κοινωνίας που είναι η Εκκλησία στο σχέδιο του Θεού.

Με το Δώρο που κάνει στην Εκκλησία Του, ο Χριστός ελευθερώνει σε κάθε χριστιανό τις δυνάμεις της αγάπης και του δίνει μια παγκόσμια καρδιά εργάτη της δικαιοσύνης και της ειρήνης, ικανό να προσθέσει στην ενόραση μια ευαγγελική μάχη και την γενική απελευθέρωση του ανθρώπου, κάθε ανθρώπου και όλου του ανθρώπου.

Αγαπητοί αδελφοί, σας ευχαριστώ που με προσκαλέσατε και που έτσι μου δώσατε την ευκαιρία να έρθω ξανά στο Ταιζέ. Ο Κύριος να σας ευλογεί και να σας φυλάει στην ειρήνη του και στην αγάπη του!

Η ώρα της αναχώρησης έφτασε. Ο Ιωάννης-Παύλος Β΄ βγαίνει, πλησιάζει στο αυτοκίνητό του, κατόπιν ξαφνικά αποφασίζει να ανέβει ξανά στην εκκλησία για να χαιρετίσει τους νέους μια τελευταία φορά. «Πρέπει να σας εξομολογηθώ ότι σας αφήνω», τους λέει ο πάπας. «Και με θλίψη. Αλλά ο πάπας πρέπει να υπακούει! Έχει πολλούς ανώτερους!» Αμέσως μετά τα γέλια ακολουθούν χειροκροτήματα, και ξαναρχίζουν οι ύμνοι συνοδεύοντας την αναχώρηση του πάπα.

Ένα προσκύνημα εμπιστοσύνης στη γη

Richard — 2010-11-03T18:33:41Z

Κατ' αρχήν μια συνάντηση

Σε μια από τις φάσεις του προσκυνήματος της εμπιστοσύνης, την ευρωπαϊκή συνάντηση νέων του Ζάγκρεμπ, κάποιες οικογένειες κροατών φιλοξένησαν νέους από τη Σερβία για τις πέντε μέρες προσευχής, πολύ λίγο καιρό μετά το πόλεμο που χώρισε αυτούς τους λαούς.

Λίγο πριν, μετά τη συνάντηση της Λισσαβόνας, ένας νέος με την ευκαιρία της γιορτής των λαών της 31ης Δεκεμβρίου, έγραφε : « Με τους δώδεκα κτύπους του μεσονυκτίου αγκαλιαζόμαστε. Ανταλλάσσονται ευχές σε όλες τις γλώσσες. Οι καινούργιοι φίλοι αναζητούν ο ένας τον άλλο μέσα στο πλήθος. Γύρω από μια μεγάλη φωτιά, τραγουδάμε, ευχαριστούμε για τη συνάντηση, για την υποδοχή, για τα αμοιβαία δώρα.»

Το προσκύνημα της εμπιστοσύνης είναι πρώτα απ' όλα μια συνάντηση, με τον αναστημένο Χριστό και με τους άλλους. Χάρη στη κοινή προσευχή, ο καθένας βάζει τον εαυτό του στη διάθεση του Θεού. Και με τη μοιρασιά και τη φιλοξενία, όλοι δέχονται να ξεπεράσουν τα σύνορα και τις διαφορές για να αποδεχθεί ο ένας τον άλλο και να πλουτίσουν όλοι.

Εσωτερική ζωή και ανθρώπινη αλληλεγγύη

« Ακολουθώντας το προσκύνημα της εμπιστοσύνης στη γη που συγκεντρώνει νέους από όλο τον κόσμο, καταλαβαίνουμε πάντα πιο βαθειά την εξής πραγματικότητα : όλοι οι άνθρωποι αποτελούν μια μόνη οικογένεια και ο Θεός κατοικεί σε κάθε άνθρωπο, χωρίς εξαιρέσεις. » (Αδελφός Αλοϊς, Γράμμα από τη Καλκούτα).

Για τον Αδελφό Ροζέ, ήταν ουσιώδες το να μην οργανωθεί ένα κίνημα γύρω από τη κοινότητα. Αντίθετα, ο καθένας προσκαλείται , αφού ζήσει μια φάση του προσκυνήματος της εμπιστοσύνης, να ζήσει σπίτι του αυτό που κατάλαβε από το Ευαγγέλιο, με μια μεγαλύτερη συνείδηση της εσωτερικής ζωής που τον διακατέχει, αλλά επίσης συγκεκριμένες πράξεις αλληλεγγύης που ο καθένας μπορεί να κάνει γύρω του. Σε πολλές χώρες κάποιοι νέοι συγκεντρώνονται τακτικά για να προσευχηθούν με τους ύμνους του Ταιζέ, πάντοτε συνδεδεμένοι με τη πρακτική της τοπικής Εκκλησίας.

Όταν οι δραστηριότητες στο Ταιζέ το επιτρέπουν, οι αδελφοί επισκέπτονται αυτούς τους νέους για να τους υποστηρίξουν στην αναζήτησή τους. Αυτές οι συγκεντρώσεις είναι, σαν μικρές φάσεις του προσκυνήματος της εμπιστοσύνης, που επιτρέπουν να εμβαθύνουμε μαζί τη δέσμευσή μας στην Εκκλησία, να επισκεπτόμαστε τις τοπικές Εκκλησίες.

Οι αδελφοί θέλουν να υποστηρίξουν αυτή την αναζήτηση της ειρήνης και της συμφιλίωσης παντού όπου υπάρχει : έτσι φαίνεται ότι το προσκύνημα της εμπιστοσύνης απλώνεται όλο και περισσότερο, «μέχρις εσχάτων της γης» (Πρξ, 1,8). Τα τελευταία χρόνια έχουν οργανωθεί συναντήσεις νέων σε άλλες Ηπείρους : στην Ασία, στη Καλκούτα, η στη Λατινική Αμερική, στη Κοχαμπάμπα. Στο τέλος κάθε χρόνου, οργανώνεται μια μεγάλη συνάντηση σε μια ευρωπαϊκή μητρόπολη.

Μερικοί αδελφοί ζουν μακριά από το Ταιζέ, οι περισσότεροι μεταξύ των πιο φτωχών. Ζώντας σε μικρές αδελφότητες, εργάζονται μεταξύ των φυλακισμένων στη Σεούλ, βοηθούν τους κωφάλαλους στη Βραζιλία, υποστηρίζουν τα άτομα με ειδικές ανάγκες στο Μπαγκλαντές, υποδέχονται πολλά παιδιά στο Ντακάρ…. Η ύπαρξη αυτών των μικρών εστιών της κοινότητας θεμελιώνεται στη κοινή προσευχή και την αδελφική ζωή.

Εμπιστοσύνη στη γη

Σε αυτή τη στήλη της ιστοσελίδας, βρίσκονται αγγελίες των επόμενων συναντήσεων και επισκέψεων των αδελφών σε διάφορες χώρες, οι περιγραφές τω πρόσφατων συναντήσεων, με συγκεκριμένα παραδείγματα ανθρώπινης αλληλεγγύης, καθώς επίσης και ο αντίκτυπος της ζωής των αδελφών στην Αφρική, στη λατινική Αμερική και στην Ασία.

Κατά τις επισκέψεις του σε άλλες Ηπείρους, ο Αδελφός Αλοϊς ετοιμάζει μια επιστολή και τη δημοσιεύει για την ευρωπαϊκή συνάντηση του τέλους τους χρόνου. Χρησιμεύει σαν βάση σκέψης στις συναντήσεις, στο Ταιζέ η αλλού, καθ' όλο τον επόμενο χρόνο. Γράμμα από τη Κίνα

Το Γράμμα του Ταιζέ, που δημοσιεύεται τέσσερεις φορές το χρόνο και τυπώνεται σε 17 γλώσσες, επιτρέπει να εμβαθύνεται η μελέτη και η προσευχή στο πλαίσιο του προσκυνήματος της εμπιστοσύνης.

Τα Νέα του Ταιζέ με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, περίπου δύο φορές το μήνα, δίνουν νέα για το τι συμβαίνει στο Ταιζέ και σε πολλές χώρες, αναγγέλλουν τις μελλοντικές συναντήσεις και απαριθμούν τις πιο πρόσφατες ενημερώσεις της ιστοσελίδας.

Τιμή στον Αδελφό Ροζέ

Richard — 2010-11-03T18:31:48Z

Ο αδελφός Αλοίς, διάδοχος του αδελφού Ροζέ, έγραψε αυτό το κείμενο σαν εισαγωγή στο βιβλίο «Διαλέγω να αγαπώ» (Presses de Taize, 2006), που η κοινότητα του Ταιζέ δημοσίευσε για να εκφράσει την ευγνωμοσύνη της για τη προσφορά ζωής του ιδρυτή της.

Η αναχώρηση του αδελφού Ροζέ αφήνει ένα μεγάλο κενό. Ο τραγικός του θάνατος μας αναστάτωσε. Όμως εμείς οι αδελφοί, ζήσαμε επίσης την περίοδο που επακολούθησε μέσα σε μια μεγάλη ευγνωμοσύνη για ότι μας άφησε, και αυτές οι γραμμές θέλουν να είναι κατά κάποιο τρόπο μια έκφρασή της. Αυτή την ευγνωμοσύνη ένα πλήθος αμέτρητο σε όλο τον κόσμο την μοιράστηκε μαζί μας. Αυτό μας στήριξε. Είμαστε σαν φερόμενοι από το Θεό. Και μέσα στη δοκιμασία της, η μικρή μας κοινότητα υλοποίησε εκείνη την εμπειρία ενότητας που είχαν ζήσει οι πρώτοι χριστιανοί : δεν είμαστε παρά μια καρδιά και μια ψυχή.

Για τον αδελφό Ροζέ, η αναζήτηση μιας συμφιλίωσης μεταξύ χριστιανών δεν ήταν ένα θέμα μελέτης, ήταν προφανές. Για εκείνον, αυτό που ήταν σπουδαίο πάνω απ' όλα, ήταν το να ζει κανείς το Ευαγγέλιο και να το μεταδίδει στους άλλους. Και το Ευαγγέλιο δεν γίνεται να το ζήσει κανείς παρά μαζί με άλλους. Ο χωρισμός δεν έχει κανένα νόημα.

Από πολύ νέος, είχε την έμπνευση ότι μια ζωή κοινότητας θα μπορούσε να είναι ένα σημάδι συμφιλίωσης, μια ζωή που γίνεται σημάδι. Γι' αυτό σκέφτηκε να συγκεντρώσει άνδρες που πρώτα απ' όλα να ψάχνουν να συμφιλιωθούν: είναι η πρωταρχική κλήση του Ταιζέ, να συγκροτήσει αυτό που ονόμασε «μια παραβολή κοινωνίας», ένα μικρό σημάδι συμφιλίωσης. Όμως η μοναστική ζωή είχε εκλείψει από τις Εκκλησίες της Διαμαρτύρησης και εκείνος καταγόταν από μια οικογένεια διαμαρτυρομένων. Τότε, χωρίς να απαρνηθεί τις ρίζες του, ίδρυσε μια κοινότητα που να βύθιζε τις ρίζες της στην αδιαίρετη Εκκλησία, πέρα από το προτεσταντισμό, και η οποία από την ίδια της την ύπαρξη ενωνόταν με αδιάλυτο δεσμό στη καθολική και ορθόδοξη παράδοση. Αφού καθιερώθηκαν τα θεμέλια, στην αρχή της δεκαετίας του εβδομήντα, και αφού ήρθαν και καθολικοί αδελφοί, δεν σταμάτησε να δημιουργεί τη κοινότητά μας, και αυτό μέχρι τη τελευταία του πνοή. Αναφερόμενος στη προσωπική του πορεία, έλεγε: «Εντυπωσιασμένος από τη μαρτυρία ζωής της γιαγιάς μου, και ακόμα αρκετά νέος, βρήκα από εκείνην την δική μου ταυτότητα σαν χριστιανός συμφιλιώνοντας μέσα μου τη πίστη της προέλευσής μου με το μυστήριο της καθολικής πίστης, χωρίς διάσπαση κοινωνίας με οποιονδήποτε.

Η κληρονομιά είναι τεράστια. Και κυρίως: η κληρονομιά είναι ζωντανή. Ο αδελφός Ροζέ μας άφησε κάποια γραπτά. Αλλά στα μάτια του τα γραπτά του έπρεπε συνέχεια να προσαρμόζονται σε μια νέα κατάσταση. Ακόμα και τον κανονισμό της κοινότητας, τον επεξεργάστηκε επανειλημμένα. Σαν να ήθελε να μας παρασύρει στο να μην προσκολλώμεθα στο γράμμα η στις δομές, αλλά πάντα να εγκαταλειπόμαστε στη πνοή του Αγίου Πνεύματος.

Με το Πνεύμα του, ο Θεός είναι παρόν σε κάθε ανθρώπινο ον. Ο αδελφός Ροζέ είχε στη καρδιά του όλους τους ανθρώπους, όλων των εθνών, και ιδιαίτερα τους νέους και τα παιδιά. Τον κυρίευε ένα πάθος για την κοινωνία. Συχνά επαναλάμβανε τα εξής λόγια: «Ο Χριστός δεν ήρθε στη γη για να δημιουργήσει μια νέα θρησκεία, αλλά για να προσφέρει σε κάθε ανθρώπινο ον μια κοινωνία εν Θεώ.» Αυτή η μοναδική κοινωνία που είναι η Εκκλησία, βρίσκεται εδώ για όλους, χωρίς εξαίρεση.

Μια από τις έγνοιες που τον απασχολούσαν ήταν να κάνει αυτή την κοινωνία προσιτή στους νέους, να αφαιρέσει τα εμπόδια από το δρόμο τους. Ήξερε ότι ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια ήταν η εικόνα ενός Θεού αυστηρού κριτή που προκαλεί φόβο. Μέσα του, μια έμπνευση έγινε τότε όλο και πιο καθαρή και έκανε τα πάντα για να τη μεταδώσει με τη δική του ζωή : ο Θεός δεν μπορεί παρά να αγαπά. Ο ορθόδοξος θεολόγος Ολιβιέ Κλεμάν θύμιζε ακόμα πρόσφατα ότι αυτή η εμμονή του αδελφού Ροζέ στην αγάπη του Θεού σημάδεψε το τέλος μιας εποχής όπου, στις διάφορες χριστιανικές ομολογίες, φοβόμαστε ένα Θεό που τιμωρεί.

Στα νιάτα του, ο αδελφός Ροζέ είχε γνωρίσει χριστιανούς που νόμιζαν ότι το Ευαγγέλιο επέβαλε με αυστηρότητα μεγάλα βάρη στους πιστούς. Εξ αιτίας αυτού, υπήρξε μια περίοδος όπου η πίστη του ήταν δύσκολη και όπου η αμφιβολία φώλιασε μέσα του. Σ' αυτή τη μάχη βρίσκεται μια από τις αιτίες του ανοίγματός του στους νέους και της επιθυμίας του να τους ακούει. Ο ίδιος έλεγε ότι «προσπαθούσε να καταλάβει τα πάντα από τον άλλο».

Πολλοί νέοι είχαν την εντύπωση ότι ήταν ένας άνθρωπος πάντοτε έτοιμος να τους ακούσει, κάθε βράδυ μετά τη προσευχή, κα για πολλές ώρες, αν χρειαζόταν. Και όταν η κούρασή του έγινε πολύ μεγάλη για να μπορεί να ακούει τον καθένα, έμενε εν τούτοις το βράδυ στην εκκλησία και έδινε σε όσους τον πλησίαζαν μια απλή ευλογία, ακουμπώντας το χέρι του στο μέτωπό τους.

Μέχρι τέλους, με ένα θάρρος και ένα κουράγιο εξαίρετα, μας παρέσυρε στην οδό του ανοίγματος προς τους άλλους. Καμιά δυστυχία, φυσική η ηθική, δεν τον τρόμαζε σε σημείο που να της γυρίσει τη πλάτη. Προσέτρεχε ! Και περισσότερες από μια φορές ήταν τόσο απορροφημένος από μια συγκεκριμένη περίπτωση πόνου που έμοιαζε να ξεχνάει άλλα πράγματα επίσης πολύ σπουδαία. Αντικατόπτριζε τότε τον ποιμένα της παραβολής του Ιησού που ξεχνάει τα 99 πρόβατα για να ασχοληθεί με το ένα μόνο που χάνεται.

Όταν μιλούσαμε με τη Γενοβέφα, την αδελφή του, που πέθανε δύο χρόνια μετά από εκείνον, μας έκανε εντύπωση η ομοιότητα με τον αδελφό της : αποφυγή κάθε σκληρού λόγου, κάθε τελικής αξιολόγησης. Αυτή η στάση τους ανάγεται μακριά στην οικογένειά τους, και προέρχεται από μια εξαιρετική μητέρα. Βέβαια ένα τέτοιο χαρακτηριστικό του χαρακτήρα έχει και την άλλη πλευρά της. Αυτό όμως που μετράει είναι ότι ο αδελφός Ροζέ με αυτό το χάρισμα κατάφερε να δημιουργεί. ! Κι' εμείς, οι αδελφοί, είδαμε ότι αυτό το χαρακτηριστικό του τον οδηγούσε κάποιες φορές στα όρια όπου ένας άνθρωπος μπορεί να φθάσει.

Έχουν πει για κείνον ότι είχε μια παγκόσμια καρδιά. Με μια καλοσύνη που παραμένει εκπληκτική. Η καλοσύνη της καρδιάς δεν είναι μια κενή λέξη, αλλά μια δύναμη ικανή να μεταμορφώσει τον κόσμο, γιατί διαμέσου αυτής, ο Θεός ενεργεί. Μπρος στο κακό, η καλοσύνη της καρδιάς είναι μια ευάλωτη πραγματικότητα, αλλά η δεδομένη ζωή του αδελφού Ροζέ είναι ένα εχέγγυο ότι η ειρήνη του Θεού θα έχει τη τελευταία λέξη για καθεμιά και καθένα πάνω στη γη μας.

Επισταμένα προσπαθούσε να υλοποιήσει τη συμπόνια της καρδιάς, κυρίως για τους φτωχούς. Ανέφερε ευχαρίστως τον άγιο Αυγουστίνο : «Αγάπα και λέγε το με τη ζωή σου». Αυτό τον παρέσυρε να κάνει πράξεις μερικές φορές εκπληκτικές. Τον είδαν να επιστρέφει από την Καλκούτα με ένα μωρό στην αγκαλιά, ένα μικρό κοριτσάκι που η Μητέρα Θηρεσία του είχε εμπιστευτεί, με την ελπίδα ότι μια άφιξη στην Ευρώπη θα του έσωζε τη ζωή, πράγμα που τελικά συνέβη. Τον είδαν να δέχεται και να εγκαθιστά στο χωριό του Ταιζέ βιετναμέζες χήρες με πολλά παιδιά που είχε ανακαλύψει όταν είχε επισκεφτεί στρατόπεδα προσφύγων στη Ταϊλάνδη.

Να είναι συγκεκριμένος : αυτό γινόταν επίσης εμφανές στην ικανότητά του να τακτοποιεί τους χώρους. Δεν του άρεσε να κτίζει κτίρια. Όταν αυτό ήταν αναπόφευκτο, τότε έπρεπε να είναι πολύ απλό, πολύ χαμηλό, και αν ήταν δυνατόν, κατασκευασμένο με υλικά ανακυκλώσιμα. Του άρεσε όμως να μεταμορφώνει τους χώρους. Και με πολύ λίγα προσπαθούσε να δημιουργεί κάτι όμορφο. Κάποια στιγμή η κατασκευή μιας εκκλησίας στο Ταιζέ υπήρξε αναπόφευκτη, αλλά αντιστάθηκε πολύ σ' αυτό το σχέδιο, και στη συνέχεια, επενέβη επανειλημμένα και άλλαξε τη διασκευή. Το ίδιο πράγμα είδα στη φτωχή συνοικία στη Κένυα, όπου ζήσαμε μερικές εβδομάδες, πριν εγκατασταθούν κάποιοι αδελφοί για χρόνια. Σ' αυτό το φτωχό κατάλυμα, στη καρδιά της μιζέριας, βρήκε τον τρόπο να βάλει λίγη ομορφιά με σχεδόν τίποτα. Όπως έλεγε, θα θέλαμε να κάνουμε τα πάντα για να κάνουμε όμορφη τη ζωή εκείνων που μας περιβάλλουν.

Ο αδελφός Ροζέ αναφερόταν συχνά στους μακαρισμούς και έλεγε καμιά φορά για τον εαυτό του : «είμαι ένας φτωχός». Μας καλούσε, εμάς τους αδελφούς, να μην είμαστε πνευματικοί οδηγοί αλλά πρώτα απ' όλα άνθρωποι που ακούν. Έλεγε για τη διακονία του σαν ηγούμενος ότι είναι εκείνη ενός «φτωχού υπηρέτη κοινωνίας μέσα στη κοινότητα». Δεν έκρυβε το γεγονός ότι ήταν ευάλωτος.

Τώρα η μικρή μας κοινότητα αισθάνεται ότι πρέπει να συνεχίσει τη πορεία που εκείνος χάραξε. Είναι μια πορεία εμπιστοσύνης. Αυτή η λέξη «εμπιστοσύνη» δεν ήταν για κείνον μια εύκολη έκφραση. Περιέχει μια έκκληση : να δεχτεί κανείς με μεγάλη απλότητα την αγάπη που ο Θεός έχει για τον καθένα μας, να ζει από αυτή την αγάπη, και να δέχεται το ρίσκο που αυτό προϋποθέτει.

Εάν χαθεί αυτή η διορατικότητα αυτό θα οδηγήσει στο να επιβάλλουμε φορτία σ' εκείνους που έρχονται να βρουν το ζωντανό νερό. Η πίστη σ' αυτή την αγάπη είναι μια πραγματικότητα εντελώς απλή, τόσο απλή που όλοι θα μπορούσαν να την αποδεχτούν. Και αυτή η πίστη μεταφέρει βουνά. Τότε, ακόμα και αν ο κόσμος είναι συχνά πληγωμένος από βιαιότητες και συγκρούσεις, μπορούμε να στρέψουμε πάνω του ένα βλέμμα ελπίδας.

Αδελφός Αλοϊς

Les livres de Frère Roger, de Taizé

1941, Communauté de Cluny : Notes explicatives
1944, Introduction à la vie communautaire
1954, La Règle de Taizé
1959, Vivre l'Aujourd'hui de Dieu
1965, Dynamique du provisoire
1966, Unanimité dans le pluralisme
1968, Violence des pacifiques
1971, Ta fête soit sans fin
1973, Lutte et contemplation
1976, Vivre l'inespéré
1979, Etonnement d'un amour
1980, Les Sources de Taizé
1982, Fleurissent les déserts du cœur
1985, Passion d'une attente
1988, Son amour est un feu
1995, En tout la paix du cœur
2001, Dieu ne peut qu'aimer
2005, Pressens-tu un bonheur ? (Presses de Taizé/Seuil)
2005, Prier dans le silence du cœur - cent prières (Presses de Taizé/Seuil)

En commun avec Mère Teresa, de Calcutta

1986, Le Chemin de Croix
1987, Marie, mère des réconciliations
1992 et 1998, La prière, fraîcheur d'une source

Ο αδελφός Ροζέ εξέδιδε κάθε χρόνο μια «επιστολή», που στη συνέχεια για όλη τη διάρκεια του έτους οι νέοι μελετούσαν, είτε στη χώρα τους είτε κατά τη διάρκεια των συναντήσεων στο Ταιζέ. Αυτή την επιστολή, ο ιδρυτής του Ταιζέ την έγραψε συχνά από ένα τόπο φτώχειας όπου έζησε για κάποιο διάστημα : Καλκούτα, Χιλή, Αϊτή. Αιθιοπία, Φιλιππίνες, Νότια Αφρική…

Ο αδελφός Ροζέ έλαβε τα ακόλουθα βραβεία

09 04 1974 : Templeton Prize, London (Βραβείο Templeton, Λονδίνο)
13 10 1974 : Friedenspreis des Borsenverein des deutschen Buchhandels, Frankfurt (Βραβείο της Ειρήνης των Γερμανών Βιβλιοπωλών, Φρανκφούρτη)
21 09 1988 : Βραβείο UNESCO για τη Διαπαιδαγώγηση για την Ειρήνη, Παρίσι)
04 05 1988 : Karlspreis, Aachen (Βραβείο Καρόλου του Μεγάλου, Aix-la-Chapelle)
20 11 1992 : Βραβείο Robert Schuman, Στρασβούργο
24 04 1997 : Award for international humanitarian service, Université de Notre Dame, Indiana, USA (Βραβείο για μια ανθρωπιστική διεθνή υπηρεσία, Πανεπιστήμιο Notre Dame, Iνδ, ΗΠΑ)
22 10 2003 : Dignitas Humana Award, Saint John' s School of Theology*Seminary, Collegeville, Minnesota, USA (Βραβείο για την υπεράσπιση της Ανθρώπινης Αξιοπρέπειας, Πανεπιστήμιο Saint John, Collegeville, Μινεσότα, ΗΠΑ)

Η δεσμεύση για τη ζωή

Richard — 2010-11-03T18:31:43Z

Ύστερα από ένα ορισμένο καιρό προετοιμασίας, ένας καινούργιος αδελφός δεσμεύεται στην κοινότητα για όλη του τη ζωή. Ιδού τα λόγια που προφέρει τη μέρα της αφιέρωσής του.

Αδελφέ αγαπητέ, τι ζητάς;

Την ευσπλαχνία του Θεού και την κοινότητα των αδελφών μου.

Είθε ο Θεός να ολοκληρώσει σε σένα ότι άρχισε.
Αδελφέ που εμπιστεύεσαι την ευσπλαχνία του Θεού, θυμήσου ότι ο Κύριος Χριστός υποστηρίζει την ταπεινή σου πίστη, και δεσμευόμενος μαζί σου πραγματοποιεί για σένα την υπόσχεση: δεν υπάρχει κάποιος που να έχει εγκαταλείψει τα πάντα για το Χριστό και το Ευαγγέλιο, να μην δεχθεί εκατονταπλάσια, τώρα στον παρόντα καιρό, αδελφούς και αδελφές και μητέρες και παιδιά, με διωγμούς, και στο μέλλον την αιώνια ζωή.

Αυτή είναι μια οδός αντίθετη με κάθε ανθρώπινη λογική, δεν μπορείς να προχωρήσεις παρά μόνον με τη πίστη και όχι με την όραση, βέβαιος πάντα ότι εκείνος που θα έχει δώσει τη ζωή του εξ αιτίας του Χριστού θα την ξαναβρεί.

Βάδιζε από δω και πέρα στα ίχνη του Χριστού. Μην ανησυχείς για το αύριο. Αναζήτα πρώτα τη Βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη του. Εγκαταλείψου, δώσε τον εαυτό σου, και θα χυθεί μέσα σου η δωρεά του πλούσια, άφθονη, τέλεια και ξέχειλη. Είτε κοιμάσαι είτε ξαγρυπνάς, τη νύχτα ή τη μέρα, η επιθυμία της εμπιστοσύνης στο Θεό και στους αδελφούς αναπτύσσεται και απλώνεται χωρίς να ξέρεις πως.

Μύρωσε το κεφάλι σου, πλύνε το πρόσωπό σου ώστε μόνον ο Πατέρας σου που είναι στα κρυφά να γνωρίζει τις προθέσεις τις καρδιάς σου. Παράμεινε στην απλότητα και στη χαρά, τη χαρά των φιλεύσπλαχνων, τη χαρά της αδελφικής αγάπης. Να είσαι άγρυπνος. Αν πρέπει να επιτηρήσεις έναν αδελφό, να είναι μεταξύ σας μόνον. Φρόντιζε την ανθρώπινη επικοινωνία με τον πλησίον σου.

Εκμυστηρεύσου. Να ξέρεις ότι ένας Πατέρας είναι επιφορτισμένος να σε ακούει. Παραδέξου τον για να εκπληρώνει το καθήκον του με χαρά.

Ο Κύριος Χριστός, στην συμπόνια και στην αγάπη που έχει για σένα, σε διάλεξε για να είσαι μέσα στην Εκκλησία ένα σημάδι της αδελφικής αγάπης. Σε καλεί για να πραγματοποιήσεις μαζί με τους αδελφούς σου μια παραβολή της κοινότητας.

Έτσι, αρνούμενος από δω και πέρα να κοιτάς πίσω σου, και χαρούμενος με μια απεριόριστη ευγνωμοσύνη, μη φοβάσαι ποτέ να προλαβαίνεις την αυγή για να αινείς και να δοξάζεις και να υμνείς το Χριστό τον Κύριό σου.

Δέξου με, Κύριε Χριστέ, και θα ζήσω, και ας ευφραίνομαι αναμένοντάς σε.

Αδελφέ, είναι στο Χριστό που απαντάς στα καλέσματα που σου απευθύνει:

Θέλεις, από αγάπη του Χριστού, να αφιερωθείς σ' Εκείνον με όλο σου το είναι;

Το θέλω.

Θέλεις να εκπληρώσεις το κάλεσμα του Θεού στη κοινότητά μας, σε κοινωνία με τους αδελφούς σου;

Το θέλω.

Θέλεις, αφού απαρνηθείς κάθε ιδιοκτησία, να ζήσεις με τους αδελφούς σου στην κοινοκτημοσύνη των υλικών και πνευματικών αγαθών: είναι το ολοκληρωτικό άνοιγμα της καρδιάς;

Το θέλω.

Θέλεις, για να είσαι πιο διαθέσιμος να υπηρετήσεις με τους αδελφούς σου και για να δοθείς χωρίς μοιρασιά στην αγάπη του Χριστού να παραμείνεις στην αγαμία;

Το θέλω.

Θέλεις, για να είμαστε παρά μόνο μια καρδιά και μια ψυχή και για να πραγματοποιηθεί πλήρως η ενότητά μας, να υιοθετείς τις επιλογές της κοινότητας που εκφράζονται από τον υπηρέτη της κοινωνίας, ενθυμούμενος ότι δεν είναι παρά ένας φτωχός του Ευαγγελίου μέσα στη κοινότητα;

Το θέλω.

Θέλεις, διακρίνοντας πάντα το Χριστό στους αδελφούς σου, να αγρυπνάς πάνω τους στις καλές και τις κακές μέρες, στο πόνο και στη χαρά;

Το θέλω.

Κατά συνέπεια, εξ αιτίας του Χριστού και του Ευαγγελίου , είσαι τώρα πια αδελφός της κοινότητάς μας.

Αυτό το δαχτυλίδι είναι το σημάδι της πιστότητάς μας στον Κύριο.

«Έτσι, αρνούμενος από δω και πέρα να κοιτάς πίσω σου, και χαρούμενος με μια απεριόριστη ευγνωμοσύνη, μη φοβάσαι ποτέ να προλαβαίνεις την αυγή
για να αινείς
και να δοξάζεις
και να υμνείς
το Χριστό τον Κύριό σου.»

Η δεσμεύση για τη ζωή

Ιστορία, το ξεκίνημα/ η αρχή

Richard — 2010-11-03T18:31:41Z

Όλα άρχισαν το 1940 όταν, σε ηλικία είκοσιπέντε ετών, ο αδελφός Ροζέ εγκατέλειψε τη χώρα όπου είχε γεννηθεί, την Ελβετία, για να πάει να ζήσει στη Γαλλία, τη χώρα της μητέρας του. Είχε μείνει για πολλά χρόνια ακινητοποιημένος από πνευμονική φθίση. Κατά τη διάρκεια αυτής της μακράς αρρώστιας είχε ωριμάσει μέσα του η κλήση να ιδρύσει μια κοινότητα.

Τη στιγμή που άρχισε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, είχε την βεβαιότητα ότι, όπως η γιαγιά του είχε κάνει στο Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, έπρεπε χωρίς καθυστέρηση να βοηθήσει τον κόσμο που δοκιμαζόταν. Το μικρό χωριό του Ταιζέ, όπου είχε εγκατασταθεί, ήταν πολύ κοντά στην οριακή γραμμή που χώριζε τη Γαλλία στα δύο: ήταν σε πολύ καλή θέση για να δεχθεί τους πρόσφυγες. Φίλοι από τη Λυών άρχισαν να υποδεικνύουν τη διεύθυνση του Ταιζέ σ' εκείνους που είχαν ανάγκη από ένα καταφύγιο.

Στο Ταιζέ, έναντι ενός μικρού ποσού, ο αδελφός Ροζέ αγόρασε ένα σπίτι με τους βοηθητικούς του χώρους, εγκαταλελειμμένο από πολλά χρόνια. Πρότεινε σε μια από τις αδελφές του, τη Γενοβέφα, να έρθει να τον βοηθήσει στην υποδοχή. Μεταξύ των προσφύγων που φιλοξένησαν υπήρξαν και Εβραίοι. Τα υλικά μέσα ήταν φτωχά. Χωρίς τρεχούμενο νερό, πήγαιναν για νερό στο πηγάδι του χωριού. Η τροφή ήταν λιτή, κυρίως σούπα με καλαμποκάλευρο αγορασμένο σε καλή τιμή από το κοντινό μύλο.

Από διακριτικότητα προς εκείνους που φιλοξενούσε, ο αδελφός Ροζέ προσευχόταν μόνος, συχνά πήγαινε να ψάλλει μακριά από το σπίτι, στο δάσος. Για να μην ενοχλούνται κάποιοι Εβραίοι η αγνωστικιστές, η Γενοβέφα εξηγούσε στον καθένα ότι όποιος ήθελε μπορούσε να προσεύχεται μόνος στο δωμάτιό του.

Οι γονείς του αδελφού Ροζέ, ξέροντας ότι ο γιος και η κόρη τους ήταν εκτεθειμένοι, ζήτησαν από ένα οικογενειακό φίλο, Γάλλο συνταξιούχο στρατιωτικό, να τους φροντίζει. Το φθινόπωρο του 1942, τους ειδοποίησε ότι η δραστηριότητά τους είχε ανακαλυφθεί, και ότι έπρεπε να φύγουν χωρίς καθυστέρηση. Μέχρι το τέλος λοιπόν του πολέμου, είναι στη Γενεύη που ο αδελφός Ροζέ έζησε και άρχισε την κοινοτική ζωή με τους πρώτους αδελφούς του. Μπόρεσαν να γυρίσουν στο Ταιζέ το 1944.

Η δέσμευση των πρώτων αδελφών

Το 1945, ένας νεαρός νομικός της περιοχής ίδρυσε ένα σύλλογο για να φροντίσει παιδιά που ο πόλεμος τους είχε στερήσει την οικογένεια. Πρότεινε στους αδελφούς να δεχθούν μερικά στο Ταιζέ. Μια κοινότητα ανδρών δεν μπορούσε να δεχθεί παιδιά. Τότε ο αδελφός Ροζέ ζήτησε στην αδελφή του να επανέλθει για να φροντίσει τα παιδιά και να γίνει η μητέρα τους. Τη Κυριακή, οι αδελφοί υποδέχονταν επίσης Γερμανούς αιχμάλωτους πολέμου από ένα στρατόπεδο κοντά στο Ταιζέ.

Σιγά σιγά μερικοί νέοι άνδρες ήρθαν να προστεθούν στους πρώτους αδελφούς, και τη μέρα του Πάσχα 1949, ήταν επτά που αφιερώθηκαν για όλη τους τη ζωή με την αγαμία, την κοινοτική ζωή και μια μεγάλη απλότητα ζωής.

Στη σιωπή μεγάλων πνευματικών ασκήσεων, το χειμώνα του 1952-1953, ο ιδρυτής της κοινότητας έγραψε το Κανονισμό του Ταιζέ, εκφράζοντας για τους αδελφούς του «το ουσιώδες που επιτρέπει την κοινοτική ζωή».