Taizé

Μαζί, ανοίγοντας δρόμους ελπίδας

Richard — 2017-01-05T18:20:43Z

Στις αρχές Σεπτεμβρίου 2016, μια ευκαιρία, στο πλαίσιο του προσκυνήματος εμπιστοσύνης, έφερε κοντά 7500 νέους Αφρικανούς στο Κοτονού, Μπενίν.(1) Το θέμα αυτής της συνάντησης θα συνεχίζει να μας εμπνέει κατά τη διάρκεια του 2017: μαζί – όχι μόνοι, αλλά υποστηρίζοντας ο ένας τον άλλο – μπορούμε να ανοίξουμε νέους δρόμους ελπίδας – στους εαυτούς μας, γύρω μας και στην ανθρωπότητα.

Μια από τις ερωτήσεις στο Κοτονού ήταν η εξής: Για να αναπτύξουμε την ελπίδα μας, πώς μπορούμε να αφήσουμε πίσω μια παθητική συμπεριφορά, που μας αρκεί να περιμένουμε για αλλαγές από έξω; Ποιες μορφές δέσμευσης είναι εφικτές για τον καθένα μας;

Είναι αναγκαίο όσοι προέρχονται από άλλες ηπείρους να ακούσουν τους πολλούς Αφρικανούς που επιδιώκουν μεγαλύτερη δικαιοσύνη στις πολιτικές και οικονομικές σχέσεις: αυτή είναι μια από τις προϋποθέσεις, για να οραματίζονται μια ρεαλιστική οικοδόμηση του μέλλοντος στη χώρα τους.

Στην Αφρική, ολοένα και περισσότεροι νέοι, για να ετοιμάσουν το μέλλον τους, θα ήθελαν να χρησιμοποιήσουν την τεράστια δημιουργικότητα που τους χαρακτηρίζει. Θα μπορούν να αφυπνίζουν το κουράγιο των νέων ανθρώπων σε άλλα μέρη του κόσμου, που βιώνουν παρόμοιες καταστάσεις.

Με στόχο να συνεχιστεί ο προβληματισμός της συνάντησης του Κοτονού, στο Ταιζέ και αλλού, ιδού τέσσερις προτάσεις, οι οποίες θα μας οδηγήσουν να ανοίξουμε δρόμους ελπίδας.

Θα προσπαθήσουμε να βρούμε τρόπους για να πραγματοποιήσουμε αυτές τις προτάσεις με απλότητα, μια από τις τρεις πραγματικότητες – μαζί με τη χαρά και το έλεος – τις οποίες ο αδελφός Ροζέ ήθελε να θέσει στη καρδιά της ζωής της Κοινότητας του Ταιζέ.

(1) Μετά το Γιοχάνεσμπουργκ (1995), Ναϊρόμπι (2008) και το Κιγκάλι (2012), αυτή η τέταρτη φάση του αφρικανικού προσκυνήματος εμπιστοσύνης πάνω στη γη οργανώθηκε στο Κοτονού, Μπενίν, από τις 31 Αυγούστου έως τις 4 Σεπτεμβρίου μετά από πρόσκληση της Καθολικής Εκκλησίας και της εκκλησίας των Μεθοδιστών της χώρας. Πέρα από τους εντοπίους από το Μπενίν, οι 7500 νέοι προέρχονταν κυρίως από το Τόγκο (800), Νιγηρία (550), Γκάνα (100), Μπουργκίνα Φάσο (160) και Ακτή Ελεφαντοστού (50). Συνολικά είκοσι αφρικανικές χώρες ήταν παρούσες και επίσης εξήντα Ευρωπαίοι από δεκαπέντε διαφορετικές χώρες. Τα Γαλλικά, Αγγλικά και Φον χρησιμοποιούνταν κατά τα εργαστήρια και τις συζητήσεις και στη θεία λειτουργία υπήρχαν επίσης ύμνοι στα Γιουρουντα και Μίνα.

Πρώτη πρόταση: Κρατηθείτε γερά στην ελπίδα: είναι πηγή δημιουργίας

ὃς παρ' ἐλπίδα ἐπ' ἐλπίδι ἐπίστευσεν, εἰς τὸ γενέσθαι αὐτὸν πατέρα πολλῶν ἐθνῶν κατὰ τὸ εἰρημένον· (Ρωμ. 4,18)

ἣν ὡς ἄγκυραν ἔχομεν τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ τε καὶ βεβαίαν (Εβρ. 6,19)

ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὃς ἐὰν μὴ δέξηται τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ὡς παιδίον, οὐ μὴ εἰσέλθῃ εἰς αὐτήν. (Λκ. 18,17)

Μέσα στην αστάθεια του σημερινού κόσμου, ανησυχούμε για τη βία, τον πόνο και την αδικία. Όλη η δημιουργία στενάζει, σαν να περνάει τους πόνους της γέννας ενός παιδιού. Το άγιο Πνεύμα επίσης στενάζει, αλλά παραμένει το στήριγμα της ελπίδας μας (βλ. Ρωμ. 8,22,26). Άρα τι μπορούμε να κάνουμε;

Η πίστη είναι μία απλή εμπιστοσύνη στον Θεό. Δεν μας προσφέρει έτοιμες απαντήσεις, αλλά μας δίνει τη δυνατότητα να μην παραλύουμε από τον φόβο ή την απογοήτευση. Μας δεσμεύει, μας θέτει σε κίνηση. Με την πίστη αντιλαμβανόμαστε ότι το Ευαγγέλιο ανοίγει έναν ορίζοντα ελπίδας πέρα από κάθε ελπίδα.

Αυτή η ελπίδα δεν είναι μια εύκολη αισιοδοξία που κλείνει τα μάτια της στην ελπίδα, αλλά μια άγκυρα ριγμένη στον Θεό. Είναι δημιουργική. Σημάδια έχουν ήδη βρεθεί στα πιο ανέλπιστα μέρη της γης.

Ας τολμήσουμε να πιστέψουμε στην παρουσία του Αγίου Πνεύματος στις καρδιές μας και στον κόσμο. Ας στηριχθούμε πάνω της, κι ας είναι αόρατη.

Μακάρι η πίστη μας να παραμένει απλή, όπως η εμπιστοσύνη των παιδιών! Αυτό δεν σημαίνει την αποδυνάμωση του περιεχομένου της πίστεως, αλλά την σύνδεσή της με αυτό που είναι το κέντρο της – στην αγάπη του Θεού για την ανθρωπότητα και για όλη τη δημιουργία. Η Αγία Γραφή αφηγείται αυτή την ιστορία, από την φρεσκάδα των απαρχών της μέχρις όλα τα εμπόδια ακόμη και τις ανθρώπινες απιστίες. Ο Θεός ποτέ δεν κουράζεται να αγαπά: μακάρι αυτό το μήνυμα να κρατήσει την ελπίδα ζωντανή μέσα μας!

Για να εμποτιστούμε κι εμείς και οι γύρω μας από αυτό το μήνυμα, ας ευρισκόμαστε συχνότερα μαζί για την κοινή προσευχή. Η απλή ομορφιά της προσευχής ας αφήσει να διαπεράσουν ανταύγειες του μυστηρίου του Θεού και ας οδηγήσει σε μια προσωπική συνάντηση μαζί του.

Δεύτερη Πρόταση: Ας απλοποιήσουμε τη ζωή μας ώστε να τη μοιραζόμαστε

ἄρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ' ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ' ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν· (Μτ. 11,29)

δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε. (Μτ. 10,8)

ἔφη αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι. (Μτ. 19,21)

Το κυνήγι του χρήματος, της επιτυχίας, η απληστία οδηγούν σε αδικίες αλλά και σε απογοητεύσεις. Το πνεύμα της προσφοράς, όπως, μας καλεί το Ευαγγέλιο: εδώ ευρίσκεται ένας δρόμος ελπίδας που μπορεί να ανοίξει σήμερα.

Η επιλογή μιας ζωής απλότητας είναι πηγή ελευθερίας και χαράς. Με αυτόν τον τρόπο η ύπαρξη ανακουφίζεται.

Απλότητα σημαίνει καθαρότητα καρδιάς. Χωρίς να είναι αφελής, αρνείται τη δυσπιστία. Είναι το αντίθετο της διπροσωπίας. Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να αναπτύξουμε τον διάλογο, χωρίς φόβο, με όποιον συναντούμε. Η ζωή του Ιησού δίνει το παράδειγμα.

Ως προς τα υλικά πράγματα, ας αναζητούμε διαρκώς μία απλούστευση, η οποία θα μας οδηγήσει να μοιραζόμαστε τον ανθρώπινο πόνο, την ταπεινωτική φτώχεια, τις αδικίες, τις δοκιμασίες των προσφύγων, τις συγκρούσεις σε όλο τον κόσμο.

Ας υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλον για να δώσουμε με θάρρος σημάδια ελπίδας στις συνοικίες μας, εκεί όπου εργαζόμαστε ή σπουδάζουμε, με μία κοινωνική ή περιβαλλοντική δέσμευση.

Ας αναζητήσουμε μ' έναν απλό και απέριττο τρόπο ζωής, να ζούμε πιο αρμονικά με την πλάση, συμβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο στον αγώνα κατά της οικολογικής καταστροφής και της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Αυτός ο αγώνας δεν είναι μόνο ευθύνη των ηγετών των λαών, όλοι μπορούν, για παράδειγμα, να καταναλώνουν περισσότερα τοπικά προϊόντα, να χρησιμοποιούν περισσότερο τα μέσα μαζικής μεταφοράς...

Η ερώτηση αυτή ας γεμίσει την ύπαρξή μας: είμαι όντως έτοιμος να ακολουθήσω τον Χριστό, τον πράο και ταπεινό τῇ καρδίᾳ, διαλέγοντας να ανήκουμε σε αυτόν για πάντα με την απλότητα ενός ναι, με πνεύμα γενναιοδωρίας;

Τρίτη Πρόταση: Ας είμαστε μαζί, ώστε να αποκαλυφθεί ο δυναμισμός του Ευαγγελίου

καθ' ἡμέραν τε προσκαρτεροῦντες ὁμοθυμαδὸν ἐν τῷ ἱερῷ, κλῶντές τε, κατ' οἶκον ἄρτον, μετελάμβανον τροφῆς ἐν ἀγαλλιάσει καὶ ἀφελότητι καρδίας· (Πρ. 2,46)

Διαιρέσεις δὲ χαρισμάτων εἰσί, τὸ δὲ αὐτὸ Πνεῦμα· καὶ διαιρέσεις διακονιῶν εἰσι, καὶ ὁ αὐτὸς Κύριος·

(Α' Κορ. 12,4-5)

Tῆς φιλοξενίας μὴ ἐπιλανθάνεσθε· διὰ ταύτης γὰρ ἔλαθόν τινες ξενίσαντες ἀγγέλους. (Εβρ. 13,1-2)

Η Αγία Γραφή αφηγείται με ποιον τρόπο δύο άνδρες, ο Πέτρος και Κορνήλιος, που ήταν τελείως αντίθετοι, μόνον όταν συναντήθηκαν, ανακάλυψαν μια αλήθεια προηγουμένως άγνωστη και στους δύο. Έπρεπε να συναντηθούν για να καταλάβουν ότι το Άγιο Πνεύμα ρίχνει κάθε τοίχος και ενώνει αυτούς που θεωρούνταν μεταξύ τους άγνωστοι. Η δυναμική του Ευαγγελίου αποκαλύπτεται μόνο στη συνάντηση. (Διάβασε τα κεφάλαια 10 και 11 των Πράξεων των Αποστόλων.)

Όταν οι Χριστιανοί είναι χωρισμένοι, μεταξύ ομολογιών ή εντός της ίδιας Εκκλησίας, το μήνυμα του Ευαγγελίου είναι δυσδιάκριτο. Θα είμαστε σε θέση να περπατήσουμε μαζί χωρίς να αφήνουμε να μας χωρίζουν οι διαφορές μας; Αν εμείς, ως χριστιανοί, γνωρίζαμε πώς να δείξουμε ότι η ενότητα είναι δυνατή μέσα στην ποικιλία μας, θα βοηθήσουμε όλη την ανθρωπότητα να είναι μια ενωμένη οικογένεια.

Ο Χριστός ενώνει σε μια κοινότητα άνδρες και γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους, από όλους τους ορίζοντες, γλώσσες και πολιτισμούς ακόμα και εκείνους που προέρχονται από έθνη αντιτιθέμενα στην ιστορία. Ας αναζητήσουμε να δώσουμε παρόμοια τέτοια απλά δείγματα εκεί όπου ζούμε.

Για να μείνει ζωντανή, κάθε κοινότητα καλείται να βγει από τον εαυτό της. Ας καλλιεργήσουμε το πνεύμα της φιλοξενίας κατά την εικόνα του Θεού, απέναντι στους Χριστιανούς που έχουν διαφορετικές επιλογές από τις δικές μας. Ένα παρόμοιο άνοιγμα της καρδιάς απαιτεί μια προσπάθεια «μετάφρασης», διότι τα πιστεύω και πεποιθήσεις μπορεί να είναι σαν γλώσσες ξένες μεταξύ τους.
Εάν, μεταξύ των χωρισμένων Χριστιανών, διατηρείται η μνήμη αμοιβαίων μισαλλοδοξιών μέσα στην ιστορία και αν όλα τα κουβάρια δεν μπορούν να ξεμπερδευτούν, εμείς όμως ας τολμήσαμε να δεχτούμε ο ένας τον άλλο, με συγχώρηση, χωρίς να ψάχνουμε ποιος είχε άδικο ή ποιος δίκιο; Δεν υπάρχει συμφιλίωση χωρίς θυσία.

Η φιλοξενία πηγαίνει χέρι-χέρι με την αναγνώριση της διαφορετικότητας των άλλων. Όταν οι πεποιθήσεις τους παραμένουν ακατανόητες για εμάς, ας είμαστε τουλάχιστον προσεκτικοί στην αυθεντικότητά τους. Θα πρέπει να υπάρχει ένα εορταστικό στοιχείο στην ανακάλυψη των άλλων!

Τέταρτη Πρόταση: Ας μεριμνήσουμε να αναπτυχθεί η φιλία, ώστε να προετοιμαστεί η ειρήνη

ὅ τε γὰρ ἁγιάζων καὶ οἱ ἁγιαζόμενοι ἐξ ἑνὸς πάντες· δι' ἣν αἰτίαν οὐκ ἐπαισχύνεται ἀδελφοὺς αὐτοὺς καλεῖν, (Εβρ. 2,11)

εἷς γάρ ὑμῶν ἐστιν ὁ διδάσκαλος, ὁ Χριστός· πάντες δὲ ὑμεῖς ἀδελφοί ἐστε. καὶ πατέρα μὴ καλέσητε ὑμῶν ἐπὶ τῆς γῆς· εἷς γάρ ἐστιν ὁ πατὴρ ὑμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς.(Μτ 23,8-9) ὅστις γὰρ ἂν ποιήσῃ τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς αὐτός μου ἀδελφὸς καὶ ἀδελφὴ καὶ μήτηρ ἐστίν. (Μτ. 12,50)

Καὶ ἥξουσιν ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν, καὶ βορρᾶ καὶ νότου, καὶ ἀνακλιθήσονται ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ θεοῦ. (Λκ. 13,29)

Συμβάλλοντας στην ειρήνη και στη διεθνή δικαιοσύνη: ιδού ακόμη ένα μονοπάτι ειρήνης που σήμερα μπορούμε να ανοίξουμε.

Η ειρήνη πάνω στη γη ξεκινά μέσα την καρδιά καθενός. Πρώτα απ όλα η καρδιά μας πρέπει να αλλάξει, και η αλλαγή αυτή συνεπάγεται μια πολύ απλή μεταστροφή: να αφήσουμε το Πνεύμα του Θεού να κατοικήσει μέσα μας, να υποδεχτούμε μια ειρήνη που θα εξαπλωθεί έξω και θα επικοινωνήσει από τον έναν στον άλλο. «Απόκτησε την εσωτερική ειρήνη και χιλιάδες γύρω σου θα σωθούν.» (Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, Ρώσος μοναχός, 1759-1833).

Με τη δική μας ζωή ας γράψουμε τις νέες σελίδες μιας απλής αδελφοσύνης που διαπερνά στεγανά και τείχη: φυσικά τείχη κατασκευάζονται σε διάφορα μέρη του κόσμου, καθώς και τείχη άγνοιας, προκαταλήψεων και ιδεολογίας. Ας είμαστε ανοιχτοί στους άλλους πολιτισμούς και τις νοοτροπίες.

Ας μην επιτρέψουμε η απόρριψη των ξένων να εισβάλει στις καρδιές μας, γιατί η άρνηση του άλλου είναι ο σπόρος της βαρβαρότητας. Αντί να βλέπουμε στον ξένο μία απειλή για το βιοτικό μας επίπεδο ή τον πολιτισμό μας, μπορούμε να τους, ας τον υποδεχτούμε ως μέλος της ίδιας ανθρώπινης οικογένειας. Ας πάμε να επισκεφθούμε τους πρόσφυγες. Με τον απλό σκοπό να τους γνωρίσουμε και να ακούσουμε την ιστορία τους; Τότε – ποιος ξέρει; – άλλα βήματα της αλληλεγγύης θα ακολουθήσουν.

Ας γνωρίσουμε αυτούς που είναι διαφορετικοί από εμάς. Ας μοιραστούμε με αυτούς που σκέφτονται διαφορετικά, μ' ένα διάλογο όπου μπορούμε πραγματικά να ακούσουμε ο ένας τον άλλο, όπου αποφεύγουμε να εναντιωθούμε, πριν ακόμη καταλάβουμε τον άλλο. Ας μάθουμε να παραμένουμε παρόντες σε διασπασμένες περιοχές.
Ας φτιάξουμε γέφυρες. Ας προσευχόμαστε για εκείνους που δεν καταλαβαίνουμε και εκείνους που δεν μας καταλαβαίνουν.

Ας πολλαπλασιάσουμε τα σημεία αλληλεγγύης πέρα από τα σύνορα των θρησκειών. Όταν συναντούμε πιστούς άλλων θρησκειών, μπορούμε να εμβαθύνουμε τη γνώση μας για τη δική μας πίστη, αναζητώντας διαρκώς τί θέλει να μας πει ο Θεός και να μας δώσει διαμέσου αυτών των αδελφών που είναι τόσο διαφορετικοί από εμάς.


Πρόταση 2017

Το θάρρος του Ελέους

Richard — 2016-01-07T10:14:16Z

Το καλοκαίρι του 2015, στο Ταιζέ, αναζητήσαμε με ποιον τρόπο θα επιδείξουμε μια νέα μορφή αλληλεγγύης που σήμερα είναι επιτακτική. Πάνω σε όλη τη γη καινούριες δυστυχίες – μετανάστευση, περιβάλλον και κοινωνία – ζητούν απαντήσεις από τους πιστούς διαφόρων θρησκειών και από τους τους μη πιστούς.

Η ένοπλη βία σπέρνει τον όλεθρο εν ονόματι απάνθρωπων ιδεολογιών. Χωρίς να χάσουμε τη νηφαλιότητα, αντιστεκόμενοι στον φόβο που γεννά η ανασφάλεια, θα συνεχίσουμε το “Προσκύνημά μας της εμπιστοσύνης”. Αυτοί που αναζητούν – ή ήδη βιώνουν – μία παγκοσμιότητα της αλληλεγγύης έχουν ακόμη περισσότερη ανάγκη να αλληλοϋποστηρίζονται.

Όταν η καταιγίδα μαίνεται, ένα σπίτι χτισμένο «επί την πέτραν» παραμένει σταθερό (Μτ. 7,24-25). Θέλουμε να οικοδομήσουμε τη ζωή μας πάνω στον Λόγο του Χριστού, ώστε το θεμέλιό μας μας να αποτελείται από μερικές βασικές Ευαγγελικές αλήθειες, προσιτές σε όλους: χαρά – απλότητα – έλεος. Ο αδελφός Ροζέ τις τοποθέτησε στην καρδιά της ζωής της Κοινότητας μας στο Ταιζέ. Οι ίδιες του επέτρεψαν να προχωρήσει ακόμα και σε δύσκολες στιγμές. Τις αφομοίωσε, ώστε να επιστρέφει σε αυτές μέρα με τη μέρα.

Στα τρία επόμενα χρόνια αυτές οι τρεις λέξεις θα οδηγούν την πορεία μας. Το 2016 θα ξεκινήσουμε με το έλεος, στο ίδιο πλαίσιο με το Έτος Ελέους που ανακήρυξε ο πάπας Φραγκίσκος.

Το Ευαγγέλιο μας καλεί να δώσουμε τη μαρτυρία της ευσπλαχνίας του Θεού. Ιδού πέντε προτάσεις για να αφυπνίζουν μέσα μας το θάρρος του ελέους.

Αδελφός Αλοΐς

Πρώτη Πρόταση
Να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας στο έλεος του Θεού

Καὶ σὺ ὁ Θεὸς ἐλεήμων καὶ οἰκτίρμων, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος, καὶ οὐκ ἐγκατέλιπες αὐτούς. (Νεεμίας 9,17)

Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες καθὼς καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί. (Λκ. 6,36)

Σύμφωνα με την Αγία Γραφή ο Θεός είναι ελεήμων, ή με άλλες εκφράσεις οικτίρμων και φιλεύσπλαχνος. Με την παραβολή του πατέρα με τους δύο γιους (Λκ. 15), ο Ιησούς μας δείχνει ότι ή αγάπη του Θεού δεν εξαρτάται από το καλό που εμείς μπορούμε να κάνουμε, αλλά δίδεται απροϋπόθετα. Ο πατέρας αγαπά τον υιό που παραμένει πιστός όλη του τη ζωή. Παράλληλα απλώνει τα χέρια του σε αυτόν που τον εγκατέλειψε, όσο ακόμη βρίσκεται μακριά.

Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο κατ' εικόνα του. Ώστε: “να φθάσει στο «καθ' ομοίωσιν Θεού» αποκτώντας καλοσύνη. Κάνε την καρδιά σου φιλεύσπλαχνη και ελεήμονα για να ντυθείς τον Χριστό” (Άγιος Βασίλειος , 4ος αι.)

Η αγάπη του Θεού δεν είναι στιγμιαία, αλλά παραμένει για πάντα. Με τον οίκτο μας, μπορούμε να γίνουμε μια αντανάκλαση αυτής της αγάπης. Ως Χριστιανοί μοιραζόμαστε με τόσους πολλούς πιστούς άλλων θρησκειών τη φροντίδα να τοποθετήσουμε το έλεος και τη φιλευσπλαχνία στο κέντρο της ζωής μας.

++ Ας καλωσορίσουμε την αγάπη του Θεού. Ο Θεός ποτέ δεν κλείνει την καρδιά του σε εμάς και η πιστή του καλοσύνη είναι ο αδιάκοπος φύλακάς μας, ακόμα και όταν σκοντάφτουμε εξαιτίας των λαθών μας. Εάν δεν έχουμε μακρύνει από Αυτόν, ας μη φοβόμαστε να επιστρέψουμε κοντά του και να του προσφέρουμε την εμπιστοσύνη μας. Εκείνος έρχεται πάντοτε να μας συναντήσει.

++ Ας μη θεωρούμε την προσευχή ως μία επίπονη αναζήτηση, αλλά να την υποδεχόμαστε ως μια στιγμή για παύση και αναπνοή, όταν το Άγιο Πνεύμα μας πληρώνει με την αγάπη του Θεού και μας ικανώνει να συνεχίζουμε μια ζωή ελέους.

Δεύτερη Πρόταση
Συγχώρησε ξανά και ξανά

Ἐνδύσασθε οὖν, ὡς ἐκλεκτοὶ τοῦ Θεοῦ, ἅγιοι καὶ ἠγαπημένοι, σπλάγχνα οἰκτιρμοῦ, χρηστότητα, ταπεινοφροσύνην, πρᾳότητα, μακροθυμίαν, ἀνεχόμενοι ἀλλήλων καὶ χαριζόμενοι ἑαυτοῖς, ἐάν τις πρός τινα ἔχῃ μομφήν· καθὼς καὶ ὁ Κύριος ἐχαρίσατο ὑμῖν, οὕτω καὶ ὑμεῖς. (Κολ. 3,12-13)

Ο Πέτρος ήρθε στον Ιησού και τον ρώτησε, “Κύριε, ποσάκις ἁμαρτήσει εἰς ἐμὲ ὁ ἀδελφός μου καὶ ἀφήσω αὐτῷ; ἕως ἑπτάκις; λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Οὐ λέγω σοι ἕως ἑπτάκις ἀλλ' ἕως ἑβδομηκοντάκις ἑπτά.” (Ματ. 18,21-22)

Η συγχωρητικότητα του Θεού δεν σταματά ποτέ. Στη πορεία όλης της ζωής του, ακόμα και στον Σταυρό, ο Χριστός συγχώρεσε· αρνήθηκε να καταδικάσει οποιοσδήποτε.

Γνωρίζουμε ότι μας έχει συγχωρήσει και συγχωρούμε και εμείς με τη σειρά μας – πρόκειται για την πιο απελευθερωτική χαρά. Είναι η πηγή της εσωτερικής ειρήνης, την οποία ο Χριστός θέλει να μας μεταδώσει.

Η Εκκλησία, η σύναξη αυτών που αγαπούν τον Χριστό, έχει κληθεί να αφεθεί να μεταμορφωθεί δια του ελέους: “Όταν η Εκκλησία ακούει, θεραπεύει και συμφιλιώνει, γίνεται κάτι το πολύ φωτεινό – μια κοινωνία αγάπης, ευσπλαχνίας, παρηγοριάς, μια καθαρή αντανάκλαση του Αναστημένου Χριστού. Ποτέ απόμακρη, ποτέ αμυντική. Απαλλαγμένη από κάθε σκληρότητα, μπορεί να ακτινοβολήσει την ταπεινή εμπιστοσύνη της πίστης, κατευθείαν στις ανθρώπινες καρδιές μας.

Το μήνυμα του Θεού για συγχώρεση δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί, για να δικαιώσει το κακό ή την αδικία. Αντιθέτως μας ελευθερώνει, ώστε να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας όπως επίσης και τα λάθη και τις αδικίες γύρω μας και στον κόσμο. Εξαρτάται από εμάς να διορθωθεί ό,τι μπορεί να γίνει

++ Ας προσπαθήσουμε να συγχωρήσουμε – ακόμη και εβδομήντα επτά φορές. Αν αυτό είναι πολύ μεγάλο, μπορούμε να προσπαθήσουμε να πάμε βήμα-βήμα. Πριν αυτό απαιτηθεί, η επιθυμία να συγχωρήσουμε μπορεί μερικές φορές να επισκιαστεί από το κακό που έχουμε υποστεί από τα λάθη που έχομε υποστεί.

++ Μπρούμε να δείξουμε ότι η Εκκλησία είναι μια κοινότητα ελέους, όταν είμαστε ανοικτοί, χωρίς διακρίσεις στους γύρω μας, προσφέροντας φιλοξενία, αποφεύγοντας να κατηγορούμε τους άλλους, υπερασπιζόμενοι τους καταπιεσμένος, σφυρηλατώντας μια γενναιόδωρη καρδιά...

Τρίτη Πρόταση
Ας πλησιάσουμε, μόνοι μας ή με άλλους, μια δύσκολη κατάσταση

Καὶ δῷς πεινῶντι τὸν ἄρτον ἐκ ψυχῆς σου καὶ ψυχὴν τεταπεινωμένην ἐμπλήσῃς, τότε ἀνατελεῖ ἐν τῷ σκότει τὸ φῶς σου, καὶ τὸ σκότος σου ὡς μεσημβρία. (Ησ. 58,10)

Ὃς δ' ἂν ἔχῃ τὸν βίον τοῦ κόσμου καὶ θεωρῇ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ χρείαν ἔχοντα καὶ κλείσῃ τὰ σπλάγχνα αὐτοῦ ἀπ' αὐτοῦ, πῶς ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μένει ἐν αὐτῷ; ( Α΄ Ιωαν. 3,17)

Η εικόνα του ελέους παρουσιάζει το Χριστό να μας κοιτά και να διηγείται την παραβολή του καλού Σαμαρείτη (Λουκ. 10): ένας άνδρας είναι μισοπεθαμένος στην άκρη του δρόμου. Ένας ιερέας και ένας Λευίτης προσπερνούν και συνεχίζουν τον δρόμο τους. Ένας ξένος, από τη Σαμάρεια, πλησιάζει τον πληγωμένο άνδρα, τον φροντίζει και τον μεταφέρει σε ένα πανδοχείο.

Το έλεος ανοίγει τις καρδιές μας στις ταλαιπωρίες των άλλων, στις κρυμμένες μορφές στεναχώριας, στην υλική φτώχεια όπως και στις άλλες μορφές πόνου: ένα παιδί που περνάει μια δύσκολη περίοδο, μια οικογένεια σε δυσκολία, ένας άστεγος, ένας νέος που δεν βλέπει νόημα στη ζωή του, ένας ηλικιωμένος που είναι μόνος του, ένας εξόριστος – άλλα και αυτοί που δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση, την τέχνη ή τον πολιτισμό.

Στον πτωχό είναι ο ίδιος ο Χριστός που περιμένει την ευσπλαχνία μας και που μας λέει “ἐπείνασα γὰρ καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν” (Ματθ. 25,35). “Με την ευσπλαχνία του, ο Χριστός παίρνει πανω του μόνος του τις δυσκολίες κάθε ανθρώπου. Με την καλοσύνη του, υποφέρει εν μυστηρίω με τον πόνο κάθε ανθρώπου μέχρι τη συντέλεια του κόσμου” (Μάξιμος ο Ομολογητής, 7ος αιώνας).

Όταν έχουμε οι ίδιοι πληγωθεί από τις δοκιμασίες, ο Χριστός μας φροντίζει. Το στοργικό βλέμμα του μπορεί να φανερωθεί μέσω κάποιου που έρχεται κοντά μας, μερικές φορές μέσα από ένα πρόσωπο που κοίταξε πάνω μας, όπως και ο ξένος στην παραβολή, ο Σαμαρείτης.

++ Ας τολμήσουμε να πλησιάσουμε, μόνοι μας ή με μερικούς άλλους, μια δύσκολη κατάσταση γύρω μας, στην άκρη του δρόμου μας. Το έλεος δεν είναι κάτι το συναισθηματικό, αλλά απαιτητικό, που δεν γνωρίζει όρια. Ένας νόμος θέτει τα σαφή όρια του καθήκοντος, ενώ το έλεος ποτέ δεν λέει, “Αυτό είναι αρκετό. Έχω κάνει το καθήκον μου.”

Τέταρτη Πρόταση
Ας επεκτείνουμε το ελεος στις κοινωνικές διαστάσεις του

Ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ ποιῶν ἔλεος καὶ κρίμα καὶ δικαιοσύνην ἐπὶ τῆς γῆς.
(Ιερ. 9,23)

Τί Κύριος ἐκζητεῖ παρὰ σοῦ ἀλλ᾿ ἢ τοῦ ποιεῖν κρίμα καὶ ἀγαπᾶν ἔλεον καὶ ἕτοιμον εἶναι τοῦ πορεύεσθαι μετὰ Κυρίου Θεοῦ σου;
(Μιχαίας 6,8)

Στη καρδιά του Θεού, όλοι οι άνθρωποι είναι μια και μόνη οικογένεια.

Για για να γίνει πραγματικότητα μια παγκόσμια αλληλεγγύη, είναι απαραίτητο να ενισχυθούν οι διεθνείς θεσμοί που θεσπίζουν τους κανόνες δημοκρατικά, προκειμένου να διασφαλιστεί η μεγαλύτερη δικαιοσύνη και να διατηρηθεί η ειρήνη.

Το χρέος των φτωχών χωρών συχνά προκαλείται από τα πιο ισχυρά έθνη και τις επιχειρήσεις εκμετάλλευσης των πόρων τους. Ακόμα κι αν φαίνεται αδύνατο για εμάς να κάνουμε κάτι για να αλλάξει αυτό, μπορούμε να θυμηθούμε ότι συγχωρώντας αυτό το χρέος είναι ένας τρόπος για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης. Σε ένα διαφορετικό πλαίσιο από το σημερινό, η Αγία Γραφή μας υπενθυμίζει: “Εὰν δὲ πένηται ὁ ἀδελφός σου ὁ μετὰ σοῦ καὶ ἀδυνατήσῃ ταῖς χερσὶ παρὰ σοί, ἀντιλήψῃ αὐτοῦ ὡς προσηλύτου καὶ παροίκου καὶ ζήσεται ὁ ἀδελφός σου μετὰ σοῦ” (Λευιτ. 25,35).

Σε όλο τον κόσμο γυναίκες, άνδρες και παιδιά αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους. Τα δεινά τούς δημιουργούν μέσα τους ένα κίνητρο ισχυρότερο από οποιαδήποτε εμπόδια. Οι πλούσιες χώρες πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι φέρουν μερίδιο ευθύνης για τις πληγές της ιστορίας που έχουν οδηγήσει σε μαζικές μεταναστεύσεις, κυρίως από την Αφρική και τη Μέση Ανατολή.

++ Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι, ακόμη και αν η εισροή των προσφύγων και των μεταναστών δημιουργεί δύσκολα προβλήματα, αυτό μπορεί να είναι μια θετική ευκαιρία. Όσοι χτυπούν την πόρτα χωρών πλουσιότερων από τη δική τους, τις εξωθούν να γίνονται σε αλληλέγγυες. Αραγε δεν τις βοηθούν να αποκτήσουν νέα ζωτικότητα. Με το να αντιμετωπίσουν από κοινού τις προκλήσεις που παρουσιάζονται από ένα κύμα μεταναστών, οι χώρες της Ευρωπαϊκής κοινότητας μπορούν να ανακτήσουν ένα δυναμισμό που έχει υποχωρήσει.

++ Πρέπει να προχωρήσουμε πέρα από το φόβο των ξένων και των πολιτιστικών διαφορών. Ο φόβος αυτός είναι κατανοητός – αυτοί που βοηθούν να υποδέχονται μετανάστες απλόχερα μερικές φορές φτάνουν σε σημείο εξουθένωσης. Ο φόβος δεν θα μειωθεί ωστόσο, όταν απομονώμαστε πίσω από τοίχους, αλλά μάλλον όταν πάμε να συαντήσουμε εκείνους τους οποίους δεν γνωρίζουμε ακόμη. Αντί να βλέπουμε στους ξένους απειλή για το βιοτικό μας επίπεδο ή για τον πολιτισμό μας, ας καλωσορίσει ο ένας τον άλλο ως μέλη της μιας και κοινής ανθρώπινης οικογένειας.

Πέμπτη Πρόταση
Έλεος για όλη τη δημιουργία

Ἕξ ἡμέρας ποιήσεις τὰ ἔργα σου, τῇ δὲ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ ἀνάπαυσις, ἵνα ἀναπαύσηται ὁ βοῦς σου καὶ τὸ ὑποζύγιόν σου, καὶ ἵνα ἀναψύξῃ ὁ υἱὸς τῆς παιδίσκης σου καὶ ὁ προσήλυτος. (Εξ. 23,12)

῝Εξ ἔτη σπερεῖς τὴν γῆν σου καὶ συνάξεις τὰ γεννήματα αὐτῆς· τῷ δὲ ἑβδόμῳ ἄφεσιν ποιήσεις καὶ ἀνήσεις αὐτήν. (Εξ. 23,10)

Στη γλώσσα της εποχής, η Αγία Γραφή μας καλεί να επεκτείνουμε την ευσπλαχνία μας στο περιβάλλον, να σεβαστούμε κάθε ζωντανό δημιούργημα, να μη δουλεύουμε στη γη χωρίς διάκριση. Ένας χριστιανός της Μεσοποταμίας έγραψε: “Μια φιλεύσπλαχνη καρδιά δεν μπορεί να αντέχει ναβλέπει το ελάχιστο κακό ή την ελάχιστη θλίψη μέσα στη δημιουργία” (Ισαάκ ο Σύρος, 7ος αιώνας).

Τα πρώτα θύματα της οικολογικής καταστροφής είναι συνήθως οι πολύ φτωχοί. Ο αντίκτυπος της κλιματικής αλλαγής ήδη αναγκάζει πολλούς ανθρώπους να εγκαταλείψουν τους τόπους διαμονής τους.

Η γη ανήκει στον Θεό, οι άνθρωποι την λαμβάνουν ως δώρο. Μας εμπιστεύθηκε μια εξαιρετική υπευθυνότητα: να φροντίζουμε τον πλανήτη, όχι να σπαταλούμε τις πηγές. Η γη είναι περιορισμένη και οι άνθρωποι επίσης χρειάζεται να κατανοούν τα όριά τους.

Η γη είναι το κοινό μας σπίτι και σήμερα υποφέρει. Δεν υπάρχει χώρος για αδιαφορία στη θέα περιβαλλοντολογικών καταστροφών, στην εξαφάνιση ολόκληρων ειδών, στον κίνδυνο της βιοποικιλότητας ή στην τεράστια αποψίλωση σε συγκεκριμένα σημεία του κόσμου.

++ Πώς μπορούμε να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας μαζί με όλη τη δημιουργία; Κάνοντας επιλογές που να επηρεάζουν την καθημερινή μας ζωή, δείχνοντας ευασθησία στις πράξεις μας ως καταναλωτές και πολίτες, κάνοντας με επίγνωση μια επιλογή απλής ζωής. Απλοποιώντας την πορεία της ζωής μας μπορεί να γίνει μια πηγή χαράς. Υπάρχουν άνθρωποι που παίρνουν πρωτοβουλίες, όπως να νηστεύουν για το κλίμα και τη δικαιοσύνη την πρώτη κάθε μήνα. Κάνοντας αυτό το βήμα για να δείξουμε το έλεος του Θεού για καθετί που είναι μέλος του κοινού μας οίκου, της γης, δεν είναι κάτι προαιρετικό, αλλά προϋπόθεση για να ζούμε σε αυτή με χαρά.


2016_Το θάρρος του Ελέους

Μαθαίνοντας τα τραγούδια

András — 2015-11-03T15:13:00Z

Επιλέξτε ένα τραγούδι για να ανοίξει σε ένα νέο παράθυρο: - Ύμνοι / NoPrintVer, inc-chants

Τέσσερις προτάσεις για να γίνουμε «το άλας της γης»

Richard — 2014-12-26T17:51:44Z

Η επιστολή «Προς μία Καινούργια Αλληλεγγύη» (2012-2015) συνεχίζει να εκφράζει τις αρχές του κοινού μας ταξιδιού, που μας οδηγεί στην 16η Αυγούστου 2015, στη δεκαετή επέτειο από την είσοδο του αδελφού Ροζέ στην Αιώνιο Ζωή (δες το πρόγραμμα για το 2015 παρακάτω). Εδώ δίνονται τέσσερις προτάσεις για να γίνουμε «το άλας της γης».

Πρώτη Πρόταση: Ας μοιραστούμε με τους γύρω μας τη ζέση για τη ζωή

“Ὑμεῖς ἐστε τὸ ἅλας τῆς γῆς· ἐὰν δὲ τὸ ἅλας μωρανθῇ, ἐν τίνι ἁλισθήσεται;” (Ματθ. 5,13)

Το να είσαι το άλας της γης είναι ένα δώρο από τον Θεό, το οποίο θέλουμε να υποδεχθούμε με χαρά. Με το να είμαστε το άλας της γης, μπορούμε να κοινωνούμε σε μία ζέση για τη ζωή. Και όταν κάνουμε όμορφη τη ζωή αυτών που μας εμπιστεύθηκαν, οι ζωές μας αποκτούν νόημα.
Αν κάθε φορά που αντιμετωπίζουμε πολλά προβλήματα αναρωτηθούμε: «Γιατί συνεχίζουμε τον αγώνα;» οφείλουμε να θυμηθούμε ότι ακόμα και λίγο αλάτι είναι αρκετό για να δώσει γεύση.
Μέσω της προσευχής μαθαίνουμε να κοιτούμε τους εαυτούς μας όπως ο Θεός μας κοιτά. Ο Θεός βλέπει τα τάλαντα μας, τις δυνατότητές μας.
Το να μην χάσουμε την γεύση μας, σημαίνει να παραδιδόμαστε ψυχή τε και σώματι στον Θεό και να εμπιστευόμαστε να τάλαντα τα οποία μας δώρισε.

Μπορούμε να αναζητήσουμε για εμάς και τους άλλους αυτό που μας κάνει να μεγαλώνουμε και να οδηγούμαστε στην πληρότητα;

Δεύτερη Πρόταση: Δεσμεύοντας τους εαυτούς μας στη συμφιλίωση

«Ἐὰν οὖν προσφέρῃς τὸ δῶρόν σου ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον κἀκεῖ μνησθῇς ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἔχει τι κατὰ σοῦ, ἄφες ἐκεῖ τὸ δῶρόν σου ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου, καὶ ὕπαγε πρῶτον διαλλάγηθι τῷ ἀδελφῷ σου, καὶ τότε ἐλθὼν πρόσφερε τὸ δῶρόν σου.» (Ματθ. 5,23-24)

Σε όλους μας υπάρχει το όνειρο να ζήσουμε μαζί σαν μια μεγάλη οικογένεια, αλλά αυτό δεν συμβαίνει αυτόματα, ούτε μέσα σε μια οικογένεια ούτε με τους φίλους, ούτε στις μεγαλουπόλεις και τις μικρές πόλεις μας ούτε ακόμα μεταξύ διαφόρων εθνοτήτων.
Όταν οι Χριστιανοί συμφιλιώνονται, γίνονται σημείο αναφοράς ανάμεσα στους ανθρώπους που αναζητούν την ενότητά τους.
Υπάρχουν περιπτώσεις όπου η συμφιλίωση αυτή επείγει. Για να αφιερώσουμε τους εαυτούς μας στο έργο αυτό, οφείλουμε να κατανοήσουμε τους φόβους που αιχμαλωτίζουν άλλους σε προκαταλήψεις· οφείλουμε επίσης να κατανοήσουμε ότι ίσως μερικοί έχουν κάτι εναντίον μας.
Το Ευαγγέλιο μας καλεί να μη μεταδώσουμε στους γύρω μας, αλλά ούτε και στις επόμενες γενιές, τη δυσαρέσκεια που κληρονομήθηκε από το παρελθόν.

Μπορούμε να ενθαρρύνουμε συναντήσεις μεταξύ ανθρώπων, οι οποίοι δεν μοιράζονται τις ίδιες ιδέες, τον ίδιο τρόπο ζωή, την ίδια θρησκεία, που δεν προέρχονται από το ίδιο πολιτισμικό και κοινωνικό περιβάλλον; Είμαστε σε θέση να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλον, να προσκαλέσουμε σε επίσκεψη; Είμαστε σε θέση να βρούμε το κουράγιο να ζητήσουμε συγγνώμη αλλά και να συγχωρέσουμε;

Τρίτη πρόταση: Εξυπηρετώντας την ειρήνη

«Μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, ὅτι αὐτοὶ υἱοὶ Θεοῦ κληθήσονται.» (Ματθ. 5,9)

Η ειρήνη είναι κάτι περισσότερο από την απουσία συγκρούσεων. Είναι ευτυχία, δίδει σε όλους το δίκαιο μερίδιό τους· είναι η πληρότητα της ζωής. Κάθε φορά που υποδεχόμαστε την ειρήνη του Θεού εντός μας, το αίσθημα αυτό μεταδίδεται και στους γύρω μας αλλά και σε όλη τη δημιουργία.
Η επιθυμία για ειρήνη κάνει την καρδιά μας πιο ανοικτή και τη γεμίζει με ευσπλαχνία για όλους. Το γεγονός αυτό εκδηλώνεται με τη φιλόξενη και ευγενική μας συμπεριφορά προς τις οικογένειές μας, τις γειτονιές μας και γενικότερα στις καθημερινές μας.
Η ειρήνη είναι επίσης η πηγή της δικαιοσύνης σε μια ευρύτερη κλίμακα. Σε κοινωνίες όπου η πολυτέλεια συνυπάρχει με τη φτώχεια, μήπως πρέπει να μας εκπλήσσει και η εμφάνιση διαφόρων μορφών βίας; Ο καταμερισμός του πλούτου ανακουφίζει από εντάσεις και είναι η μεγαλύτερη συνεισφορά προς το κοινό καλό.
Μερικοί άνθρωποι δεσμεύονται να προωθήσουν την ειρήνη αναλαμβάνοντας ευθύνες στη δημόσια ζωή της χώρας τους – σε ένα σύλλογο, στην εταιρεία όπου εργάζονται, βοηθώντας άτομα με ειδικές ανάγκες.

Μπορούμε να προσεγγίσουμε κάποιον από τον οποίο απουσιάζει ειρήνη; Πώς μπορούμε να γίνουμε ιδιαιτέρως προσεκτικοί με τους μετανάστες; Μπορούμε να διακρίνουμε καταστάσεις αδικίας και να παρέχουμε προστασία στους ευάλωτους; Μπορούμε να προσδιορίσουμε σύγχρονες μορφές δουλείας; Μπορούμε να προσευχηθούμε με άλλους για την ειρήνη, παραμένοντας για μισή ώρα σιωπηλοί κάθε Κυριακή απόγευμα;

Τέταρτη Πρόταση: Φροντίζοντας τη γη

«Μακάριοι οἱ πραεῖς, ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσιν τὴν γῆν.» (Ματθ. 5,5)

Οι πραείς είναι αυτοί που δεν επιβάλουν τους εαυτούς τους. Είναι αυτοί που κάνουν χώρο για τους άλλους. Αυτοί που δεν θεωρούν μονοπώλιό τους τη γη. Η πραότητα δεν σημαίνει παραίτηση αλλά η κυριαρχία στα βίαια αισθήματα μέσα μας.
Η γη δεν είναι ιδιοκτησία μας. Έχει εμπιστευθεί σε εμάς· έχουμε κληθεί να την φροντίζουμε. Τα αποθέματα του πλανήτη μας δεν είναι απεριόριστα. Έχουμε το καθήκον της αλληλεγγύης μεταξύ ατόμων και λαών καθώς και για τις μελλοντικές γενεές.
Με τον τρόπο που καταναλώνουμε και χρησιμοποιούμε τις φυσικές πηγές, πρέπει να βρεθεί μία ισορροπία μεταξύ των βασικών μας αναγκών και της επιθυμιας μας να έχουμε όλο και περισσότερο.
Για να βρεθεί αυτός ο τρόπος ζωής, ο οποίος επιτρέπει μια βιώσιμη ανάπτυξη, απαιτούνται όλες οι δεξιότητες φαντασίας και δημιουργικότητας. Πρέπει να τεθούν σε χρήση στη καθημερινή μας ζωή, και επίσης να τονωθεί η επιστημονική έρευνα, η καλλιτεχνική έμπνευση και η εφευρετικότητα νέων προγραμμάτων προς το συμφέρον της κοινωνίας.

Μπορούμε να εξετάσουμε τον τρόπο ζωής μας, και να αναζητήσουμε να απλοποιήσουμε κάθε τι που μπορεί να είναι τεχνητό ή υπερβολικό; Η απλοποίηση της ζωής μας μπορεί να αποτελέσει μια πηγή ευτυχίας. Πώς μπορούμε να ανοιχθούμε στο πνεύμα της κοινοκτημοσύνης: τι μπορούμε να προσφέρουμε και τι να λάβουμε; Δεν πρέπει να ξεχνάμε να δοξολογούμε τον Θεό για τη δημιουργία. Για τον λόγο αυτό είναι απαραίτητο να βρίσκουμε χρόνο ανάπαυσης και περισυλλογής.

Στην ιστοσελίδα του Ταιζέ θα αναρτηθούν νέα από διάφορες πρωτοβουλίες. Μπορείς να μοιραστείς μαζί μας τις εμπειρίες σου από τη συνεισφορά σου στον τόπο όπου μένεις, γράφοντας σε μας στη διεύθυνση: echoes taize.fr.

Το κείμενο εισαγωγής «Ακούγοντας τους Νέους της Αμερικής» βρίσκεται εδώ.

Για μια εκτυπώσιμη έκδοση, κάντε κλικ στο παρακάτω έγγραφο:

Τέσσερις προτάσεις για την αναζήτηση της ορατής κοινωνίας ανάμεσα σε όλους εκείνους που αγαπούν τον Χριστό

Richard — 2013-12-26T15:07:30Z

Η επιστολή "Προς μία νέα αλληλεγγύη" εξακολουθεί να είναι η βάση της κοινής πορείας που μας οδηγεί σταδιακά έως το 2015. Μας δεσμεύει για το έτος που έρχεται να «αναζητήσουμε την ορατή κοινωνία ανάμεσα σε όλους εκείνους που αγαπούν τον Χριστό». Ιδού τέσσερις προτάσεις, για να αρχίσει αυτή η αναζήτηση.

Ο Χριστός προσέφερε τη φιλία του σε όλους, χωρίς να απορρίπτει κανέναν. Όσοι αγαπούν τον Χριστό σε όλη τη γη σχηματίζουν, πάνω στα βήματα του, μια μεγάλη κοινότητα φιλίας. Αυτό ονομάζεται κοινωνία. Γι' αυτόν τον λόγο, μπορούν να συνεισφέρουν, ώστε να θεραπευθούν οι πληγές της ανθρωπότητας: χωρίς να θέλουν να επιβληθούν, μπορούν να προωθήσουν μία παγκοσμιοποίηση της αλληλεγγύης, που δεν αποκλείει κανένα λαό και κανένα άτομο.

Πώς μπορεί ο καθένας μας να συμμετάσχει;

Πρώτη Πρόταση - Ενταχθείτε σε μια τοπική κοινότητα προσευχής

Ἐντολὴν καινὴν δίδωμι ὑμῖν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους, καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς ἵνα καὶ ὑμεῖς ἀγαπᾶτε ἀλλήλους. ἐν τούτῳ ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις. (Ιω. 13,34-35)

Σε κάποιες περιπτώσεις, όπως στις διεθνείς συναντήσεις, αυτή η κοινότητα φιλίας γίνεται ορατή. Αλλά αυτά τα γεγονότα είναι περιστασιακά. Σε κάθε τόπο, μπορεί να βρεθεί ένα μέρος αυτής της μεγάλης κοινότητας, έστω και αν είναι πολύ φτωχικό. Δεν είναι δυνατόν να ζούμε την πίστη μόνοι μας. Η πίστη γεννιέται, όταν υπάρχει εμπειρία της κοινωνίας, όταν ανακαλύπτουμε ότι η πηγή μιας ενότητας χωρίς όρια ευρίσκεται στον Χριστό.

Εάν οι τοπικές κοινότητες (που επίσης ονομάζονται ενορίες), οι ομάδες, τα ενοριακά κέντρα, θα μπορούσαν να γίνουν όλο και περισσότερο τόποι φιλίας! Ζεστοί και φιλόξενοι χώροι, όπου υποστηρίζει ο ένας τον άλλο, όπου προσέχουμε τους πιο αδύναμους, τους ξένους, τους ανθρώπους που δεν συμμερίζονται τις ιδέες μας ...

Μια πρόταση για όλους: η συμμετοχή στη θεία λατρεία της Κυριακής ή και σε κάποιες άλλες δραστηριότητες, ακόμη και με ανθρώπους που δεν επιλέξαμε, θα μπορούσε να προσφέρει μια εμπειρία κοινωνίας;

Μια πρόταση προς τους υπεύθυνους για την ποιμαντική των νέων στις διάφορες περιοχές: ακούστε τους νέους. Διακρίνετε και δεχτήτε αυτό που μπορούν να προσφέρουν στην τοπική κοινότητα, ευαισθητοποιήστε τους πιο ηλικιωμένους.

Δεύτερη Πρόταση - Επεκτείνετε τη φιλία πέρα από τα σύνορα που μας περιορίζουν

Ἐφ' ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. (Ματθ. 25,40)

Ο Ιησούς πρόσεχε όλους όσους συναντούσε, κυρίως τους φτωχούς, τα παιδιά, εκείνους που ήταν ασήμαντοι. Ακολουθώντας τον, ας διασχίσουμε τα σύνορα, προκειμένου να συναντήσουμε εκείνους που έχουν ανάγκη. Ας αναλάβουμε δράσεις αλληλεγγύης μαζί με τους Χριστιανούς άλλων ομολογιών, αλλά και με ανθρώπους που δεν μοιράζονται την πίστη μας.

Στη φτώχεια είτε την υλική ή την πνευματική, η συμπαράστασή μας συνεπάγεται ένα αμφίδρομο μερίδιο: προσφέροντας βοήθεια, συχνά είμαστε εμείς που λαμβάνουμε.

Μια πρόταση για όλους: γιατί να μη διαλέξουμε, για ένα έτος, μια κοντινή σας περίπτωση και τους ανθρώπους που θα τους προσφέρουμε τη φιλική μας παρουσία και θα εκδηλώσουμε την αλληλεγγύη: στους κοινωνικά αποκλεισμένους, τους φτωχούς, τους αρρώστους, τους πάσχοντες από αναπηρία, τα εγκαταλειμμένα παιδιά, τους μετανάστες, τους ανέργους ...;

Μια πρόταση για τους υπεύθυνους επιχώριους ποιμένες: βοηθήστε τους νέους να βρουν περιπτώσεις όπου η αλληλεγγύη είναι αναγκαία και δυνατή.

Τρίτη Πρόταση - Προσεύχεσθε τακτικά με άλλους

Οὗ γάρ εἰσιν δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν. (Ματθ. 18,20)

Για ορισμένους νέους, οι επώδυνες δοκιμασίες, η εγκατάλειψη, η μοναξιά, ή ακόμη η έντονη επίγνωση των αδικιών στον κόσμο μερικές φορές καθιστούν αδύνατη την πίστη στον Θεό. Στην πίστη κάτι πάντοτε κάτι ριψοκινδυνεύεται: ριψοκινδυνεύεται η εμπιστοσύνη.

Με ποιον μπορώ να πορεύομαι και να σκέφτομαι για την πίστη μου;

Μια πρόταση για όλους: αντί να μένουμε μόνοι μας με αυτά τα ερωτηματικά, ας βρούμε μερικούς άλλους ανθρώπους για να συζητούμε, μία φορά την εβδομάδα ή μία φορά τον μήνα. Ας μελετούμε μαζί μια σελίδα του Ευαγγελίου ή κάποιο άλλο κείμενο. Ας προσευχόμαστε μαζί, με ύμνους, με μια περικοπή της Αγίας Γραφής, με μια εκτενή σιωπή.

Μια πρόταση για τους επιχώριους υπεύθυνους ποιμένες: ενθαρρύνετε και υποστηρίζετε αυτές τις μικρές ομάδες προσευχής, βοηθήσετε τες να παραμένουν ανοικτές και φιλόξενες για τους άλλους.

Τέταρτη Πρόταση - Ας κάνουμε πιο ορατή την κοινωνία όλων εκείνων που αγαπούν τον Χριστό

Ὑμεῖς δέ ἐστε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους. (Α' Κορ. 12,27)

Στο χωριό μας, στην πόλη μας, την περιοχής μας, υπάρχουν άνθρωποι που επίσης αγαπούν τον Χριστό, αλλά με διαφορετικό τρόπο από εμάς. Το όνομα που φέρουμε "Χριστιανοί" σημαίνει ότι φέρουμε το όνομα του Χριστού. Παίρνουμε την ταυτότητά μας ως Χριστιανοί με το βάπτισμα, που μας ενώνει με τον Χριστό. Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε περισσότερο ορατή αυτήν την κοινή ταυτότητα, αντί να υπογραμμίζουμε τις ομολογιακές μας ταυτότητες.

Όταν οι διαφορές φαίνονται ασυμβίβαστες, αυτό δεν είναι λόγος για να απομακρυνόμαστε. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Χριστός ξεπέρασε τις διαιρέσεις και, πάνω στον σταυρό, άπλωσε τα χέρια του από τη μία πλευρά στην άλλη, ανάμεσα σ' εκείνους που είναι διαιρεμένοι. Αν οι Χριστιανοί θέλουν να ακολουθήσουν τον Χριστό και να αφήσουν να λάμψει το φως του Θεού στον κόσμο, δεν μπορούν να παραμείνουν διαιρεμένοι. Το Άγιο Πνεύμα είναι εκείνο που μας ενώνει.

Μια πρόταση για όλους: Ας πάμε σ' εκείνους που είναι διαφορετικοί, σε μια άλλη ομάδα, μια άλλη ενορία, μία άλλη κίνηση, μια άλλη ομολογία, μια χριστιανική κοινότητα μεταναστών. Ας τους επισκεφτούμε, ας τους αφήσουμε να μας υποδεχτούν, ας τους προσκαλέσουμε. Ας στραφούμε και εμείς μαζί προς τον Χριστό με μια απλή προσευχή, ας μπούμε "κάτω από μία στέγη", χωρίς να περιμένουμε όλα να είναι τελείως αρμονικά, και ας ζούμε με αυτόν τον τρόπο προσδοκώντας την πλήρη κοινωνία.

Μια πρόταση για τους επιχώριους υπεύθυνους ποιμένες: στο ποιμαντικό έργο, κάντε μαζί με τους Χριστιανούς των άλλων ομολογιών όλα όσα μπορούν πραγματοποιηθούν από κοινού. Μην κάνετε τίποτα χωρίς να λάβετε υπόψη τους άλλους.

Τέσσερις προτάσεις για την αποκάλυψη της πηγής της πίστεως στο Θεό

Benoît, Giorgos — 2013-08-26T14:10:57Z

Η επιστολή που δημοσιεύθηκε το προηγούμενο έτος στο Βερολίνο, “Προς μια νέα αλληλεγγύη”, θα εξακολουθήσει να αποτελεί θέμα για την έρευνά μας για τα προσεχή τρία χρόνια. Αφιερώσαμε το έτος 2013 για να αναζητήσουμε τρόπους «αποκάλυψης της πηγής της πίστεώς μας στο Θεό». Το «έτος της πίστεως» που καθιερώθηκε από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ', δείχνει προς αυτή την κατεύθυνση. Εδώ παρατίθενται τέσσερις προτάσεις, οι οποίες και θα προωθήσουν την έρευνά μας.

Πρώτη πρόταση – Μιλάμε μαζί για το ταξίδι μας στην πίστη

Ποιο το νόημα της ζωής μας; Πώς τοποθετούμαστε απέναντι στον πόνο και το θάνατο; Πού βρίσκουμε τη χαρά της ζωής;

Αυτές είναι ερωτήσεις που κάθε γενιά και κάθε άνθρωπος καλείται να απαντήσει.

Οι απαντήσεις δεν μπορεί να περιέχονται σε έτοιμα στερεότυπα.

«Και αν ο Θεός υπήρχε ...;» Η ερώτηση για την ύπαρξη του Θεού δεν έχει εξαφανιστεί από τον ορίζοντα, αλλά ο τρόπος με τον οποίο και γίνεται έχει πια αλλάξει.

Το γεγονός πως η ατομικότητα ενέχει κεντρική θέση στην εποχή μας είναι κάτι το θετικό: ενισχύει την αξία του ανθρώπινου προσώπου, της ελευθερίας και της αυτονομίας του.

Ακόμα και σε κοινωνίες όπου η θρησκεία είναι έντονα παρούσα, η πίστη στο Θεό είναι όλο και λιγότερη και απαιτεί μια προσωπική τοποθέτηση.

«Ο Θεός κατοικών φως απρόσιτον, τον οποίον ουδείς των ανθρώπων είδεν ουδέ δύναται να ίδη· εις τον οποίον έστω τιμή και κράτος αιώνιον» (Α' Τιμ. 6:16). Αυτά τα λόγια του Αποστόλου Παύλου έχουν μια σύγχρονη απήχηση. Τι μπορούμε να συμπεράνουμε από αυτά;

Ας ψάξουμε μαζί, συνομιλώντας γι' αυτό και με άλλους πιστούς ή ακόμη και με αγνωστικιστές ή άθεους! Η διαχωριστική γραμμή μεταξύ πίστεως και αμφιβολίας διαπερνάει πολλούς είτε πιστούς είτε άπιστους.

Όταν αυτοί που αναζητούν το Θεό είναι λιγότερο καταφατικοί στον τρόπο που εκφράζουν την πίστη τους, αυτό δε σημαίνει ότι πιστεύουν λιγότερο, αλλά μάλλον ότι είναι αρκετά ευαίσθητοι στην υπερβατικότητά Του. Αρνούνται να κλείσουν το Θεό μέσα σε έννοιες.

Αν κανείς δεν μπορεί να δει το Θεό, τότε πώς οι πρώτοι Χριστιανοί λένανε ότι διά του Ιησού βλέπουν το Θεό; «Αυτός είναι η εικόνα του αοράτου Θεού», γράφει σχετικά ο Απόστολος Παύλος (Κολ. 1:15).

Ο Χριστός είναι ένα με το Θεό, αληθινός Θεός και αληθινός άνθρωπος, αδιαιρέτως και ασυγχύτως. Πόσες προσπάθειες έχουν γίνει για να διασαφηνιστεί η σημασία αυτών των παραδόξων εκφράσεων του μυστηρίου του Θεού! Αυτές δεν αντικαθιστούν τη δική μας έρευνα, κατευθύνουν όμως την πορεία της.

Με αυτά που είναι και αυτά που έκανε, ο Ιησούς δείχνει ότι ο Θεός αγάπη εστί. Αποκαλύπτει την καρδιά του Θεού. Ο Θεός δεν είναι αυθαίρετη δύναμη αλλά Αυτός που μας αγαπάει.

Οι πρώτοι Χριστιανοί ήταν μάρτυρες του γεγονότος της Αναστάσεως του Χριστού εκ των νεκρών και της υπάρξεώς του εν Θεώ. Και έρχεται να εγκαθιδρύσει την εν Θεώ ζωή, σαν έναν θησαυρό, στις καρδιές αυτών που συναντά. Και ο θησαυρός αυτός είναι επίσης μια προσωπική παρουσία∙ ονομάζεται «Άγιο Πνεύμα», το οποίο δίνει παραμυθία και δύναμη.

Τα ονόματα «Πατήρ», «Υιός» και «Άγιο Πνεύμα» δείχνουν ότι ο Θεός είναι κοινωνία, σχέση, διάλογος, αγάπη... σε σημείο που οι τρεις να είναι ένα. Έτσι η Χριστιανική πίστη περιέχει ένα τέτοιο παράδοξο που δεν μας επιτρέπει ποτέ να γίνουμε κύριοι της αληθείας του Θεού.

Δεύτερη πρόταση - Αναζήτηση τρόπων προσέγγισης του Χριστού

Ο Χριστός δε δίδαξε απλά μια θεωρία∙ έζησε ως άνθρωπος όπως όλοι μας. Η ειδοποιός διαφορά ήταν ότι διά αυτού έλαμπε ο Θεός χωρίς καμιά σκιά.

Ακόμη και κατά τη διάρκεια της ζωής του πολλοί ήταν εκείνοι που δυσπιστούσαν: «Ειναι τρελός» (Mκ 3:21), «Λογαριάζει τον εαυτό του ίσο με το Θεό» (Ιω 5:18).

Κανείς δεν υποχρεώθηκε να τον πιστέψει. Η πίστη όμως είναι πολύ παραπάνω από ένα συναίσθημα. Αλλά είναι και μια λογική πράξη. Είναι δυνατόν, με ώριμη σκέψη να πιστεύει κάποιος στο Χριστό.

Τι κάνει το Χριστό αξιόπιστο; Γιατί εδώ και δυο χιλιάδες έτη έχει τόσους πολλούς οπαδούς; Δεν είναι μήπως η ταπεινότητά του; Δεν επέβαλε τίποτα και σε κανέναν. Απλά απευθύνθηκε σε όλους τους ανθρώπους για να τους πει ότι ο Θεός είναι πλησίον τους.

Εμπιστεύτηκε αυτούς που η ίδια η κοινωνία είχε απορρίψει. Διαφύλαξε την αξιοπρέπειά τους. Αυτός ο ίδιος συναίνεσε στο να περιφρονηθεί και να αποκλειστεί για να μην αρνηθεί την αγάπη του Θεού για τους φτωχούς και τους αποκλεισμένους.

Μπορούμε να συναντήσουμε το Χριστό διαβάζοντας τη ζωή του στο Ευαγγέλιο. Μας ρωτάει ακόμη και σήμερα: «Ποιος είμαι εγώ για σένα;» (Mτ 16:15). Και μας είχε πει ότι θα μας δινόταν στην Ευχαριστία.

Μπορούμε να τον συναντήσουμε στην παρέα και την φιλία αυτών που τον ακουλουθούν, όταν οι Εκκλησίες μας γίνονται κοινότητες υποδοχής.

Την επόμενη χρονιά θα αναζητήσουμε πρακτικούς τρόπους για να κάνουμε την ορατή κοινότητα των πιστών μια απτή πραγματικότητα.

Τον συναντούμε στους πένητες, για τους οποίους ο Χριστός τρέφει μια ιδιαίτερη αγάπη.

«Ό,τι κάνετε για τον τελευταίο εκ των αδερφών μου, αυτό το κάνετε για μένα.» (Mτ 25:40) Την αλήθεια αυτών των λόγων του Χριστού θα θέλαμε να επιβεβαιώσουμε στη συνάντησή μας το 2015.

Μπορούμε να τον συναντήσουμε στην μαρτυρία όσων πιστεύουν και βασίζουν τις ζωές τους σε Αυτόν.

Aς πάμε, μόνοι ή και με άλλους, να συναντήσουμε και να μιλήσουμε με ανθρώπους που η ζωή τους άλλαξε μετά από μια συνάντησή τους με το Χριστό.

Ή ας διαβάσουμε μαζί τη ζωή ενός μάρτυρα της πίστεως: Φραγκίσκος της Ασίζης, Ζοζεφίνα Μπακίτα, Ντίτριχ Μπονχέφερ, Μητέρα Τερέζα, Όσκαρ Ρομέρο, Αλέξανδρος Μεν, και πολλοί άλλοι.

Ήταν όλοι διαφορετικοί μεταξύ τους και καθένας τους προικισμένος με ξεχωριστή χάρη. Δεν προτιθέμεθα να τους μιμηθούμε αλλά να δούμε πώς τους μεταμόρφωσε η πίστη τους στον Κύριο.

Είχαν και αυτοί τα ελαττώματά τους. Αλλά όλοι κοινωνούσαν διά της προσευχής τους με το Θεό, έστω κι αν ορισμένοι από αυτούς είχαν γνωρίσει εσωτερικό σκοτάδι. Η σχέση τους με το Χριστό τους απελευθέρωσε κι έτσι άνθισε μέσα τους ό,τι καλύτερο είχαν.

Τρίτη πρόταση – Αναζήτηση τρόπων στήριξης στο Θεό.

Η πίστη και η εμπιστοσύνη μας στο Θεό σημαίνει ότι στηριζόμαστε σε αυτόν. Έχοντας πίστη δε σημαίνει ότι μπορούμε να εξηγήσουμε τα πάντα ή ότι η ζωή μας θα είναι καλύτερη, αλλά ότι βρίσκουμε μια αρχή και ένα σημείο εκκίνησης.

Σημαίνει ότι δεν είμαστε εξαρτώμενοι από τις επιτυχίες ή τις αποτυχίες μας, και άρα από τον ίδιο μας τον εαυτό, αλλά από έναν Άλλο που μας αγαπάει.

Κανείς δεν μπορεί να ζήσει χωρίς στήριγμα και ως εκ τούτου, όλοι πιστεύουν σε κάτι. Ο Χριστός μας προσκαλεί να βασιστούμε στο Θεό, όπως και ο ίδιος έπραξε. Μας διδάσκει να προσευχόμαστε «Πάτερ υμών ο εν τοις ουρανοίς».

Η λατρεία εν σιωπή τρέφει την σκέψη και τη διάνοια. Αλλά ακόμη περισσότερο, μας τοποθετεί ενώπιον και εντός του μυστηρίου του Θεού.

Δημιουργώντας στιγμές «Σαββάτου», στιγμές κενού και καταπαύσεως, αφιερώνοντας το χρόνο μας για να ανοίξουμε την πιο κοντινή εκκλησία δύο ώρες την εβδομάδα, προσευχόμενοι με άλλους, και συμμετέχοντας στην τοπική Εκκλησία κάθε εβδομάδα για να μνημονεύσουμε το θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού... όλα αυτά επιτρέπουν στο Θεό να είναι καθημερινά ανάμεσά μας.

Σε κάθε άνθρωπο υπάρχει μια εσωτερική ζωή, όπου το φως και το σκότος, οι χαρές και οι φόβοι, η πίστη και η αμφιβολία σμίγουν. Απίστευτες ανακαλύψεις μπορούν να πραγματοποιηθούν εκεί.

Όταν γνωρίζουμε ότι αγαπιόμαστε και αγαπάμε, όταν βιώνουμε δεσμούς φιλίας, ή όταν η ομορφιά της δημιουργίας ή η ανθρώπινη δημιουργικότητα μας αγγίζει, αυτό μας θυμίζει ότι η ζωή είναι όντως όμορφη. Αυτές οι στιγμές μας πιάνουν εξ' απήνης∙ μπορεί να προκύψουν σε μια περίοδο πόνου, σαν ένα φως που έρχεται από αλλού.

Σε αυτές μπορούμε να δούμε, με απλότητα, την παρουσία του Αγίου Πνεύματος στη ζωή μας.

Στις μέρες μας, όπου πολλοί βιώνουν διαλυμένες σχέσεις και απρόσμενες αλλαγές στη ζωή τους, η σχέση με το Χριστό μπορεί να παράσχει συνέχεια και νόημα.

Η πίστη δεν προκαλεί εξαφάνιση των εσωτερικών μας αντιπαλοτήτων, αλλά το Άγιο Πνεύμα μας γεμίζει με χαρά και αγάπη για τη ζωή.

Τέταρτη πρόταση - Να ανοιχτούμε χωρίς φόβο στο μέλλον και στους άλλους.

Η εμπειρία της πίστεως δεν μας απομονώνει στον εαυτό μας. Η εμπιστοσύνη στο Χριστό μας κάνει να εμπιστευόμαστε το μέλλον και τους άλλους. Μας δίνει δύναμη να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα της εποχής και της ίδιας μας της ύπαρξης με κουράγιο.

Η πίστη είναι σαν μια άγκυρα που μας δένει με το μέλλον του Θεού, στον Αναστημένο Χριστό, με τον οποίο και μας δένει άρρηκτα. Το Ευαγγέλιο δεν αφήνει κανένα περιθώριο προβληματισμού για τη μετά θάνατον ζωή, αλλά μας αφήνει την ελπίδα ότι θα δούμε το Χριστό, ο οποίος είναι ήδη η ζωή μας.

Η πίστη μας οδηγεί στο να μην φοβόμαστε πια το μέλλον και τους άλλους.

Η πίστη δεν είναι αφέλεια. Έχει επίγνωση του κακού που υφίσταται στην ανθρωπότητα, ακόμα και μέσα στις καρδιές μας. Αλλά δεν ξεχνά ότι ο Χριστός ήρθε για όλους.

Η πίστη στο Θεό μας δίνει μια άλλη οπτική, με την οποία βλέπουμε τους άλλους, τον κόσμο και το μέλλον—μια οπτική ευγνωμοσύνης και ελπίδας και μια προσεκτικότητα για την ομορφιά.

Η πίστη στο Θεό μας δίνει την ελευθερία να είμαστε δημιουργικοί.

Και τότε μπορούμε να ψάλλουμε με τον Άγιο Γρηγόριο του 4ου αιώνα: «ω εσύ που είσαι “πάντων επέκεινα″, ποιος νους μπορεί να σε κατανοήσει; Όλοι σε επιποθούν.»

Τέσσερις προτάσεις 2013

Προς μια νέα αλληλεγγύη

Jean-Patrick — 2013-01-15T07:56:00Z

Νέοι ενήλικες και προσευχή στο Ταιζέ

Giorgos, Thomas — 2012-10-02T11:09:45Z

Κάποιος από τους αδερφούς υπογραμμίζει τον τρόπο με τον οποίο οι νέοι μπορούν να λάβουν μέρος στην προσευχή. Υπογραμμίζει δε τρεις διαστάσεις για τις προσευχές στο Ταιζέ οι οποίες και κατά την γνώμη του αντανακλούν και το εύρος της αναζήτησης των νέων.

Τρεις φορές καθημερινά, τα πάντα σταματούν στον λόφο του Tαιζέ: η εργασία, οι μέλετες της Βίβλου, οι ομαδοσυνεργατικές συζητήσεις. Οι καμπάνες καλούν τους παντες στην εκκλησία για την προσευχή. Εκατοντάδες και χιλιάδες νέοι μερικές φορές απο διαφορετικές χώρες καταγωγής κάνουν κοινή προσευχή και ψάλλουν μαζί με τους αδερφούς της κοινότητας. Μικροί ύμνοι ψάλλονται ξανά και ξανά, με μόνο λίγα λόγια, εκφράζοντας μια πραγματικότητα, εύκολα αντιληπτή από τον νού. Κατόπιν ακολουθεί ανάγνωση της Βίβλου σε αρκετές γλώσσες. Στο κέντρο της κάθε προσευχής, μια μακρά στιγμή σιωπής προσφέρει μια ανεπανάληπτη στιγμή επικοινωνίας με τον θεό.

Εμείς οι αδερφοί πολλές φορές μένουμε κατάπληκτοι από την παραμονή των νέων στην εκκλησία, που πολλές φορές είναι για ώρες από το τέλος της λειτουργίας, σε κατάσταση σιωπής ή ψάλλοντας. Πολλές φορές και οι ίδιοι εκπλήσσονται όταν συνειδητοποιούν το πόσο πολύ έχουν προσευχηθεί στο Ταιζέ. Όταν ρωτούμε ομάδες που συναντούμε κατά το τέλος της παραμονής τους τι τους εντυπωσίασε πιο πολύ, η απάντηση έρχεται άμεσα και δίχως δισταγμό: "Η προσευχή!" Και ακόμη πόσοι από αυτούς που μιλούν με τόσο ενθουσιασμό για την εμπειρία της προσευχής φαίνονται "ειδικοί"! Όλο αυτό είναι πολύ συγκινητικό.

Εμείς, ακόμη μια φορά, εκπλησσόμαστε από όλο αυτό. Τι άραγε κάνει τους νέους να είναι τόσο ανοιχτοί στην προσευχή; Πως να τους κάνουμε να το ανακαλύψουν ακόμη και αν δεν ξέρουν πως να προσευχηθούν, ακόμη και όταν δεν ξέρουν τι να ρωτήσουν και τι να περιμένουν, λαχταρούμε ήδη τον θεό για κοινωνία μαζί του;

Χωρίς να είμαστε για την ακρίβεια σίγουροι για τις απαντήσεις σε αυτά, μπορώ να επισημάνω τρεις κατευθύνσεις της προσευχής στο Ταιζέ η οποίες και αντανακλούν κατ'εμέ την αναζήτηση των νέων: Μια προσβάσιμη προσευχή, μια βαθύτερη προσευχή, και μια προσευχή της καρδιάς.

Μια προσβάσιμη προσευχή

Η προσευχή της κοινότητας έχει ολίγον αλλάξει μέσα στα χρόνια: απλοποιήθηκε λιγάκι. Ο Αδερφός Ροζέ είχε την έγνοια πως τίποτε στην προσευχή δεν πρέπει να φαντάζει απλησίαστο. Για εκείνον η ανάγνωση ενός μακρού και πολύπλοκου κειμένου θα ήτο δυνατόν να μην επιτρέψει στους πιστούς να γίνουν κοινωνοί αυτής της σχέσης αγάπης που προσφέρεισ την προσευχή η παρουσία του Aγίου Πνεύματος.

Αυτό που έχει ως σκοπό να κάνει την βαθύτερη εμπειρία της προσευχής προσιτή σε όσο το δυνατόν περισσότερους, είναι ο λόγος που εξηγεί γιατί η κοινότητα ανέπτυξε ένα τυπικό προσευχών απλό και σε συνδυασμό με μεστούς ύμνους. Όχι ότι τα πάντα τροποποιήθηκαν για χάρη των νέων. Απο την μια οι ύμνοι του Ταιζέ δεν είναι από μόνοι τους γραμμένοι στο στυλ των ακουσμάτων των νέων. Έχω την γγνώμη ότι οι ύμνοι μας βρίσκονται βαθιά ριζωμένοι στην μοναστική παράδοση. Από το λεξιλόγιο, το οποίο είναι από τους ψαλμούς και την μακρά υμνική παράδοση από τις απαρχές του Ισραήλ. Από τον πνευματικό και επαναληπτικό χαρακτήρα τους. Βασικά η κοινότητα άρχισε ψάλοντας τους ύμνους και συνεχίζει ως σήμερα. Αλλά από το να ψάλλει κανείς όλο τον ψαλμό, επικεντρωνόμαστε σε μια απλή στροφή του, την βιώνουμε πνευματικά όλοι μαζί, επιτρέποντας να βρεί μέσα μας τις εμπειρίες που θα φέρουν το φως.

Αυτό που αγγίζει τους νέους στο Ταιζέ είναι ίσως η αίσθηση της προσπάθειας να κάνουμε την έκφραση της πίστεως όσο το δυνατόν απλούστερη, χωρίς όμως ταυτόχρονα να την υποβιβάζουμε. Νιώθουν ενστικτωδώς ότι η προτεινόμενη προσευχή γι'αυτούς δεν είναι τόσο η μετάφραση στην γλώσσα τους, αλλά κυρίως μια πρόσκληση να αναζητήσουν πέρα από τα όρια του εαυτού τους, εκείνο, που λέγοντας λόγια άλλης εποχής, τους κάνει να "αδειάζουν" τους εαυτούς τους και να απομακρύνοτναι από το εγώ τους. Οι νέοι είναι πολύ καλοί στο να το αντιλαμβάνονται αυτό. Μπορούν να διακρίνουν λόγια που τους γεμίζουν από εκείνα που δημιουργούν μεσα τους χώρο εξαλείφοντας τα δεδομένα και βέβαια. ίσως το νιώθουν προσαρμόζοντας την προσευχή μας στην δική τους αυτόνομη παρουσία, και αυτόν τον δρόμο σαν κοινότητα θέλαμε να τον διερύνουμε να τον επεκτείνουμε παντού, ότι θέλουμε να ζούμε "εν θεώ". Εδώ είναι πολύ σημαντικό να ψάλλουν όλοι και όχι μόνο μερικοί μεμονομένοι ψαλμωδοί που θα αφήνουν το ρεφρέν μόνο για τους πιστούς.

Μια βαθύτερη προσευχή

Η προσευχή μαζί με τους ύμνους του Ταιζέ αποτελούν πνευματική προσέγγιση της Βίβλου. Με κατάπληξη την ημέρα των Αγίων Πάντων, όπου η εκκλησία μας έχει κατακλυσθεί από μικρούς Γάλλους μαθητές, να ανακαλύψω ότι 2.500 νέοι ψάλλουν μαζί μας λόγια όπως "Αγάλλομαι και ευφραίνομαι με την αγάπη σου" από τους πιο πρόσφατους ύμνους που γράφτηκαν στα Γαλλικά. Έχω την αίσθηση ότι επαναλαμβάνοντας δυό-τρείς στροφές, ο ύμνος από μόνος του τους ανοίγει μια ευθεία οδο στον λόγο του θεού και τους κάνει ικανούς να εμβαθύνουν, να κάνουν κτήμα τους την ομορφιά και την τραχύτητα κάποιες φορές των Βιβλικών χωρίων. Και τότε όταν τα λόγια είναι γνωστά απ'έξω ανακαλύπτονται εκ νέου με την ανάγνωση τους, και κάποια φωτίζονται αναπάντεχα.

Κάποιες φορές αναρωτιέμαι αν ο τρόπος που ψάλλουμε δεν ειναι ένα είδος εισαγωγής στη "θεία γραφή", ο τρόπος προσεχτικής ανάγνωσης που επιτρέπει να το συλλάβουμε σε όλες τις διαστάσεις του. Οι Εβραίοι ομιλούν για αναμάσημα της "Τορά". Ένας ραββίνος σε μια συλλογή Εβραϊκών κειμένων από τους πρώτους κιόλας μετά τον Χριστό αιώνες λέει; "Γυρίστε την Τορά σε κάθε κατευθυνση, όλα βρίσκοναι εκεί, και μόνο αυτή θα σας δώσει την αληθινή γνώση. Να γεράσετε με την μελέτη αυτή και να μην την εγκαταλείψετε ποτέ, δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο που μπορείτε να κάνετε" (Μισνά αμποτ 5, 25). Στο Ταιζέ η επανάληψη των ύμνων απηχεί και αυτό, την πνοή του λόγου.

Μια προσευχή από το βάθος της καρδιάς

Κάτι άλλο που συχνά με αγγίζει ακούγοντας τους νέους να μιλούν για την προσευχή στο Ταιζέ είναι πως η παύση στην μέση της λειτουργίας τους έχει δώσει την δυνατότητα να εμβαθύνουν μέσα τους. Ξέρουν και πως να το περιγράψουν: "να κάνουν απολογισμό", "να ακούσουν την καρδιά τους", "να σκεφτούν τα προβλήματα τους", "να αδειάσουν το μυαλό τους", "να πάρουν μια ανάσα", "να κάνουν μια εσω-ψυχική αναζήτηση", να ρίξουν τις μάσκες τους"... Όταν είναι μαζί, δεν φοβούνται την σιωπή. Αντιθέτως πολλοί υποστηρίζουν ότι στην αρχή τα δέκα λεπτά τους φαίνονται πολύ αλλά τελικά είναι αρκετά για να νιώσουν πλήρεις.

Αναρωτιέμαι αν αυτό που προσπαθούν να πουν με λέξεις δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που οι Χριστιανοί εξ Ανατολή ονομάζουν "προσευχή εκ καρδίας"καθώς και "προσοχή καρδίας" "προσέχετε άγρυπνα την καρδιά σας" λέει το βιβλίο των παροιμιών, "γιατί εξ'αυτής αναβλύζουν οι πηγές της ζωής" (Παροιμίες 4:23).

Η καρδιά είναι το κέντρο των ανθρώπινων υπάρξεων στην Βιβλο, ένα κομβικό σημείο όπου όλες οι ενέργειες συγκλίνουν. Για τους μοναχούς της Ανατολικής Εκκλησίας, η προσευχή δια της επαναλήψεως μιας μικρής φράσης σε συνδυασμένο ρυθμό ταυτόχρονα αναπνοής είναι πρώτα και κύρια προσευχή εκ καρδίας, με άλλα λόγια μια προσπάθεια για ενοποίηση όλου του είναι για να περάσουν από την φλεγόμενη καρδία στην αγάπη. Ενώνοντας τις ενέργειες, τα συναισθήματα, η καρδιά γίνεται το κέντρο των καλών προθέσεων που πηγάζουν σαν καθάριο νερό. Η προσευχή ως εγρήγορση, η αφύπνιση και η προσοχή μας κάνει να συγκεντρωνόμαστε, να επαναπροσδιορίζουμε τις επιθυμίες μας και να τις περικλείουμε με αγάπη. Η προσευχή είναι η ετοιμασία της καρδιάς να γίνει δεκτική στην επαγρύπνηση που απαιτεί κάτω από διαφορετικές καταστάσεις η ίδια η αγάπη.

Δια του ψαλμού και της σιωπής, οι νέοι ανακαλύπτουν ότι είναι δυνατόν να αποκτήσουν "νέα" καρδιά, απλή με την έννοια του όρου, αγνή, χωρίς προκάλυμμα. Οι πρώτοι Χριστιανοί μίλησαν για την προσευχή ώς τον δρόμο που "λιώνει το πνευματικό λίπος" το οποίο βαραίνει τις σκέψεις και τις επιθυμίες μας. Η εικόνα του προκαλύμματος της καρδιάς είναι εξίσου υποβλητική: μια αγνή καρδιά χωρίς προκάλλυμα είναι ανοιχτή στην ουσία, μια καρδιά πολύ κοντά στις ανάγκες της ίδιας, και με αυτό τον δρόμο καταλαβαίνει καλύτερα πως ο θεός την προκαλεί να είναι δημιουργική. "Κάθε εσωτερική επιθυμία μας, που καλεί τον θεό αποτελεί ταυτόχρονα και μια προσευχή. Ο πόθος σας είναι ήδη η προσευχή σας. Υπάρχει μια αδειάλειπτη εσωτερική προσευχή: ο πόθος σας, αν επιθυμείτε να προσευχηθείτε, ποτέ μην σταματήσετε να το ποθείτε" (Άγιος Αυγουστίνος, Σχολια στον ψαλμό 37.)

Απρόσκοπτη και ανοιχτή, η καρδιά επίσης μαθαίνει να αποφασίζει και να αισθάνεται ώριμα, και να ιχνηλατεί τον δρόμο της ζωής. Να διακρείνει και τα αδιεα και τις ευαισθητες καταστάσεις. Υπό αυτή την οπτική ελπίζω οι νέοι να κατανοήσουν ότι "η προσευχή δεν μας κάνει απόμακρους από τον κόσμο. Απεναντίας, τίποτε δεν είναι πιο υπεύθυνο από το να προσεύχεσαι. Όσο πιο πολύ κάνουμε μια ταπεινή προσευχή, τόσο πιο πολύ οδέυουμε στην αγάπη και τόσο πιο πολύ την εκφράζουμε με την ζωή μας (Αδερφός Ροζέ, "Επιστολή 2005, Ένα μέλλον ειρήνης").

Με τις τρείς αυτές διαστάσεις προσευχής προσπαθούμε να μοιραστούμε με τους νέους τα: απομάκρυνση από τον εαυτό μας, "πραγμάτευση" της Γραφής και "επαγρύπνηση" της καρδιάς, και η πιο βαθιά μας επιθυμία είναι να τους κάνουμε γνώστες της παρακαταθήκης που μας άφησε ο Αδερφός Ροζέ Ατελείτωτη επιστολή:

"Ο θεός παραμένει μαζί μας ακόμη και στα πιο μεγάλα βάθη της μοναξιάς μας. Ο θεός λέγει στον καθένα: "στα μάτια μου είσαι πολύτιμος, και σε αγαπάω και σε φιλώ". Ναι ο θεός δεν μπορεί να κάνει κάτι πέρα από το να δίνει αγάπη. Αυτό συνοψίζει και ολόκληρο το Ευαγγέλιο.“

Προσευχή και ύμνος

Για να μάθετε για την προσευχή στο Ταιζέ, ακούστε μερικά άσματα, διαβάστε τα και παράλληλα και εμβαθύνετε στην σιωπή.

Επιστολή από τη Χιλή

Jean-Patrick — 2011-01-05T10:03:27Z

Επιστολή από την Κίνα

webadmin — 2010-11-03T19:26:40Z

Download the Letter from China in Adobe Acrobat format, as it appears in The Letter from Taizé: