Taizé

Νέοι ενήλικες και προσευχή στο Ταιζέ

Giorgos, Thomas — 2012-10-02T11:09:45Z

Κάποιος από τους αδερφούς υπογραμμίζει τον τρόπο με τον οποίο οι νέοι μπορούν να λάβουν μέρος στην προσευχή. Υπογραμμίζει δε τρεις διαστάσεις για τις προσευχές στο Ταιζέ οι οποίες και κατά την γνώμη του αντανακλούν και το εύρος της αναζήτησης των νέων.

Τρεις φορές καθημερινά, τα πάντα σταματούν στον λόφο του Tαιζέ: η εργασία, οι μέλετες της Βίβλου, οι ομαδοσυνεργατικές συζητήσεις. Οι καμπάνες καλούν τους παντες στην εκκλησία για την προσευχή. Εκατοντάδες και χιλιάδες νέοι μερικές φορές απο διαφορετικές χώρες καταγωγής κάνουν κοινή προσευχή και ψάλλουν μαζί με τους αδερφούς της κοινότητας. Μικροί ύμνοι ψάλλονται ξανά και ξανά, με μόνο λίγα λόγια, εκφράζοντας μια πραγματικότητα, εύκολα αντιληπτή από τον νού. Κατόπιν ακολουθεί ανάγνωση της Βίβλου σε αρκετές γλώσσες. Στο κέντρο της κάθε προσευχής, μια μακρά στιγμή σιωπής προσφέρει μια ανεπανάληπτη στιγμή επικοινωνίας με τον θεό.

Εμείς οι αδερφοί πολλές φορές μένουμε κατάπληκτοι από την παραμονή των νέων στην εκκλησία, που πολλές φορές είναι για ώρες από το τέλος της λειτουργίας, σε κατάσταση σιωπής ή ψάλλοντας. Πολλές φορές και οι ίδιοι εκπλήσσονται όταν συνειδητοποιούν το πόσο πολύ έχουν προσευχηθεί στο Ταιζέ. Όταν ρωτούμε ομάδες που συναντούμε κατά το τέλος της παραμονής τους τι τους εντυπωσίασε πιο πολύ, η απάντηση έρχεται άμεσα και δίχως δισταγμό: "Η προσευχή!" Και ακόμη πόσοι από αυτούς που μιλούν με τόσο ενθουσιασμό για την εμπειρία της προσευχής φαίνονται "ειδικοί"! Όλο αυτό είναι πολύ συγκινητικό.

Εμείς, ακόμη μια φορά, εκπλησσόμαστε από όλο αυτό. Τι άραγε κάνει τους νέους να είναι τόσο ανοιχτοί στην προσευχή; Πως να τους κάνουμε να το ανακαλύψουν ακόμη και αν δεν ξέρουν πως να προσευχηθούν, ακόμη και όταν δεν ξέρουν τι να ρωτήσουν και τι να περιμένουν, λαχταρούμε ήδη τον θεό για κοινωνία μαζί του;

Χωρίς να είμαστε για την ακρίβεια σίγουροι για τις απαντήσεις σε αυτά, μπορώ να επισημάνω τρεις κατευθύνσεις της προσευχής στο Ταιζέ η οποίες και αντανακλούν κατ'εμέ την αναζήτηση των νέων: Μια προσβάσιμη προσευχή, μια βαθύτερη προσευχή, και μια προσευχή της καρδιάς.

Μια προσβάσιμη προσευχή

Η προσευχή της κοινότητας έχει ολίγον αλλάξει μέσα στα χρόνια: απλοποιήθηκε λιγάκι. Ο Αδερφός Ροζέ είχε την έγνοια πως τίποτε στην προσευχή δεν πρέπει να φαντάζει απλησίαστο. Για εκείνον η ανάγνωση ενός μακρού και πολύπλοκου κειμένου θα ήτο δυνατόν να μην επιτρέψει στους πιστούς να γίνουν κοινωνοί αυτής της σχέσης αγάπης που προσφέρεισ την προσευχή η παρουσία του Aγίου Πνεύματος.

Αυτό που έχει ως σκοπό να κάνει την βαθύτερη εμπειρία της προσευχής προσιτή σε όσο το δυνατόν περισσότερους, είναι ο λόγος που εξηγεί γιατί η κοινότητα ανέπτυξε ένα τυπικό προσευχών απλό και σε συνδυασμό με μεστούς ύμνους. Όχι ότι τα πάντα τροποποιήθηκαν για χάρη των νέων. Απο την μια οι ύμνοι του Ταιζέ δεν είναι από μόνοι τους γραμμένοι στο στυλ των ακουσμάτων των νέων. Έχω την γγνώμη ότι οι ύμνοι μας βρίσκονται βαθιά ριζωμένοι στην μοναστική παράδοση. Από το λεξιλόγιο, το οποίο είναι από τους ψαλμούς και την μακρά υμνική παράδοση από τις απαρχές του Ισραήλ. Από τον πνευματικό και επαναληπτικό χαρακτήρα τους. Βασικά η κοινότητα άρχισε ψάλοντας τους ύμνους και συνεχίζει ως σήμερα. Αλλά από το να ψάλλει κανείς όλο τον ψαλμό, επικεντρωνόμαστε σε μια απλή στροφή του, την βιώνουμε πνευματικά όλοι μαζί, επιτρέποντας να βρεί μέσα μας τις εμπειρίες που θα φέρουν το φως.

Αυτό που αγγίζει τους νέους στο Ταιζέ είναι ίσως η αίσθηση της προσπάθειας να κάνουμε την έκφραση της πίστεως όσο το δυνατόν απλούστερη, χωρίς όμως ταυτόχρονα να την υποβιβάζουμε. Νιώθουν ενστικτωδώς ότι η προτεινόμενη προσευχή γι'αυτούς δεν είναι τόσο η μετάφραση στην γλώσσα τους, αλλά κυρίως μια πρόσκληση να αναζητήσουν πέρα από τα όρια του εαυτού τους, εκείνο, που λέγοντας λόγια άλλης εποχής, τους κάνει να "αδειάζουν" τους εαυτούς τους και να απομακρύνοτναι από το εγώ τους. Οι νέοι είναι πολύ καλοί στο να το αντιλαμβάνονται αυτό. Μπορούν να διακρίνουν λόγια που τους γεμίζουν από εκείνα που δημιουργούν μεσα τους χώρο εξαλείφοντας τα δεδομένα και βέβαια. ίσως το νιώθουν προσαρμόζοντας την προσευχή μας στην δική τους αυτόνομη παρουσία, και αυτόν τον δρόμο σαν κοινότητα θέλαμε να τον διερύνουμε να τον επεκτείνουμε παντού, ότι θέλουμε να ζούμε "εν θεώ". Εδώ είναι πολύ σημαντικό να ψάλλουν όλοι και όχι μόνο μερικοί μεμονομένοι ψαλμωδοί που θα αφήνουν το ρεφρέν μόνο για τους πιστούς.

Μια βαθύτερη προσευχή

Η προσευχή μαζί με τους ύμνους του Ταιζέ αποτελούν πνευματική προσέγγιση της Βίβλου. Με κατάπληξη την ημέρα των Αγίων Πάντων, όπου η εκκλησία μας έχει κατακλυσθεί από μικρούς Γάλλους μαθητές, να ανακαλύψω ότι 2.500 νέοι ψάλλουν μαζί μας λόγια όπως "Αγάλλομαι και ευφραίνομαι με την αγάπη σου" από τους πιο πρόσφατους ύμνους που γράφτηκαν στα Γαλλικά. Έχω την αίσθηση ότι επαναλαμβάνοντας δυό-τρείς στροφές, ο ύμνος από μόνος του τους ανοίγει μια ευθεία οδο στον λόγο του θεού και τους κάνει ικανούς να εμβαθύνουν, να κάνουν κτήμα τους την ομορφιά και την τραχύτητα κάποιες φορές των Βιβλικών χωρίων. Και τότε όταν τα λόγια είναι γνωστά απ'έξω ανακαλύπτονται εκ νέου με την ανάγνωση τους, και κάποια φωτίζονται αναπάντεχα.

Κάποιες φορές αναρωτιέμαι αν ο τρόπος που ψάλλουμε δεν ειναι ένα είδος εισαγωγής στη "θεία γραφή", ο τρόπος προσεχτικής ανάγνωσης που επιτρέπει να το συλλάβουμε σε όλες τις διαστάσεις του. Οι Εβραίοι ομιλούν για αναμάσημα της "Τορά". Ένας ραββίνος σε μια συλλογή Εβραϊκών κειμένων από τους πρώτους κιόλας μετά τον Χριστό αιώνες λέει; "Γυρίστε την Τορά σε κάθε κατευθυνση, όλα βρίσκοναι εκεί, και μόνο αυτή θα σας δώσει την αληθινή γνώση. Να γεράσετε με την μελέτη αυτή και να μην την εγκαταλείψετε ποτέ, δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο που μπορείτε να κάνετε" (Μισνά αμποτ 5, 25). Στο Ταιζέ η επανάληψη των ύμνων απηχεί και αυτό, την πνοή του λόγου.

Μια προσευχή από το βάθος της καρδιάς

Κάτι άλλο που συχνά με αγγίζει ακούγοντας τους νέους να μιλούν για την προσευχή στο Ταιζέ είναι πως η παύση στην μέση της λειτουργίας τους έχει δώσει την δυνατότητα να εμβαθύνουν μέσα τους. Ξέρουν και πως να το περιγράψουν: "να κάνουν απολογισμό", "να ακούσουν την καρδιά τους", "να σκεφτούν τα προβλήματα τους", "να αδειάσουν το μυαλό τους", "να πάρουν μια ανάσα", "να κάνουν μια εσω-ψυχική αναζήτηση", να ρίξουν τις μάσκες τους"... Όταν είναι μαζί, δεν φοβούνται την σιωπή. Αντιθέτως πολλοί υποστηρίζουν ότι στην αρχή τα δέκα λεπτά τους φαίνονται πολύ αλλά τελικά είναι αρκετά για να νιώσουν πλήρεις.

Αναρωτιέμαι αν αυτό που προσπαθούν να πουν με λέξεις δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που οι Χριστιανοί εξ Ανατολή ονομάζουν "προσευχή εκ καρδίας"καθώς και "προσοχή καρδίας" "προσέχετε άγρυπνα την καρδιά σας" λέει το βιβλίο των παροιμιών, "γιατί εξ'αυτής αναβλύζουν οι πηγές της ζωής" (Παροιμίες 4:23).

Η καρδιά είναι το κέντρο των ανθρώπινων υπάρξεων στην Βιβλο, ένα κομβικό σημείο όπου όλες οι ενέργειες συγκλίνουν. Για τους μοναχούς της Ανατολικής Εκκλησίας, η προσευχή δια της επαναλήψεως μιας μικρής φράσης σε συνδυασμένο ρυθμό ταυτόχρονα αναπνοής είναι πρώτα και κύρια προσευχή εκ καρδίας, με άλλα λόγια μια προσπάθεια για ενοποίηση όλου του είναι για να περάσουν από την φλεγόμενη καρδία στην αγάπη. Ενώνοντας τις ενέργειες, τα συναισθήματα, η καρδιά γίνεται το κέντρο των καλών προθέσεων που πηγάζουν σαν καθάριο νερό. Η προσευχή ως εγρήγορση, η αφύπνιση και η προσοχή μας κάνει να συγκεντρωνόμαστε, να επαναπροσδιορίζουμε τις επιθυμίες μας και να τις περικλείουμε με αγάπη. Η προσευχή είναι η ετοιμασία της καρδιάς να γίνει δεκτική στην επαγρύπνηση που απαιτεί κάτω από διαφορετικές καταστάσεις η ίδια η αγάπη.

Δια του ψαλμού και της σιωπής, οι νέοι ανακαλύπτουν ότι είναι δυνατόν να αποκτήσουν "νέα" καρδιά, απλή με την έννοια του όρου, αγνή, χωρίς προκάλυμμα. Οι πρώτοι Χριστιανοί μίλησαν για την προσευχή ώς τον δρόμο που "λιώνει το πνευματικό λίπος" το οποίο βαραίνει τις σκέψεις και τις επιθυμίες μας. Η εικόνα του προκαλύμματος της καρδιάς είναι εξίσου υποβλητική: μια αγνή καρδιά χωρίς προκάλλυμα είναι ανοιχτή στην ουσία, μια καρδιά πολύ κοντά στις ανάγκες της ίδιας, και με αυτό τον δρόμο καταλαβαίνει καλύτερα πως ο θεός την προκαλεί να είναι δημιουργική. "Κάθε εσωτερική επιθυμία μας, που καλεί τον θεό αποτελεί ταυτόχρονα και μια προσευχή. Ο πόθος σας είναι ήδη η προσευχή σας. Υπάρχει μια αδειάλειπτη εσωτερική προσευχή: ο πόθος σας, αν επιθυμείτε να προσευχηθείτε, ποτέ μην σταματήσετε να το ποθείτε" (Άγιος Αυγουστίνος, Σχολια στον ψαλμό 37.)

Απρόσκοπτη και ανοιχτή, η καρδιά επίσης μαθαίνει να αποφασίζει και να αισθάνεται ώριμα, και να ιχνηλατεί τον δρόμο της ζωής. Να διακρείνει και τα αδιεα και τις ευαισθητες καταστάσεις. Υπό αυτή την οπτική ελπίζω οι νέοι να κατανοήσουν ότι "η προσευχή δεν μας κάνει απόμακρους από τον κόσμο. Απεναντίας, τίποτε δεν είναι πιο υπεύθυνο από το να προσεύχεσαι. Όσο πιο πολύ κάνουμε μια ταπεινή προσευχή, τόσο πιο πολύ οδέυουμε στην αγάπη και τόσο πιο πολύ την εκφράζουμε με την ζωή μας (Αδερφός Ροζέ, "Επιστολή 2005, Ένα μέλλον ειρήνης").

Με τις τρείς αυτές διαστάσεις προσευχής προσπαθούμε να μοιραστούμε με τους νέους τα: απομάκρυνση από τον εαυτό μας, "πραγμάτευση" της Γραφής και "επαγρύπνηση" της καρδιάς, και η πιο βαθιά μας επιθυμία είναι να τους κάνουμε γνώστες της παρακαταθήκης που μας άφησε ο Αδερφός Ροζέ Ατελείτωτη επιστολή:

"Ο θεός παραμένει μαζί μας ακόμη και στα πιο μεγάλα βάθη της μοναξιάς μας. Ο θεός λέγει στον καθένα: "στα μάτια μου είσαι πολύτιμος, και σε αγαπάω και σε φιλώ". Ναι ο θεός δεν μπορεί να κάνει κάτι πέρα από το να δίνει αγάπη. Αυτό συνοψίζει και ολόκληρο το Ευαγγέλιο.“

Προσευχή και ύμνος

Για να μάθετε για την προσευχή στο Ταιζέ, ακούστε μερικά άσματα, διαβάστε τα και παράλληλα και εμβαθύνετε στην σιωπή.

Η αξία της σιωπής

Richard — 2010-11-03T18:33:55Z

Στο λόφο του Ταιζέ, τρείς φορές τη μέρα, όλα σταματούν: η εργασία, οι βιβλικές μελέτες, οι ανταλλαγές απόψεων. Οι καμπάνες καλούν όλους στην εκκλησία για προσευχή. Εκατοντάδες, και καμιά φορά χιλιάδες νέοι από πολύ διαφορετικά μέρη του κόσμου, προσεύχονται και ψέλνουν με τους αδελφούς της Κοινότητας. Διαβάζουμε τη Βίβλο σε πολλές γλώσσες. Στο μέσον κάθε κοινής προσευχής, ένα μεγάλο διάστημα σιωπής είναι μια μοναδική στιγμή συνάντησης με το Θεό.

Σιωπή και προσευχή

Εάν επιτρέψουμε να μας καθοδηγήσει το πιο αρχαίο βιβλίο προσεχής, οι βιβλικοί Ψαλμοί, βρίσκουμε δύο κύρια είδη προσευχής, από τη μια πλευρά το θρήνο και την έκκληση για βοήθεια, και από την άλλη την ευχαριστία και τον έπαινο. Πιο συγκαλυμμένο υπάρχει ένα τρίτο είδος προσευχής, ούτε ικετευτικό ούτε εμφανώς δοξαστικό. Ο Ψαλμός 131 π.χ. δεν είναι παρά ηρεμία και εμπιστοσύνη: «Είν' η ψυχή μου ησυχασμένη και ήρεμη… Έλπιζε Ισραήλ στον Κύριο, από τώρα και παντοτινά!»

Κάποιες φορές η προσευχή σωπαίνει, αφού μια ήρεμη επικοινωνία με το Θεό μπορεί να μην χρειάζεται τα λόγια. «Είν' η ψυχή μου ησυχασμένη και ήρεμη, σαν βρέφος θηλασμένο στη μάνα του κοντά… είν' η ψυχή μου σαν το βρέφος το χορτάτο». Σαν το μωρό το θηλασμένο που σταμάτησε να κλαίει, έτσι μπορεί να είναι η ψυχή μου στη παρουσία του Θεού. Τότε η προσευχή δεν έχει ανάγκη τις λέξεις, ίσως ούτε και τις σκέψεις.

Πώς να κατορθώσουμε να ζήσουμε την εσωτερική σιωπή; Κάποιες φορές σιωπούμε, αλλά μέσα μας, συζητούμε έντονα, αντιμετωπίζοντας φανταστικούς αντιπάλους η παλεύοντας με τον ίδιο μας τον εαυτό. Το να κρατήσουμε τη ψυχή μας σε γαλήνη προϋποθέτει ένα είδος απλότητας: «δεν ασχολούμαι με τίποτε το πολύ μεγάλο ούτε το άπιαστο για μένα». Σωπαίνω σημαίνει ότι αναγνωρίζω ότι οι έγνοιες μου δεν μπορούν να κάνουν σπουδαία πράγματα. Σωπαίνω σημαίνει ότι αφήνω στο Θεό οτιδήποτε ξεπερνά τις ικανότητές μου. Μια στιγμή σιωπής, ας είναι και πολύ μικρής διάρκειας, είναι σαν μια ξεκούραση, μια παύση, μια ανακωχή από τις έγνοιες.

Η ανησυχία των σκέψεών μας μπορεί να συγκριθεί με τη τρικυμία που τάραξε τη βάρκα των μαθητών στη λίμνη της Γαλιλαίας ενώ ο Ιησούς κοιμόταν. Και σε μας συμβαίνει να είμαστε αναστατωμένοι, αγχωμένοι, ανίκανοι να ησυχάσουμε, Ο Χριστός όμως μπορεί επιδέξια να μας βοηθήσει. Όπως επιτίμησε τον αέρα και τη θάλασσα και «επήλθε μεγάλη ηρεμία», έτσι μπορεί να ηρεμήσει τη καρδιά μας όταν είναι ανήσυχη από το φόβο και τις έγνοιες (Μκ 4).

Σωπαίνοντας, εναποθέτουμε την ελπίδα μας στο Θεό. Ένας ψαλμός υποδεικνύει ότι η σιωπή είναι επίσης ένα είδος δοξολογίας. Στον Ψαλμό 65 διαβάζουμε: «Ύμνος σου ταιριάζει, Θεέ». Αυτή είναι η ελληνική μετάφραση, αλλά το εβραϊκό κείμενο λέει: «Η σιωπή είναι για σένα ύμνος, ω Θεέ.» Όταν σταματούν τα λόγια και οι σκέψεις, ο Θεός υμνείται μέσα στη σιωπηλή κατάπληξη και το θαυμασμό.

Ο λόγος του Θεού : βροντή και σιωπή

Στο Σινά ο Θεός μιλάει στο Μωυσή και τους Ισραηλίτες. Βροντές, αστραπές, και ένας ήχος σάλπιγγας όλο και πιο έντονος προηγείτο και συνόδευε το Λόγο του Θεού (Έξοδος 19). Αιώνες αργότερα, ο προφήτης Ηλίας επιστρέφει στο ίδιο όρος του Θεού. Εκεί ζει ξανά την εμπειρία των προγόνων του: θύελλα, σεισμό και φωτιά, και ετοιμάζεται να ακούσει το Θεό που του μιλάει μέσα στη βροντή. Μα ο Κύριος δεν βρίσκεται στα φυσικά φαινόμενα της δύναμής του. Όταν σταματάει ο μεγάλος θόρυβος, ο Ηλίας ακούει «έναν ήχο σαν λεπτή σιωπή», και τότε ο Θεός του μιλάει (Α΄ Βασιλειών 19).

Ο Θεός μιλάει με δυνατή φωνή η στο θρόισμα της σιωπής; Πρέπει να έχουμε σαν υπόδειγμα το λαό τον συναγμένο στους πρόποδες του Σινά η τον προφήτη Ηλία; κατά πάσα πιθανότητα είναι ένα λανθασμένο δίλημμα. Τα φοβερά φαινόμενα που συνοδεύουν τη δωρεά των δέκα εντολών υπογραμμίζουν τη σπουδαιότητά τους. Το να τηρήσει κανείς τις εντολές η να τις απορρίψει είναι ζήτημα ζωής η θανάτου. Όποιος δει ένα παιδί να τρέχει μπρός σ' ένα αυτοκίνητο που περνά έχει κάθε δικαιολογία να φωνάξει όσο πιο δυνατά μπορεί. Σε ανάλογες περιπτώσεις, κάποιοι προφήτες ανάγγειλαν το Λόγο του Θεού με τέτοιο τρόπο ώστε να σπάσουν τα αυτιά.

Τα λόγια που λέγονται με δυνατή φωνή, προκαλούν τη προσοχή, κάνουν εντύπωση. Μα ξέρουμε καλά ότι δεν αγγίζουν τις καρδιές. Αντί να είναι ευπρόσδεκτα, συναντούν αντίσταση. Η εμπειρία του Ηλία δείχνει ότι ο Θεός δεν θέλει να εντυπωσιάσει, αλλά να είναι κατανοητός και ευπρόσδεκτος. Ο Θεός διάλεξε «μια φωνή λεπτής σιωπής» για να μιλήσει. Είναι κάτι το παράδοξο:

Ο Θεός είναι σιωπηλός κι' όμως μιλάει

Όταν ο λόγος του Θεού γίνεται «φωνή λεπτής σιωπής» είναι πιο αποτελεσματική από ποτέ για να αλλάξει τις καρδιές μας. Η θύελλα του όρους Σινά έσπαγε τους βράχους, η σιωπηλή φωνή του Θεού όμως έσχιζε τις πέτρινες καρδιές. Για τον ίδιο τον Ηλία, η ξαφνική σιωπή ήταν πιο τρομακτική από τη θύελλα και τη βροντή. Οι έντονες εκδηλώσεις του Θεού του ήταν κατά κάποιο τρόπο οικείες. Είναι η σιωπή του Θεού που εκπλήσσει, γιατί είναι τόσο διαφορετική απ' ότι ο Ηλίας γνώριζε μέχρι τότε.

Η σιωπή μας προετοιμάζει σε μια νέα συνάντηση με το Θεό. Στη σιωπή, ο λόγος του Θεού μπορεί να φθάσει στα πιο κρυμμένα τρίσβαθα της καρδιάς μας. Στη σιωπή, αποδεικνύεται «πιο κοφτερός κι' από κάθε δίκοπο σπαθί, εισχωρεί βαθιά ως εκεί που χωρίζει τη ψυχή από το πνεύμα» (Εβρ 4,10). Σωπαίνοντας, παύουμε να κρυβόμαστε μπροστά στο Θεό, και το φως του Χριστού μπορεί να φτάσει μέχρι σ' αυτό για το οποίο ντρεπόμαστε να το γιατρέψει και να το μετατρέψει.

Σιωπή και αγάπη

Ο Χριστός λέει: «Αυτή είναι η δική μου εντολή: να αγαπάτε ο ένας τον άλλο όπως εγώ σας αγάπησα» (Ιωάννης 15,12). Χρειαζόμαστε τη σιωπή για να δεχθούμε αυτά τα λόγια και να τα βάλουμε σε πράξη. Όταν είμαστε ταραγμένοι και ανήσυχοι, έχουμε τόσα επιχειρήματα και τόσους λόγους για να μην συγχωρούμε και να μην αγαπούμε τόσο εύκολα. Αλλά όταν διατηρούμε «τη ψυχή μας σε ειρήνη και σιωπή», αυτοί οι λόγοι εξαφανίζονται. Ίσως κάποια φορά αποφεύγουμε τη σιωπή, προτιμώντας κάθε θόρυβο, λόγων η όποιας ψυχαγωγίας , γιατί η εσωτερική γαλήνη είναι μια ριψοκίνδυνη υπόθεση: μας κάνει άδειους και φτωχούς, διαλύει τη πικρία και τις εξεγέρσεις, και μας οδηγεί στη δωρεά του εαυτού μας. Σιωπηλές και φτωχές, οι καρδιές μας κατακτώνται από το Άγιο Πνεύμα, πλήρεις από μιαν αγάπη χωρίς όρια. Με τρόπο ταπεινό μα σίγουρο, η σιωπή οδηγεί στην αγάπη.

Πώς να ετοιμάσουμε κάποιες στιγμές προσευχής

Richard — 2010-11-03T18:02:00Z

«Πώς να συνεχίσουμε όλοι μαζί μια προσευχή από κοινού; Αυτή η ερώτηση τίθεται συχνά μετά από κάθε θρησκευτική συνάντηση με νέους, σε τοπικό, πανελλήνιο, πανευρωπαϊκό η παγκόσμιο επίπεδο.

Ιδού εδώ η πραγματοποίηση μιας προσευχής, με καθαρά στοχαστικό χαρακτήρα και «που δεν έχει αρχή ούτε τέλος».

Για αρχή, διαλέγουμε ένα η δυο δοξαστικούς ύμνους.

Ψαλμός

Ο Ιησούς στη προσευχή του χρησιμοποιούσε αυτές τις παλαιές προσευχές του λαού του. Ανέκαθεν οι χριστιανοί βρήκαν σ' αυτές τις προσευχές μια πηγή έμπνευσης. Οι ψαλμοί μας τοποθετούν στη μεγάλη κοινωνία των πιστών. Οι χαρές μας και οι λύπες μας, η εμπιστοσύνη μας στο Θεό, η εσωτερική μας δίψα, ακόμα και οι αγωνίες μας βρίσκουν κάποια έκφρασή τους στους ψαλμούς.

Ένα η δυο άτομα διαβάζουν η ψέλνουν τα εδάφια ενός ψαλμού. Όλοι απαντούν με ένα αλληλούια η μια άλλη επίκληση που ψέλνεται μετά από κάθε στροφή. Εάν ψέλνουμε είναι καλό οι στροφές να είναι σύντομες, γενικά να μην ξεπερνούν τις δυο σειρές. Αν πάλι τις διαβάζουμε μπορεί να χρησιμοποιήσουμε περισσότερες σειρές. Για κάθε προσευχή έχουν επιλεγεί κατανοητές στροφές. Εάν χρησιμοποιηθούν άλλοι ψαλμοί, δεν διστάζουμε να επιλέξουμε μόνον μερικές στροφές, τις πιο κατανοητές. Δεν είναι απαραίτητο να διαβάζουμε ολόκληρο το ψαλμό.

Ανάγνωση

Η ανάγνωση της Αγίας Γραφής είναι «η ανεξάντλητη πηγή που ο ίδιος ο Θεός δίνει στους διψασμένους ανθρώπους». (Ωριγένης, 3ος αιώνας). Η Γραφή είναι ένα «γράμμα του Θεού στο πλάσμα του» που «αποκαλύπτει τη καρδιά του Θεού με τα λόγια του Θεού» (Γρηγόριος ο Μέγας, 6ος αιώνας).

Για μια τακτική προσευχή, συνηθίζουμε να κάνουμε μια συνεχόμενη ανάγνωση των κειμένων της Βίβλου. Για μια εβδομαδιαία η μηνιαία προσευχή, διαλέγουμε μάλλον κάποια βασικά κείμενα που να μην χρειάζονται επεξηγήσεις. Κάθε κείμενο το αναγγέλλουμε: « ανάγνωση του….» η «Ευαγγέλιο του ……». Αν προβλέπονται δυο περικοπές, η πρώτη μπορεί να είναι από την Παλαιά Διαθήκη, από τις Επιστολές, τις Πράξεις των Αποστόλων η την Αποκάλυψη. Η δεύτερη είναι πάντοτε από το Ευαγγέλιο. Ανάμεσα στα δύο αναγνώσματα παραθέτουμε ένα ψαλμό που να μας βοηθάει να σκεφτούμε.

Πριν η μετά την ανάγνωση είναι ωραίο να διαλέξουμε έναν ύμνο που να εξυμνεί το φως του Χριστού. Κατά τη διάρκεια αυτού του ύμνου μερικοί νέοι η παιδιά ανάβουν με κεριά μια λαμπάδα τοποθετημένη σε ένα περίοπτο μέρος. Αυτή η συμβολική κίνηση μας υπενθυμίζει ότι στη προσωπική ζωή αλλά και στη ζωή όλης της ανθρωπότητας, ακόμη κι' όταν υπάρχει πυκνή σκοτεινιά η αγάπη του Χριστού είναι μια φωτιά που δεν σβήνει ποτέ.

Υμνος

Σιωπή

Όταν προσπαθούμε να εκφράσουμε την επικοινωνία μας με το Θεό δια μέσου των λέξεων, η εξυπνάδα μας είναι ανεπαρκής. Στο βάθος όμως του ανθρώπου , δια μέσου του Αγίου Πνεύματος, ο Χριστός προσεύχεται περισσότερο από ότι μπορούμε να φανταστούμε.

Η φωνή του Θεού δεν σωπαίνει, Εκείνος όμως δεν θέλει να μας επιβληθεί και συχνά δίνει σημάδι της παρουσίας του σαν ένα ψίθυρο σε μια στιγμή σιωπής. Και μόνον το να σταθούμε στη παρουσία του για να υποδεχθούμε το Πνεύμα του, είναι ήδη προσευχή.

Δεν χρειάζεται να ψάχνουμε μια μέθοδο για να αποκτήσουμε πάση θυσία την εσωτερική σιωπή δημιουργώντας μέσα μας σαν ένα κενό. Αλλά με την εμπιστοσύνη του παιδιού, να αφήσουμε το Χριστό να προσεύχεται μέσα μας μέσα στη σιωπή. Έτσι μια μέρα ανακαλύπτουμε ότι τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής δεν είναι άδεια αλλά κατοικούνται.

Σε μια συλλογική προσευχή είναι καλλίτερα να αφιερώνουμε στη σιωπή 5 με 10 λεπτά μια μόνο φορά, παρά να τηρούμε πολλές σύντομες στιγμές σιωπής. Εάν εκείνοι που μετέχουν της προσευχής δεν είναι μαθημένοι σε τέτοιο τρόπο προσευχής είναι καλό ο εμψυχωτής, μετά τον ύμνο να το αναγγέλλει: «Τώρα θα συνεχίσουμε την προσευχή μας με λίγες στιγμές σιωπής».

Προσευχή ικεσίας η προσευχή δοξολογίας

Μια επίκληση αποτελούμενη από ερωτήσεις η από σύντομες επευφημίες υποστηριζόμενες από ένα σύντομο ρεφραίν που να ψέλνεται από όλους, μπορεί να αποτελέσει μια «στήλη φωτιάς» στα πλαίσια μιας κοινής προσευχής. Με τις επικλήσεις, η προσευχή μας επεκτείνεται στις διαστάσεις όλης της ανθρώπινης οικογένειας : εναποθέτουμε στο Θεό τις χαρές και τις ελπίδες, τις θλίψεις και τις αγωνίες των ανθρώπων, των φτωχών και όλων όσων υποφέρουν. Και με την δοξαστική προσευχή διακηρύττουμε τι είναι ο Θεός για μας.

Δυο η περισσότερα άτομα εκ περιτροπής, εκφράζουν τις ερωτήσεις η τις επευφημίες της προσευχής που εναλλάσσονται με έναν ύμνο: Κύριε ελέησον, Κύριε λυπήσου μας, Δόξα σε Σένα Κύριε. Μετά τις προγραμματισμένες δεήσεις, μπορεί να είναι καλό να δοθεί η δυνατότητα στους παρόντες να εκφράσουν αυθόρμητα προσευχές που να βγαίνουν από τη καρδιά τους. Είναι απαραίτητο να προσέχουμε ώστε οι προσευχές αυτές να είναι σύντομες και να απευθύνονται στο Θεό. Δεν πρέπει να είναι ένας κάθετος διάλογος με τον οποίο να λέμε τις δικές μας ιδέες στους άλλους νομίζοντας ότι μιλάμε στο Θεό. Σε κάθε αυθόρμητη επίκληση όλοι μαζί απαντάμε ψέλνοντας τον ίδιο ύμνο.

Πάτερ ημών

Προσευχή απόλυσης

Υμνοι

Στο τέλος η προσευχή μπορεί να συνεχιστεί με ύμνους. Για να υποστηριχτούν οι ύμνοι μια μικρή ομάδα παραμένει με όσους επιθυμούν να συνεχίσουν τη προσευχή.

Οι υπόλοιποι μπορούν να προσκληθούν, σε έναν άλλο χώρο, μοιρασμένοι σε μικρές ομάδες να ανταλλάξουν ιδέες, βοηθούμενοι από τις «Βιβλικές μελέτες». Αυτές προτείνονται, κάθε μήνα, στο Οι πηγές της πίστης από το Ταιζέ, σαν ερέθισμα για σκέψη και σιωπή ξεκινώντας από ένα βιβλικό κείμενο.