Taizé

Fragment z Biblii z komentarzem

webadmin — 2026-06-30T22:00:00Z

Medytacje biblijne są propozycją szukania Boga w ciszy i w modlitwie, w życiu codziennym. Potrzeba około godziny, aby przeczytać zaproponowany fragment Biblii wraz z krótkim komentarzem i pytaniami. Rozważamy je najpierw w długiej chwili ciszy. Potem dobrze jest się spotkać w małych grupach, od 3 do 10 osób i podzielić się przemyśleniami. Spotkanie można zakończyć wspólną modlitwą.

Nadzieja ponad wszelką nadzieję

András — 2024-12-28T10:50:12Z

Słuchając w Taizé i w innych miejscach[1] młodych ludzi, z których wielu mierzy się z trudnymi realiami codziennego życia, zastanawiam się, gdzie znajdują siły, by trwać. To pytanie staje się jeszcze bardziej natarczywe, kiedy mieszkają na terenach dotkniętych wojną.

Skąd czerpią odporność i wytrwałość w sytuacjach na pozór bez wyjścia? Kiedy ich słucham, staje się jasne, że to zaufanie do Boga pozwala osobom wierzącym żywić nadzieję. A dzięki zmartwychwstaniu Jezusa wzrasta pewność, że ostatnie słowo nie będzie należało do śmierci.

Ufność w zmartwychwstanie daje nadzieję, że kresem nie są udręki życia. Jesteśmy powołani do czegoś więcej. Tą nadzieją chcieli się dzielić ze mną młodzi ludzie, nadzieją ponad wszelką nadzieję, ponieważ liczy ona na pojawienie się nowego życia, kiedy wszystko wydaje się stracone[2].

Maryja wyśpiewała swoje wołanie uwielbienia i nadziei: „On przejawia moc ramienia swego, rozprasza pyszniących się zamysłami serc swoich. Strąca władców z tronu, a wywyższa pokornych. Głodnych nasyca dobrami, a bogatych z niczym odprawia” (Łk 1, 51-53). Tak, odważmy się śpiewać razem z Nią i modlić się o zmianę sytuacji. Nawet jeśli się wydaje, że Bóg milczy, niespodziewanie może pojawić się droga[3].

Równocześnie róbmy wszystko, co możemy, nawet jeśli wydaje się, że to niewiele, aby wokół siebie okazywać solidarność ludziom zrozpaczonym lub uwikłanym w wojnę, albo zmuszonym do opuszczenia swojego kraju. Czy nie to właśnie pozwala nam mieć nadzieję ponad wszelką nadzieję?

Dalsze refleksje powstały w dużej części na podstawie spotkań i rozmów z młodymi ludźmi żyjącymi w krajach dotkniętych wojną lub konfliktem w ciągu ostatniego roku. Jestem pełen wdzięczności dla osób, które podzieliły się ze mną swoimi doświadczeniami i przemyśleniami, oraz dla naszych młodszych braci, których roztropne rady uporządkowały to, co napisałem.

Odważyć się mieć nadzieję

Kiedy pragniemy zaufać Bożej miłości, to, co dokoła siebie widzimy i czujemy, często wydaje się zaprzeczeniem tej miłości. Jesteśmy uwięzieni pomiędzy tym, co już się stało, i tym, co dopiero nadejdzie. Ta przestrzeń jest nie zawsze bardzo wygodna. Kiedy jednak otwiera się ona na nadzieję spełnienia[4], coś się w nas wyzwala.

Nadzieja potrzebuje cierpliwości. «Spodziewamy się tego, czego nie widzimy» (Rz 8, 25), mówi apostoł Paweł. Zwróceni w stronę tego, co w pełni nadejdzie w Bożym czasie, równocześnie jednak dręczeni przez istniejące „na zewnątrz walki, wewnątrz obawy” (2 Kor 7, 5), czy odważymy się raczej wytrwać w tej przestrzeni niż z niej uciekać?

„Abraham wbrew nadziei z powodu nadziei uwierzył” (Rz 4, 18). Abraham, przodek wielu wierzących trzymał się Bożej obietnicy wykraczającej poza wszelką racjonalną nadzieję. On i jego żona Sara otrzymali to, co im wydawało się niemożliwe.

W czasach, kiedy jego kraj pustoszyła wojna a mieszkańcom kraju groziło wygnanie, i chociaż on sam był w więzieniu, prorok Jeremiasz zainwestował w przyszłość: kupił pole, tak był pewien, że Bóg nie opuści swojego ludu (Księga Jeremiasza 32, 6-15).

Tak zdumiewające gesty wynikające z nadziei sprawiają, że wiara staje się bardziej realna. To niewzruszona ufność w to, co jest jeszcze niewidzialne a nawet niepewne. Czy potrafimy uchwycić się takiej nadziei? W efekcie ponownie otwiera się źródło radości[5]. Nawet w najbardziej po ludzku skomplikowanych sytuacjach to, czego nigdy byśmy się nie ośmielili spodziewać, może się urzeczywistnić.

Dzisiaj niesamowite inicjatywy zrodzone z nadziei[6] powstają w wielu krajach pustoszonych przez wojnę.

Słuchać ludzi nadziei

Żeby lepiej zrozumieć, co oznacza nadzieja, powinniśmy słuchać ludzi żyjących pośród udręk i przemocy. Czyż Bóg nie poprowadzi nas ich głosami?

Kiedy z dwoma braćmi byliśmy w Ukrainie, jeden z kościelnych zwierzchników powiedział do nas: „Modlitwa otwiera przestrzeń, która umożliwia uzdrowienie”. Ta uwaga bardzo mnie uderzyła. Nieustannie konfrontowany z cierpieniem swojego narodu, stwierdził, że dzięki życiu wewnętrznemu wierzący mogą przyjąć to, co nowe.

Jest to proces, który niekoniecznie daje natychmiastowe efekty, ale, być może, z pomocą innych środków otwiera drogę do przezwyciężenia urazów i smutków i budzi nadzieję na uleczenie ludzkości. Modlitwa daje siłę, by wytrwać w obliczu najtrudniejszych sytuacji[7]. Przełamuje fale zniechęcenia, kiedy wydaje się, że mrok pochłania wszystko.

Mieszkająca we Francji Palestynka, której rodzina jest w Gazie, napisała do nas: „Miłość, która dźwiga poranionych, kruchych, daje nowe siły. Każe mi myśleć o sparaliżowanym[8] z Ewangelii, dźwiganym przez przyjaciół i ich wiarę. Modlitwa jest również sposobem stawiania oporu, to dla mnie bardzo ważne. A przecież jestem człowiekiem: po otrzymaniu wiadomości o śmierci dwu członków mojej rodziny, ogarnął mnie gniew, krzyczałam, płakałam… Kiedy się uspokoiłam, wiedziałam, że Bóg jest w cierpieniu i rozpaczy i że nas niesie”.

Tego lata, kiedy przyjechała do Taizé, powiedziała: „Co rano modlę się o siłę, żeby kochać, a nie nienawidzić”. Jej słowa są dla nas jak lampa na drodze.

Kobieta z azjatyckiego kraju zniszczonego przez wojnę opowiedziała mi: „Nasz naród jest przytłoczony, ale znajduje pocieszenie w Ewangelii. Ile razy naród wybrany uciekał? A przecież niezależnie od tego, jak trudna była sytuacja, powstawała wspólnota. Bóg może mieć dla nas wielkie plany, ale my musimy żyć dzień za dniem. Umieć żyć dniem dzisiejszym to dar i znak, właśnie to jest życie w pełni. W modlitwie jest źródło pokoju, który pozwala nam dodawać otuchy innym, odnajdując sens w dzieleniu się i w solidarności”.

Z Libanu usłyszałem takie słowa: „Moja mama jest przykładem nadziei. Niezależnie od wszystkiego nie załamuje się. To dzięki niej jestem tym, kim jestem dzisiaj. Nauczyła nas wiary w Boga i modlitwy. Każdy, kto żyje z ufnością, promienieje ufnością, ponieważ pije ze źródła i może stać się świadkiem”.

Kim są świadkowie nadziei, których każdy w swojej sytuacji może odkryć i wysłuchać? Otwórzmy nasze uszy, aby słuchać, co mają nam do powiedzenia.

Starajmy się mieć nadzieję

Jak reagujemy, kiedy nasze plany się nie udają a nasze nadzieje zawodzą? Jezus daje nam klucz do tego, jak pozostać ludźmi nadziei. Stojąc przed wielkim tłumem głodnych ludzi, „ulitował się” nad nimi, dosłownie „Jego serce zwróciło się” [9] w ich stronę. I znalazł sposób, jak zaspokoić ich potrzeby.

Niepoddawanie się rozpaczy pozwala nadziei znaleźć miejsce w nas. Jest to czym innym niż bierne oczekiwanie, to podjęcie walki[10], nie ma innej drogi. Już nawet tyko pragnienie nadziei może przeprowadzić nas przez próg dzielący to, co możliwe po ludzku, od tego, co jest możliwe dla Boga.

Nadzieja, którą daje Chrystus, zapewnia nam przedsmak tego, co ma nadejść w pełni Bożej przyszłości. Jest ona jak kotwica dla statku.[11] Pomaga trwać, kiedy szaleje burza. Pozwala żyć dzięki drobnym znakom wierności naszemu powołaniu i dzięki powierzonym nam ludziom. Jest również jak hełm[12], który nas chroni od nieszczęść, jakie mogą na nas spaść.

Reguła Taizé mówi, żebyśmy nigdy nie pogodzili się „ze skandalem podziału chrześcijan tak łatwo wyznających miłość bliźniego i wciąż trwających w podziałach”. Dla brata Rogera jedność chrześcijan[13] nigdy nie była celem samym w sobie, ale drogą prowadzącą do pokoju w rodzinie ludzkiej[14].

Niepokaźne krzaki bukszpanu wokół Taizé, dwukrotnie w ostatnich latach niszczone przez pasożyty, niespodziewanie odzyskały życie. Na tym, co na pozór wydawało się martwe, wyrosły nowe gałązki i szarość zmieniła się w zieloność. Natura walczy o przeżycie odzwierciedlając naszą walkę o nadzieję i zachęcając nas do niej. Nadzieja dla stworzenia[15] i nadzieja, jaką daje nam dobro, które tworzy Bóg, razem stanowią nadzieję dla ludzkości[16].

Pozostańmy ludźmi nadziei

Nadzieję bardzo łatwo zagłuszyć, kiedy zderzamy się z sytuacjami, w których wzajemne zrozumienie nie wydaje się możliwe. Tworzenie atmosfery podejrzliwości wprowadza ryzyko usidlenia innych w sieci nieufności.

Może się to wydarzyć w naszych wspólnotach, kościołach, rodzinach, a także w społecznościach i krajach. Ten trend może być ukryty lub jawny, zawsze jednak wyczerpuje nasze siły. Są jednak takie chwile, kiedy w obliczu niesprawiedliwości musimy potępić zło, aby ludzie nie byli dłużej ofiarami innych ludzi[17].

Aby zachować nadzieję, potrzebujemy siebie nawzajem. Nadzieja rozwija się, kiedy jesteśmy uważni na potrzeby innych. Widzimy ludzi, którzy nawet w mrokach największych nieszczęść wybierają życie, uśmiech i ofiarowanie innym niewielkich rzeczy, które są możliwe każdego dnia.

Nadzieja jest powiązana z prawdą[18] i sprawiedliwością. Czy dlatego, że są to cechy Boga? Czyż nie dostrzegamy ich w życiu, śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa? Aby pielęgnować nadzieję, trzeba stawić czoło rzeczywistości takiej, jaką ona jest i patrzeć na nią w świetle Bożych obietnic[19].

Młody człowiek, który mieszka na obszarze ogarniętym konfliktem opowiedział mi: „Byłem w kawiarni i czytałem książkę, kiedy wokół nas krążyła rakieta. Ludzie, bardzo podnieceni, uciekli, ale ja postanowiłem zostać i skończyć swoją lekturę”. Szukanie schronienia także mogło być rozsądnym wyjściem, ale podzielenie się tą opowieścią jest protestem nadziei przeciw nieuchronności wojny.

Jeden z moich braci powiedział: „Nadzieja jest prowokacyjna i, jeszcze więcej, jest zaraźliwa. Przeciwieństwem nadziei jest obojętność lub rezygnacja. Podczas ostatnich odwiedzin w moim kraju ogarniętym wojną widziałem ludzi smutnych, niespokojnych i zestresowanych. Spytałem więc siebie: „Co mogę zrobić? I przyszedł mi do głowy pomysł: zawsze, kiedy prowadzę samochód i mam pierwszeństwo, zatrzymam się i ustąpię komu innemu. To mi zabiera pięć sekund, a zobaczyłem, że wyraz twarzy ludzi się zmieniał, że ten mały gest przynosił moim braciom i siostrom choć niewielką ulgę w bólu.

Wszystko w nas przeciwstawia się wojnie i śmierci… Wszystko w nas dąży do życia i piękna”.[20]

Wielkanocna nadzieja

Gdzie jestem w tym momencie? U stóp krzyża w Wielki Piątek? W radości Niedzieli Zmartwychwstania? Czy czekam i nie wiem, gdzie się zwrócić w Wielką Sobotę?

Gdziekolwiek jestem, czy potrafię dostrzec drogę nadziei? Otwiera się przede mną, kiedy patrzę na Jezusa, który oddał swoje życie z miłości do wszystkich, który nam pokazał miłość mocniejszą niż wszystkie siły przemocy, nienawiści i śmierci.

Podstawą nadziei nie jest analiza sytuacji, ale coś, co jest często nikłym płomieniem zaufania. Choć jest słaby, płonie w najgłębszej nocy, tak jak płonął dla przyjaciół Jezusa. Wielu z nich Go opuściło w chwili najtrudniejszej próby. Jego miłość pomogła im wrócić.

Gdybyśmy tylko mogli rozpoznać Jezusa Zmartwychwstałego! Jego obecność nie zależy jednak od tego, czy Go rozpoznamy. Poczucie beznadziei czasem nas zaślepia, jak zaślepiło Marię Magdalenę. Zmartwychwstały Jezus spytał ją: „Dlaczego płaczesz?” i „Kogo szukasz?” (J 20, 15). To drugie pytanie przywołuje pierwsze słowa Jezusa w Ewangelii wg św. Jana: „Czego szukacie?” (J 1, 38). Po tym, jak Jezus przeszedł przez najgłębszy ludzki ból i śmierć, poszukiwanie sensu okazuje się pragnieniem obecności[21].

Powstały z martwych, żyjący w Bogu, Jezus przyciąga nas do siebie[22]. Spotykając nas w głębi naszej istoty, niezależnie, czy jest wypełniona smutkiem, czy radością, zmartwychwstały Jezus toruje nam dostęp do jedności, która jest między Nim a Ojcem i do komunii między nami w Duchu Świętym. Już nie jesteśmy więźniami swojej rozpaczy, nowe życie jest możliwe.

Paweł pisze: „Nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany” (Rz 5, 5). Żyjmy tą miłością. Niech Duch Święty zawsze nas prowadzi!

Pielgrzymi nadziei, pielgrzymi pokoju

Wiara w Zmartwychwstanie pozwoliła wielu ludziom trzymać się nadziei pośród nieszczęść. Jest ona źródłem, które pozwala wyjść poza nasze własne niemożności, aby pozwolić naszym sercom zwrócić się ku innym i działać.

Żeby wierzyć w zmartwychwstanie Jezusa, trzeba mieć wiele odwagi i śmiałości. Trzeba dokładać starań, aby nie dać się obezwładnić przez obecność śmierci i zniszczenia, które nas dziś otaczają.

Z sytuacji, które wydają się beznadziejne, Bóg może tworzyć coś nowego. Bóg może ze śmierci wydobyć życie a nawet pojednanie z konfliktu.

Zaprzyjaźnione z Jezusem kobiety, które w Niedzielę Zmartwychwstania przyszły wczesnym rankiem do Jego grobu, pytały: „Kto nam odsunie kamień?” (Mk 16, 3). Czym w naszym życiu są takie kamienie, o których usunięcie musimy prosić Boga, aby nowe życie mogło się w nas narodzić?

To nowe życie pomaga nam podnosić się, sprawia, że idziemy razem z innymi. Stajemy się pielgrzymami nadziei, którą niesiemy w sobie. Czyż nie jest to również nadzieja na pokój? Ponieważ „Chrystus jest naszym pokojem” (Ef 2, 14). Czy usłyszymy, jak mówi do nas: „Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam[23]. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze ani się lęka” (J 14, 27-28).

Jako pielgrzymi pokoju[24] rozumiemy, że nie ma prawdziwego pokoju bez sprawiedliwości[25]. Pokój, który niesiemy w sobie, który pochodzi z nadziei, jaką żyjemy, sprawia, że jesteśmy wewnętrznie wolni. On nam pozwala kochać życie i wytrwale sprzeciwiać się niesprawiedliwości dzięki pomocy Ducha Świętego.

Pewnego dnia, być może, zobaczymy, że modlimy się kantykiem Zachariasza. Stary człowiek w okupowanym kraju ucieszył się z niespodziewanych narodzin i je uczcił: „Dzięki wielkiemu zmiłowaniu naszego Boga, nawiedzi nas z wysoka Wschodzące Słońce, by oświecić tych, którzy pozostają w mroku i cieniu śmierci i skierować nasze kroki na drogę pokoju” (Łk 1, 78-79; Biblia ekumeniczna).

Czy jesteśmy gotowi mieć nadzieję ponad wszelką nadzieję?

Chryste Zmartwychwstały, przez Ducha Świętego wlałeś miłość Boga do naszych serc i dałeś nam nadzieję ponad wszelką nadzieję. I z naszej głębi, stopniowo, wyłania się zadziwiający pokój. Chwała Tobie, Panie!

[1] W maju 2024 razem z dwoma braćmi jako pielgrzymi przemierzaliśmy rozdartą wojną Ukrainę. Latem przyjmowaliśmy w Taizé młodych ludzi z Mjanmy, Nikaragui i Ukrainy. Jesienią rozmawiałem online z młodymi ludźmi z tych krajów, a także z Betlejem i Libanu, tymczasem czterej moi bracia wrócili z Ukrainy, którą przejechali ze wschodu na zachód.

[2] „Nie jest możliwa nadzieja bez uprzedniego doświadczenia całkowitej utraty horyzontu, co jest jak noc w środku dnia i zmusza pojedyncze osoby, jak również narody do pozbycia się złudzeń”. (Corine Pelluchon w L'espérance, ou la traversée de l'impossible, Éditions Payot & Rivages, Paris, 2023, s. 8).

[3] „Nadzieja jest odpowiedzią człowieka na milczenie Boga”. (Jacques Ellul cytowany przez Anne Lécu w www.revue-etudes.com/article/esperer/24779).

[4] W komentarzu do Pwt 4, 31 Gustavo Gutiérez pisze: „Bóg nie zapomni o przymierzu, wierność jest przede wszystkim pamięcią. Być wiernym, to znaczy pamiętać, nie zapominać o swoich zobowiązaniach, mieć wyczucie tradycji. Wierność przymierzu zakłada pamięć o źródłach przymierza i jego wymaganiach. (…) Jednak prawdziwa wierność oznacza coś więcej; ona również wymaga, choć na pierwszy rzut oka wydaje się to mniej oczywiste, umiejętności patrzenia w przyszłość. Pamiętanie nie oznacza bycie niewolnikiem przeszłości. Pamiętanie o tym, co wczoraj, jest ważne, ale ważne jest dlatego, że pomaga nam postawić na jutro. (…). Wierność nie polega na wędrowaniu bez inicjatywy wydeptanymi ścieżkami, ale na nieustannym ich odnawianiu; ona nas prowadzi – powinna prowadzić – do innowacji, zmiany, tworzenia nowych projektów”. (Gustavo Gutiérrez, El Dios de la vida, Ediciones Sígueme, Salamanca, 1992, ss. 82-83).

[5] Kiedy rozmawiam z młodymi ludźmi z krajów, w których toczy się wojna, wielu z nich mówi o ważnej roli śpiewu jako źródła radości i siły. Ten List zostanie ogłoszony podczas spotkania europejskiego 2024-2025 w Tallinie. Nie zapominajmy o „Śpiewającej rewolucji”, która tak bardzo przyczyniła się do tego, że Estonia w 1991 roku w pokojowy sposób odzyskała niepodległość. Ludzie, śpiewając, wyszli na ulice, żeby stawić czoło stojącym przed nimi zagrożeniom.

[6] Osoba, którą jeden z braci spotkał podczas pielgrzymki, powiedziała mu: „Jest we mnie twórczy gniew”. To siła, dzięki której chce się jej zrobić choćby coś niewielkiego, by zmienić sytuację.

[7] Od starca [Sylwana] wiele nauczył się on [Sofroniusz Sacharow], co stało się fundamentalne dla jego życia duchowego. Wyróżniają się dwa elementy: jak sprostać poczuciu opuszczenia, kiedy zamiast Boga jedynym doświadczeniem w modlitwie jest dręcząca pustka, i jak sobie radzić z niepokojem, który towarzyszy każdej żarliwej modlitwie za cierpiący świat. Pierwszy element został zrozumiany dzięki pojęciu opuszczenia przez Boga, które Sacharow później rozwinął dokładniej, drugi dzięki pouczeniu objawionemu starcowi na modlitwie i przekazanemu przez niego uczniowi: „Trzymaj swój umysł w piekle i nie rozpaczaj!”. (Norman Russell, Theosis and Religion, Cambridge University Press, 2024, s. 169).

[8] Zob. Mk 2, 1-12. Zauważcie siłę nadziei przyjaciół tego człowieka, którzy pokonali wszystkie przeszkody, rozebrali dach domu, próbując pomóc mu i przynieść go do Jezusa.

[9] Greckie słowo σπλαγχνίζομαι (splanchnizomai) jest emocjonalnie bardzo mocne. Oznacza żarliwą i współczującą reakcję na sytuację kogoś w trudnej sytuacji. Niełatwo je przetłumaczyć: współczucie, litość, sympatia, coś z tego wszystkiego. Jednak „Jego serce zwróciło się w ich stronę” może pełniej wyraża reakcję zawartą w tym słowie. W Ewangelii wg św. Mateusza (zob. 14,14; 15,32; 18,27; 20,34) to słowo nie odnosi się jedynie do emocji, ale oznacza również konkretną reakcję na czyjeś potrzeby. Jezus uzdrawia chorych a później nakarmi tłum. Emocje przekładają się na troskliwe i skuteczne działanie. To słowo jest jak Ewangelia w pigułce.

[10] Por. 1 Tm 4,10: „Właśnie o to trudzimy się i walczymy, ponieważ złożyliśmy nadzieję w Bogu żywym, który jest Zbawcą wszystkich ludzi, zwłaszcza wierzących”.

[11] Por. Hbr 6,19

[12] Por. 1 Tes 5,8

[13] Synod o synodalności pomógł Kościołowi katolickiemu rozpoznać i dowartościować różnorodność, która już w nim istnieje. Ważna była rola delegatów innych Kościołów na ten Synod. Czy nie niesie to nowej nadziei dla ekumenicznego powołania w drodze do jedności wszystkich kochających Chrystusa?

[14] Taizé zostało założone w czasie wojny. O „przypowieść o komunii”, którą staramy się żyć jako bracia wywodzący się z różnych Kościołów, krajów, kultur i w różnym wieku, trzeba się nieustannie troszczyć, aby mogła być znakiem nadziei wobec podziałów w ludzkiej rodzinie.

[15] Zob. Rz 8,21-23

[16] Jak wobec wyzwań wynikających ze zmian klimatu i utraty bioróżnorodności możemy bardziej zatroszczyć się o nasz wspólny dom, w którym wszystko jest powiązane?

[17] We Wspólnocie z Taizé kontynuujemy ustalanie prawdy związanej z oskarżeniami o nadużycia i przemoc skierowanymi przeciwko niektórym z braci. Odwaga osób, które cierpiały i o tym mówią, powinna nas skłonić do tego, by więcej się od nich nauczyć. Bardzo często one wciąż i wciąż od nowa szukają nowej nadziei i nowego życia. One skłaniają nas, by robić wszystko, co możliwe (zob. www.taize.fr/protection), aby spotkania w Taizé i gdzie indziej były dla wszystkich bezpieczne i aby uwrażliwić na ten problem. Jesteśmy również wdzięczni komisji „Reconnaissance et Réparation” (Rozpoznanie i Zadośćuczynienie: www.reconnaissancereparation.org) za wysłuchanie skrzywdzonych i za jej mediację.

[18] „Wierzę, że nadzieja jest związana z prawdą. Dopóki nie zaakceptuję perspektywy śmierci, nie mogę mieć nadziei. To jest ważne w każdej sytuacji. Jako chrześcijanie możemy mieć skłonność do uciekania od sytuacji, które nas rozczarowują – politycznie, ekologicznie, po ludzku… To normalne, że się przeciwko nim buntujemy, ale wydaje mi się, że nadzieja skłania nas do bycia właśnie tam, w realności takich sytuacji, do patrzenia na ich prawdę. Georges Bernanos dużo mówił o nadziei jako heroicznej cnocie. To cnota, która popycha nas do działania, do nieuciekania, do walki o to, o czym wiemy lub wierzymy, że jest dobre. Nadzieja prowadzi nas do Bożej obietnicy”. (Clémence Pasquier, wywiad przeprowadzony przez Clémence Houdaille, La Croix, 11 października 2024).

[19] W języku kikuyu (gĩkũyũ) jednym z atrybutów Boga jest „godny nadziei”: Bóg jest kimś, w kim możemy pokładać naszą nadzieję: Mwĩhoko – nadzieja; wĩhokeku – bycie godnym nadziei; mwĩhokeku – godny nadziei. Tak więc: Ngai nĩ mwĩhokeku – Bóg jest godny nadziei.

[20] „Skoro nadzieja zakłada liczenie się z obecnymi niebezpieczeństwami, to również uczy nas życia w teraźniejszości i wiary w przyszłość bez rozpamiętywania przeszłości i porzucając wszelkie urazy. Jest to w końcu coś, czego pragnie nasza dusza, a brak tego sprawia, że jesteśmy zgorzkniali lub agresywni. Podobnie jak miłość w Pieśni nad pieśniami nadzieja przywraca życie w ciele, które pozbawione zostało pragnień”. (Corine Pelluchon w: L'espérance, ou la traversée de l'impossible, Éditions Payot & Rivages, Paris, 2023, ss. 13-14).

[21] „Na krzyżu znajduje się prawdziwa osoba, cierpiąca jak my, sprowadzona do stanu nicości, rozjaśniająca naszą tragiczną ludzką egzystencję… Nie patrzymy na Jezusa jak na prosty przykład do naśladowania, ani nie chcemy czynić z Niego idola. Widzimy Jezusa jako Boga, który przyjął ludzką postać, cierpi i płacze razem z nami”. (Kwok Pui Lan, teolożka z Hong Kongu, “God Weeps with Our Pain,” w: New Eyes for Reading: Biblical and Theological Reflections by Women from the Third World, ed. John S. Pobee and Barbel von Wartenberg-Potter, Meyer Stone Books, Bloomington, IN, 1987, s. 92).

[22] Por. J 12,32

[23] «„Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam” (J 14,27). Właściwością kogoś w pełni dojrzałego nie jest łatwe uleganie sprawom tego świata, poddawanie się lękom, podniecanie podejrzliwością, bycie wstrząśniętym z powodu terroru, zadręczanie smutkiem, ale niezłomne trwanie w wierze, jak na bezpiecznym brzegu wobec zagrażającej powodzi i nawałnic tego świata. Tę stabilność Chrystus przyniósł umysłom chrześcijan, przenikając ich wewnętrznym pokojem podarowanym tym, którzy przeszli przez trudności.» (Ambroży z Mediolanu, Traktat O Jakubie i życiu szczęśliwym, cytowany w Soyons l'âme du monde, Les Presses de Taizé, 1998 i 2025, s.109).

[24] Zob. www.taize.fr/pilgrims-of-peace

[25] Zob. Psalm 85,11: „Łaskawość i wierność spotkają się z sobą, ucałują się sprawiedliwość i pokój”.

Modlitwa na każdy dzień

Marek Miłoszewski — 2024-12-02T19:04:59Z

Więcej modlitw znajdziesz na końcu tej strony.

Większość modlitw, które znajdują się na tej stronie, możesz znaleźć w książce “Modlitwa na każdy dzień”. Zobacz Książki, CD i wideo

Odważmy się uwierzyć w znak pustego grobu

s. Ania — 2024-04-04T15:19:00Z

Dziękuję, że przybyliście w tym tygodniu do Taizé, abyśmy mogli razem iść z Jezusem, który z miłości oddał życie za nas wszystkich i który pokazuje, że miłość jest silniejsza niż śmierć.

To właśnie świętujemy w tych dniach. Nawet męka Krzyża, nawet opuszczenie przez najbliższych nie zdołały odwieść Go od pragnienia, byśmy mogli zrozumieć, że Bóg kocha bezwarunkowo każdego człowieka i oferuje przebaczenie tym, którzy zechcą je przyjąć.

Wczoraj trwaliśmy w ciszy u stóp Krzyża wraz z Maryją, matką Jezusa i z Jego umiłowanym przyjacielem Janem. Wspólnota Jezusa rozproszyła się. Judasz Go zdradził. Piotr się Go wyparł. Większość uczniów uciekła.

Wydawało się, że kończy się wszystko, co zrobił Jezus, by zbudować życie oparte na wspólnocie miłości. Lecz w tym najciemniejszym momencie, pośród przemocy, widzieliśmy, jak ta wspólnota odradza się u stóp Krzyża. Jego matka przyjęła syna, Jego umiłowanego przyjaciela. Jego przyjaciel przyjął matkę.

U stóp Krzyża rodzi się Kościół. Nie z ludzkiego triumfu czy zwycięstwa. To wspólnota, która odnawia się gdy stajemy u boku cierpiących, często niewinnie.

Dziś trwamy w oczekiwaniu. To dzień wielkiej ciszy. W swoim pierwszym liście św. Piotr mówi nam, że Jezus zstąpił by nawiedzić ludzi, którzy umarli nie znając Go, by przynieść im dobrą nowinę swojej miłości.

Na ikonie, za którą podążaliśmy w procesji, Jezus pociąga Adama, pierwszego człowieka, ku światłu. Tak samo przychodzi do nas mimo wszystkich naszych sprzeciwów, by nas wyzwolić i ofiarować swój pokój.

Jutro rano wstaniemy wcześnie, by powitać nowy dzień, w którym będziemy świętować powrót Jezusa do życia. Wysłuchamy tekstów z pierwszej części Biblii o tym, jak Bóg wyzwolił swój lud.

To prawda, że niektóre z tych tekstów są dziś trudne do zrozumienia, jednak historie z Księgi Wyjścia uczą nas znaczenia wyzwolenia, które jest oferowane każdemu z nas.

Wszyscy bowiem potrzebujemy wyzwolenia: czy to z naszych wewnętrznych uwikłań, czy to w naszych społeczeństwach, czy w dużo trudniejszych sytuacjach, gdy zagrożone jest nasze życie, nasza wolność lub wolność naszego kraju.

Historie te pokazują nam, że istnieje lepsze miejsce, bardziej atrakcyjny świat, ziemia obiecana. Pokazują nam też, że droga do ziemi obiecanej wiedzie przez pustynię.

Nie ma innego sposobu, by stąd dostać się tam, niż przyłączyć się i iść, być razem w drodze. Zrozumiemy wówczas, że te historie inspirowały ludzi na przestrzeni wieków w ich walce o wolność.

Czy będziemy wśród tych, którzy chcą walczyć swoim życiem o to, by uwolnić naszą ludzką rodzinę od wszystkiego, co ją uciska? Czy będziemy wśród tych, którzy troszczą się o zranione Boże Stworzenie? Czy staniemy po stronie sprawiedliwości i pokoju?

Podczas Spotkania Europejskiego w Lublanie na początku tego roku zaproponowałem, byśmy stali się pielgrzymami pokoju w naszej pielgrzymce zaufania przez ziemię. 7 marca wyruszyliśmy na długą, 34-kilometrową pielgrzymkę z braćmi, siostrami, wolontariuszami i młodymi, którzy gościli w tym tygodniu w Taizé.

Po drodze zatrzymaliśmy się w czterech kościołach, by wysłuchać świadectw ludzi z Gazy i z Izraela, z Mjanmy, Sudanu i Ukrainy, i by się za nich modlić.

Słuchanie ich głosu pozwala nam w pewien sposób być obecnymi w ich cierpieniu i wyraża nasze pragnienie sprawiedliwego pokoju w sytuacji, w której się znaleźli. W nadchodzących tygodniach jeden z naszych braci wybierze się do Ziemi Świętej na znak naszej solidarności z tymi, którzy tam teraz cierpią.

Czy jesteście gotowi, by stać się pielgrzymami pokoju, gdy wrócicie do swoich domów? Oznacza to niezapominanie o tych, którzy cierpią. Pielgrzymując z innymi, modląc się za nich wyrażamy nadzieję na przyszły pokój i sprawiedliwość, jak obiecuje nam Chrystus. Nawet jeśli jest nas tylko garstka, może to być potężny znak naszego pragnienia wolnej przyszłości dla wszystkich.

Dziś jest wśród nas Ivanka z Ukrainy: co możemy zrobić, by wspierać Ukraińców? „Wojna jest strasznie wyczerpująca i niektórzy czują się bardzo przygnębieni, więc prosimy, pozostańcie dla nas, Ukraińców widzialnym znakiem nadziei. Bądźcie z nami wiernie aż do końca.

Módlcie się i apelujcie nie tylko o pokój, ale również o sprawiedliwość. Ogłaszajcie prawdę o zbrodniach i nie bójcie się nazwać zła po imieniu”.

Jeszcze jedno: pod koniec tego roku Spotkanie Europejskie odbędzie się w Tallinie, stolicy Estonii.

Ülle, jakie masz nadzieje związane z tym spotkaniem? „Z radością czekamy, by powitać was w Estonii. To mały kraj o wielkim sercu. Przybądźcie i pomóżcie nam dawać świadectwo o Jezusie wśród naszych młodych ludzi. Przybądźcie i módlcie się o pokój. Przybądźcie i budujcie otwartą, bezpieczną i braterską Europę dnia dzisiejszego”.

Teraz będziemy kontynuować modlitwę, zanim jednak wrócimy do śpiewów, niech każdy szeptem powie osobie obok: Chrystus zmartwychwstał!

I począwszy od jutra, przez następne tygodnie witajcie swoje siostry i braci w wierze tym pozdrowieniem. Odważmy się uwierzyć w znak pustego grobu. A wtedy pokój i radość Chrystusa Zmartwychwstałego będą z nami wszystkimi!

Przedsmak wiosny w Taizé

s. Ania — 2024-02-21T09:27:09Z

Czwartek, 15 luty 2024

Z wielką radością przyjęliśmy was, którzy w tak wielkiej liczbie przybyliście w tym tygodniu. Wielu z was pokonało długą drogę z Portugalii. Budzicie nas z zimowego snu, żeby nas zaprowadzić do południowego ciepła i przynaglić nadejście wiosny do naszych północnych krajów! Należycie do pierwszych osób, które w tym roku nas odwiedzają i w ten sposób przygotowujecie nas na nadchodzące spotkania wielkanocne i letnie. Dziękuję, że tu jesteście, dziękuję również waszym animatorom i nauczycielom, którzy swój wolny czas przeznaczyli na towarzyszenie wam. Dziękuję również ks. Antonio, biskupowi Aveiro, że w czasie tych dni jest tu z nami.

Przypominam sobie, kiedy pierwszy raz byłem w Portugalii. Miłem 18 lat i wcześniej z kolegą ze szkoły byliśmy w Santiago de Compostela. Dotarliśmy do Porto pod koniec lipca, ale zgubiliśmy się i nie wiedzieliśmy, jak znaleźć schronisko młodzieżowe, gdzie chcieliśmy zanocować. Poprosiliśmy o pomoc jakiegoś przechodnia, nie mieliśmy jednak wspólnego języka, on więc zawołał kogoś następnego, który później też przywołał kogoś innego. Bardzo szybko otoczyło nas jakieś dziesięć osób, które bardzo chciały pomóc nam dotrzeć do celu. Nie mogę zapomnieć uprzejmości i życzliwości tych nieznajomych w stosunku do dwu zagubionych angielskich chłopców. Tak wyglądało moje pierwsze portugalskie doświadczenie i wiem, że wciąż zachowujecie ten zmysł gościnności i życzliwości.

Wielu z was uczestniczyło w Światowych Dniach Młodzieży, które odbywały się zeszłego lata w Lizbonie, albo przyjmowaliście ich uczestników. Byli tam też nasi bracia i usłyszeliśmy same dobre rzeczy o tym wydarzeniu, które tylu młodym ludziom z całego świata pozwoliło pogłębić wiarę w Chrystusa i wspierać się wzajemnie. Kto mógłby zapomnieć wezwanie papieża Franciszka, że „wszyscy, wszyscy, wszyscy” mogą znaleźć miejsce w Kościele?

Po przyjeździe do Taizé otrzymaliście List napisany na ten rok, zatytułowany „Razem w drodze”. Życie wiarą w pojedynkę w każdym kolejnym dniu nie jest łatwe, potrzebujemy siebie nawzajem. Podczas tego tygodnia wzajemnie siebie słuchaliście i dzieliliście się doświadczeniami. Czy niektórym z was pozwoliło to odkryć lub pogłębić zrozumienie tego, co oznacza zaufanie do Boga i do innych ludzi?

Niektórzy młodzi ludzie zostają w Taizé dłużej. Dzisiaj jest ze mną jedna z naszych wolontariuszek, Marjorie, która przyjechała z Brazylii. Marjorie, co dla ciebie znaczy bycie wolontariuszką w Taizé? Co w twoim doświadczeniu z pobytu tutaj jest najważniejsze?

Marjorie: Najważniejszym momentem podczas tego wolontariatu było odkrycie i odczucie miłości Boga do mnie takiej, jaką jestem. W Brazylii dorastałam w środowisku, w którym istnieje ogromna presja, żeby wiele posiadać i odnosić zawodowe sukcesy. Myślałam więc, że jest się kimś, kogo ludzie kochają w taki czy inny sposób, dzięki jakiejś pozycji, dzięki temu, co się robi.

Kiedy przyjechałam do Taizé, zmierzałam tu spędzić tylko tydzień. Nie rozumiałam zbyt dobrze, czym jest życie we wspólnocie. I jeśli nawet niewiele rozumiałam, po kilku dniach poczułam pragnienie, żeby zostać na dłużej i stałam się wolontariuszką.

Nigdy wcześniej nie żyłam w żadnej wspólnocie, ale tutaj poczułam się akceptowana. Czułam, że nie muszę pasować do jakiegoś schematu. Poczułam się wolna. Bardzo cenne były chwile modlitwy w kościele, modlitwy osobistej, wymiana myśli w ciągu dnia. Często rozmowy najgłębsze i najmniej spodziewane trafiały się, kiedy wykonywaliśmy proste prace... Zmywanie, sprzątanie toalet lub sprzedawanie naleśników w Oyaku. I to w tych relacjach z innymi, z pracą i ze sobą samą rozpoznałam swoją relację z Bogiem i Jego głęboką miłość, a to coś we mnie zmieniło. I to dzięki tej miłości dzisiaj, nawet ze wszystkimi swoimi lękami i niepewnościami, czuję się bardziej wolna, żeby być sobą, Żeby próbować znaleźć drogę, która ma dla mnie prawdziwy sens.

Jak zamierzacie kontynuować tę drogę po powrocie do domu? Czy w dniach, które jeszcze zostały wam w Taizé,, możecie spróbować zadać sobie pytanie „Co odkryłem / odkryłam w tych dniach?”. Później, w modlitwie, po prostu poproście Boga, żeby wam pokazał, jak to przełożyć na codzienne życie. Nie jest to łatwe, czy jednak Duch Święty może wam dać siłę i odwagę, żeby nadal podtrzymywać to odkrycie?

W czytaniu dzisiejszego wieczoru Jezus mówi do nas zadziwiające słowa: „kto straci swe życie z mego powodu, ten je zachowa” (Łk 9, 24). To dotyczy każdego, nie chodzi o to, żeby przywiązać się do jakiegoś doświadczenia, ale o to, żeby pozwolić, aby nasze doświadczenia zwróciły nas w kierunku Chrystusa i aby On przemieniał nasze życie. W pewnym sensie powinniśmy zapomnieć nazwę Taizé, żeby mogło dojść do tej przemiany. Codzienne życie w rodzinie, w szkole, w pracy, na studiach nie jest łatwe, czy jednak jesteśmy gotowi zaryzykować oddanie swojego życia, by iść za Chrystusem? Czy podczas Wielkiego Postu moglibyście nieść to pytanie w swoich sercach?

Jutro wieczorem przyjdźcie do kościoła już o 20.00, aby dołączyć do nas i modlić się w ciszy o pokój. Jest tyle przemocy w naszych społeczeństwach i w świecie. Ludzie niewinni cierpią z powodu niesprawiedliwości wojny. Możemy myśleć o Ukrainie, Gazie, Myanmarze, o zakładnikach i ich rodzinach... Trwały pokój nie jest możliwy bez sprawiedliwości dla wszystkich, zwłaszcza dla cierpiących. Często w obliczu takich sytuacji nie wiemy, co robić, jednak trwanie w ciszy przed Bogiem może być znakiem solidarności z tymi ludźmi i wyrazem naszego pragnienia, by oddać za nich swoje życie. I, kto wie, może podczas tej ciszy pojawią się jakieś intuicje, które poprowadzą nas do konkretnych gestów solidarności, abyśmy się stawali pielgrzymami pokoju.

Teraz, jak co wieczór, będziemy się nadal modlić śpiewem.

Razem w drodze

s. Ania — 2023-12-28T21:56:07Z

W ciągu ostatnich 18 miesięcy nasza Wspólnota z Taizé przeżywała przygodę wiary. Przygotowaliśmy „Zgromadzenie Ludu Bożego” nazwane „Together” / „Razem” [1] we współpracy z ruchami, wspólnotami i organizacjami z wielu Kościołów chrześcijańskich. Myśl, którą brat Alois [2] wyraził w czasie otwarcia Synodu o synodalności Kościoła katolickiego, żeby przygotować „Together”, poprowadziła nas do słuchania innych z większą uwagą i poszukiwania darów, jakie mają różne grupy kościelne, jak również ludzie dobrej woli.

Modlitewne czuwanie ekumeniczne na Placu św. Piotra w Rzymie, zgromadziło ponad 20 zwierzchników różnych Kościołów zaproszonych przez papieża Franciszka, jak również wszystkich uczestników 16. Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów Kościoła katolickiego oraz 18000 osób w różnym wieku z całego świata, łącznie z 4000 młodych ludzi, którzy przyjechali uczestniczyć w specjalnym weekendowym programie i byli goszczeni przez rzymskie parafie. W tym samym czasie ludzie spotykali się w 222 różnych miejscach na całym świecie, by modlić się w łączności z tym czuwaniem.

Kiedy patrzymy wstecz, jak zrozumieć to doświadczenie? W jaki sposób wyznacza ono przyszłość wspólnej drogi chrześcijan? „Jednego macie nauczyciela, a wy wszyscy jesteście braćmi i siostrami” (Mt 23, 8), powiedział Jezus. Czyż nie wszyscy chrześcijanie są siostrami i braćmi złączonymi w komunii wciąż niedoskonałej, a przecież realnej? Czy to nie Chrystus wzywa nas i toruje nam drogę, byśmy Mu towarzyszyli razem z osobami, które żyją na marginesie naszych społeczeństw? Na tej drodze, prowadząc dialog, który niesie pojednanie, chcemy pamiętać, że potrzebujemy siebie nawzajem nie dlatego, żeby narzucać swoje poglądy, ale po to, żeby współtworzyć pokój w ludzkiej rodzinie [3].

Z wdzięcznością za coraz pełniejsze rozumienie sensu komunii znajdujemy niezbędny zapał, aby sprostać dzisiejszym wyzwaniom takim jak wołanie Ziemi i polaryzacje, które prowadzą do rozłamów w rodzinie ludzkiej. Spotykając się i słuchając siebie nawzajem, idźmy razem jako lud Boży.

Co dla nas znaczy ponowne odkrycie potrzeby wysłuchania innych ludzi? Czy jesteśmy gotowi rozumieć lęki, które czasem wyrażają, zamiast je odrzucać?

W drodze z Rzymu do Taizé zatrzymałem się w Lublanie, stolicy Słowenii, miejscu 46. Europejskiego Spotkania Młodych [4], żeby spotkać się z międzynarodowym zespołem przygotowującym to wydarzenie, z braćmi z Taizé, siostrami ze Zgromadzenia św. Andrzeja i przyjaciółmi Słoweńcami. Poniższe refleksje na temat „Razem w drodze” w znacznej mierze są owocem rozmów z tych dni.
Dziękuję moim braciom, osobom, które pomogły przygotować to przesłanie i wszystkim, którzy będą uczestnikami tej drogi.

Z najlepszymi życzeniami dla was wszystkich,

brat Matthew

W Lublanie ktoś powiedział: „Dzisiaj społeczna bezdomność nie dotyczy tylko domu materialnego. Dla wielu osób jest to rzeczywistość wewnętrzna. Ale szukanie wewnętrznego poczucia bezpieczeństwa może czasem wyzwolić myśli, które prowadzą do jeszcze większej izolacji”. Ktoś inny zastanawiał się: „Kiedy chcemy iść razem, co musimy uzgodnić, żeby wyruszyć? Istnieje niebezpieczeństwo pustych frazesów ukrywających fakt, że tylko tolerujemy się nawzajem. Kiedy jednak rozpoczynamy dialog, podejmujemy ryzyko”. Dokąd zaprowadzą nas te pytania?

Słuchanie

Sercem każdego dialogu jest słuchanie. Mojżesz powiedział do Ludu Bożego: „Shema Yisrael” – „Słuchaj, Izraelu” (Pwt 6, 4) – i te słowa stały się tytułem ich codziennej modlitwy. Wiele stuleci później reguła świętego Benedykta z Nursji [5] zaczyna się słowami: „Słuchaj uważnie”.

Słuchanie to akt miłości. Słuchanie jest sercem każdej relacji opartej na zaufaniu. Bez słuchania nie ma wielkiej szansy na wzrastanie i rozwijanie się. Żadna więź nie może bez niego funkcjonować. Kiedy bezinteresownie kogoś słuchamy, dajemy mu przestrzeń pozwalającą istnieć. Pozwalamy mu wyrazić to, co jest mu potrzebne, czasem coś, czego się nie da wypowiedzieć słowami.

W sercu słuchania jest milczenie [6]. Biblia daje nam na to wiele przykładów. Eliasz spotyka Boga w „cichym, łagodnym szumie”, a nie w trzęsieniu ziemi, ani nie w wichurze i w ogniu (1 Krl 19, 11-13). Maria, siostra Marty siada u stóp Jezusa i słucha Go (Łk 10, 39). [7]. „Otworzyłeś mi uszy” mówi dawna biblijna modlitwa (Ps 40, 7).
Dzisiaj często się nam wydaje, że sukces odnosi ten, kto głośniej krzyczy. Mamy wrażenie, że przemoc narasta w tak wielu miejscach, że już nie wiemy, gdzie się zwrócić. Ale Bóg nigdy nie jest sprawcą przemocy [8] i nigdy się nie narzuca. „Chcę słuchać, co Pan Bóg mówi, gdyż obwieszcza pokój swojemu ludowi” (Psalm 85, 9).
Czy próba słuchania i rozumienia innych osób nie jest drogą, którą trzeba podążać? Nie mamy być ulegli ani powstrzymywać się od mówienia w obliczu niesprawiedliwości, „słuchające serce” (por. 1 Krl 3, 9) umożliwia nam podejmowanie odważnych i twórczych decyzji, zakorzenionych w naszych najgłębszych przekonaniach, tam, gdzie Bóg jest bliżej, niż ośmielamy się mieć nadzieję…

W drodze

Kiedy idziemy przez życie, jesteśmy turystami czy pielgrzymami? Czy podróżujemy tylko po to, żeby obserwować z zewnątrz, czy też popycha nas naprzód nasze wewnętrzne głębokie pragnienie? Pielgrzym, nawet jeśli jeszcze nie widzi mety, szuka sensu na każdym etapie swojej wędrówki, intuicyjnie wyczuwając kierunek. Bo droga bez celu może stać się bezładnym błądzeniem [9].

Kiedy tak się zdarzy, czy będziemy pamiętać, że Jezus powiedział, „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem” (J 14, 6)? Być w drodze z Nim znaczy, że pamiętamy równocześnie o tych trzech prawdach. To sam Jezus jest drogą, którą idziemy, możemy zaufać temu, co mówi, i On nas prowadzi do pełni, jakiej nigdy sobie nie wyobrażaliśmy.

Jezus nikogo na tej drodze nie wyklucza. Złączony w komunii z Bogiem dzieli się swym życiem z każdym, kto do Niego przychodzi, zarówno ze sprawiedliwymi, jak i z niesprawiedliwymi. Rozpoznaje obecność Boga w osobach ze społecznego marginesu, w grzesznikach i w odrzuconych, a nawet w tych, którzy nie są członkami Jego narodu. Jezus dawał to, co miał, a także coś otrzymywał od ludzi, których spotykał. Oni stawali się dla Niego wyzwaniem, ale też często wzbogaceniem.

Czyż Jezus, łagodny i pokornego serca [10], , nie zaprasza nas na tę samą ścieżkę? Czy jesteśmy gotowi zdobyć się na wielkoduszność pokory [11] żeby przyjąć to, co inni mogą nam dać na tej drodze?

Bycie razem w drodze to życie Kościoła i społeczeństwa. Każdy jednak potrzebuje przestrzeni, aby móc wyrazić swoją kreatywność i swoje poglądy. Otrzymaliśmy je jednak, aby się nimi dzielić, żeby razem budować nasze życie w Kościele i w ludzkiej rodzinie. Struny gitary leżą jedna obok drugiej, ale dopiero wtedy, kiedy grają razem, wydają piękny dźwięk...

Razem z innymi

Nie zawsze jest łatwo być razem z innymi. Każdy z nas nosi jakieś zranienia. Czasem ranimy się wzajemnie.

Być z innymi ludźmi, to znaczy słuchać ich. Ofiarować im czas i przestrzeń, żeby mogli nam opowiedzieć swoją historię [12]. Słuchać, to znaczy zaakceptować ich ze wszystkim, co w nich inne. Być może nie zgadzamy się lub mamy inny światopogląd. Zdumiewające jest jednak to, że kiedy słuchamy, kiedy pozwalamy im opowiedzieć swoją historię, najczęściej odkrywamy nasze wspólne człowieczeństwo. Różnice nie są tak wielkie, jak się nam wydawało. W istocie możliwa jest jedność w różnorodności [13]. I być może ci spośród nas, którzy starają się być uczniami Jezusa, ze zdziwieniem odkryją, że w Bogu i w Chrystusie już istnieje jedność (J 17, 21-23) przerastająca nasze oczekiwania.

Czy jednak, kiedy inni opowiedzą nam, jak zostali zranieni lub nawet, jak my ich zraniliśmy, odważymy się wziąć ich słowa do serca? Bardzo łatwo możemy się poddać mechanizmowi samoobrony. I przestajemy słuchać, staramy się ochronić siebie lub swój punkt widzenia. Czy współczujące serce nie oznacza gotowości do poważnego potraktowania cierpienia innych ludzi? Być może, wspólne cierpienie, czasem otwiera drogę, na której jesteśmy razem, nawet jeżeli nie jesteśmy w stanie uwolnić się od tego cierpienia [14].

Czasem musimy się pogodzić z tym, że trzeba zrobić krok wstecz. W takich momentach możemy powierzyć się Duchowi Świętemu i poprosić Go, żeby nauczył nas tego, co powinniśmy wiedzieć [15]. Oznacza to bycie dostatecznie pokornym, by nie chcieć narzucać swoich własnych ideałów, ale przyjąć to, co w nasze życie wnoszą inne osoby [16].

I nigdy nie powinniśmy porzucać nadziei [17]. Apostoł Paweł, głęboko wstrząśnięty nieskończoną miłością zmartwychwstałego Jezusa po tym, jak Mu się zaciekle sprzeciwiał, zapewnia, że miłość Boża wlana jest w nasze serca przez Ducha Świętego, który został nam dany (Rz 5, 5). Możemy zdać się na Jego łagodną obecność, nawet jeśli jej nie czujemy. A wtedy czy nie narodzi się w nas znowu zaufanie, choćby bardzo kruche, dając światło wystarczające, byśmy mogli zrobić kolejny krok razem z Bogiem i z powierzonymi nam ludźmi?

Trwać z Bogiem, trwać z innymi

Bycie w drodze wymaga czasu, nawet całego życia, podobnie jak czasu wymaga słuchanie, by dzięki niemu więzi mogły się umacniać. Dlatego właśnie ważne są cierpliwa wytrwałość i wierność.

Razem w drodze z innymi ludźmi, razem w drodze z Bogiem. Dla wielu ludzi te dwie rzeczywistości są nierozdzielne. Potrzebujemy obu [18].

Jezus zachęca nas, żebyśmy, podobnie jak pędy wyrastające z winnego krzewu, trwali w Nim, tak jak On trwa w Nas (zob. J 15). Trwanie wskazuje na coś, co dzieje się w czasie. Nie jesteśmy zaproszeni do tego, by angażować się na krótko, ale by trwać w Nim przez całe życie. Tylko kiedy trwamy, możemy wzrastać i przynosić owoce.

Jakie owoce? Jezus mówi dalej: „Miłujcie się wzajemnie, jak Ja was umiłowałem. Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich”. Kiedy idziemy tą drogą, zgadzamy się na ryzyko oddania wszystkiego, by iść za Jezusem, i tak w pełnej wolności możemy kochać aż do końca. Ewangeliczna miłość nie jest zwykłym uczuciem, ale darem z siebie dla innych. To droga całego życia, w której ze sług stajemy się przyjaciółmi Chrystusa.

Owoce przynosi życie przeżywane w pełni. Dojrzewają w naturalny sposób, kiedy trwamy w Chrystusie zakorzenieni w Jego życiu jak latorośle w winnym krzewie. Odkryjemy pełnię radości, kiedy podejmiemy wyzwanie Ewangelii. Czy jesteśmy na to gotowi?

Razem w drodze w dzisiejszym świecie

Jak już powiedzieliśmy wcześniej, w zetknięciu z dzisiejszymi wyzwaniami i z własną słabością niektórzy ludzie czasem czują się jakby byli bezdomni. Widzimy poraniony, stworzony przez Boga świat, którego częścią jest nasza zraniona ludzka rodzina. Cierpienie może być przekazywane z pokolenia na pokolenie w narodach, które były wykorzystywane i upokarzane. Znamy rodziny rozłączone z powodu konfliktów i wojen. Przyznajemy także, że są osoby skrzywdzone przez tych, którzy wyznają Chrystusa w Kościele, jak również w naszej wspólnocie z Taizé [19].

Czyż jednak nie rozlega się wezwanie, by razem zmierzyć się z tymi wyzwaniami? Przysłowie afrykańskie mówi: „Długa podróż wydaje się krótka, kiedy idziemy razem”. Podczas wielkiej wędrówki dzikich zwierząt między Serengeti i Masai Mara cielęta muszą liczyć na siłę dorosłych, aby przeprawić się przez rzekę i wspiąć na brzeg. My także czasami potrzebujemy, żeby ktoś nas niósł. Albo nauczyć się zgadzać na bycie niesionym...

A kiedy razem zmierzymy się z tymi wyzwaniami, możemy poznać piękno, transcendencję, które pomogą nam dostrzec iskrę, sprawiającą, że wyruszamy z nową siłą [20].

W dniu zmartwychwstania Jezusa Jego dwaj przyjaciele opuszczali Jerozolimę, gdzie Go zabito (Łk 24, 13-35). Ale w drodze, przyłączył się do nich ktoś obcy. Kiedy jednak później usiedli z Nim przy stole, zrozumieli, że tym, kogo spotkali, był Jezus. Obcy mogą nam pomóc odkryć obecność Chrystusa i znowu zrozumieć, że On zawsze jest z nami.
„Nie lękaj się”, szepcze w naszych sercach, „jestem z tobą każdego dnia aż do końca świata” (Mt 28, 20). Czy usłyszymy tę obietnicę?

Czy jak zaczyn wymieszany z mąką (Mt 13, 33), choć mamy niewielkie środki i zapewne czujemy się mali, odważymy się znowu wyruszyć, jednak nie sami lecz z innymi, wzajemnie się wzbogacając, skoro jesteśmy razem w drodze?

Całość tekstu w formacie PDF

[1] To modlitewne czuwanie odbyło się 30 września 2023. Więcej informacji na stronie together2023.netwww.together2023.net.

[2] Brat Alois, przeor Taizé od śmierci Brata Rogera 16 sierpnia 2005 do 2 grudnia 2023. Jak możemy wyrazić mu swoją wdzięczność za 18 lat bycia Sługą Komunii w naszej wspólnocie, za wytrwałe dążenia ekumeniczne i pragnienie odnajdywania dróg solidarności z ludźmi w potrzebie?

[3] Jakie wezwanie kieruje do nas Bóg w obliczu cierpień spowodowanych przez konflikty w Ukrainie, Palestynie i Izraelu, Afganistanie, Myanmarze, Pakistanie, Haiti, Nikaragui, Sudanie i w tak wielu innych miejscach w dzisiejszym świecie?

[4] Od 28 grudnia 2023 do 1 stycznia 2024.

[5] Św. Benedykt z Nursji (ok. 480 – ok. 547), ojciec zachodniego monastycyzmu. Reguła, którą napisał, wraz z rozwojem zakonów była adoptowana w całej Europie, wpłynęła także na wiele późniejszych reguł zakonnych.

[6] Podczas modlitewnego czuwania „Together” papież Franciszek mówił o ciszy: „Dziś wieczorem my, chrześcijanie, zatrzymaliśmy się w milczeniu przed krzyżem z San Damiano, jak uczniowie słuchający pod krzyżem, który jest katedrą Nauczyciela. Nasze milczenie nie było pustą ciszą, ale chwilą pełną wiary, oczekiwania i gotowości. W świecie pełnym zgiełku nie jesteśmy przyzwyczajeni do ciszy, a nawet czasami trudno nam ją znieść, ponieważ konfrontuje nas z Bogiem i z nami samymi. A jednak tkwi ona u podstaw słowa i życia. (...) Milczenie we wspólnocie kościelnej umożliwia braterską komunikację”.

[7] W wielu kulturach siadanie u czyichś stóp lub dotknięcie stóp jest formą oddania czci. Co znaczyłoby dla nas usiąść u stóp Jezusa?

[8] Śmierć Jezusa na krzyżu pokazuje, że Bóg jest zawsze z cierpiącymi i nigdy po stronie sprawców cierpień. Jezus płakał po śmierci swego przyjaciela Łazarza; a Jego zmartwychwstanie dowodzi, że ostatnie słowo nigdy nie należy do śmierci i cierpienia.

[9] Czasem zdarza się w naszym życiu, że z rozmaitych powodów nie widzimy żadnego celu. Są takie chwile, kiedy musimy pogodzić się z tym, że znajdujemy się na ziemi niczyjej.

[10] Zob. Mt 11, 30. Kiedy nasze serce łagodnieje, czy to nie jest znak, że idziemy z Jezusem? Przeciwieństwem miłości nie jest gniew ani nawet nienawiść, ale zatwardziałość serca.

[11] Pokora nie ma nic wspólnego z uległością lub upokorzeniem. Przeciwnie, wymaga wielkiej wewnętrznej siły i nigdy nie niszczy niczyich darów ani cech osoby.

[12] „Jedynym sposobem, żeby poznać nasze opowieści, jest poznanie ludzi, którzy być może wówczas opowiedzą ci swoją historię. (...) Opowieści, a zwłaszcza pieśni, pomagają nam pamiętać. Ja opowiadam i śpiewam w języku mojego ludu adnyamathanha, dlatego że to pomaga mi pamiętać, kim jestem. Jestem stworzona na obraz Boga a Bóg jako Stwórca uczynił wszystko. I o tym pamiętam”. Aunty Denise Chapman, pastorka Zjednoczonego Kościoła w południowej Australii. Z książki Yarta Wandatha © 2014 Denise Chapman.

[13] Słowa pastorki Anne-Laure Danet: „Podziałów nie należy mylić z różnorodnością. Problemem nie jest różnorodność Kościołów. Jest ona czymś normalnym, nawet niezbędnym, ponieważ uwzględnia nasze wzajemne tożsamości: kulturowe, historyczne, społeczne, etniczne, seksualne itp. Nawet jeśli te tożsamości są drugorzędne, ponieważ w Chrystusie „nie ma już Żyda, ani nie-Żyda, nie ma niewolnika ani wolnego, nie ma mężczyzny ani kobiety” (Gal 3, 28), one istnieją i to w nie wciela się egzystencja wierzących. Z chwilą, kiedy są uznane za drugorzędne, stają się bogactwem, ponieważ dzięki nim nic nie jest wygładzone (...) Zamiast likwidować tożsamości, one je wzmacniają i oczyszczają, nie rezygnując z niczego (...), ale przeciwnie, rozpoznając w innych dary i działanie Ducha Świętego. W ten sposób pomagają kształtować wspólną tożsamość. To kolejny krok w ruchu ekumenicznym, przejście od jedności w różnorodności (z odrzuceniem jakiejkolwiek postaci uniformizacji) do jedności w pojednanej różnorodności.” (Przekład z „La diversité en Église, de la division à l'enrichissement mutuel” w Contacts – Revue Française de l'Orthodoxie Nr 282 kwiecień-czerwiec 2023)

[14] Zob. św. Maksym Wyznawca: „Okazujmy sobie nawzajem sympatię i pokorą uzdrawiajmy siebie wzajemnie”. (Życie ascetyczne 41)

[15] Podczas „Together”, modlitewnego czuwania ekumenicznego, wzywaliśmy Ducha Świętego starożytną modlitwą „Adsumus Sancte Spiritus” (Stajemy przed Tobą, Duchu Święty), którą odmawiano przed Soborami Ekumenicznymi od pierwszych wieków, prosząc Ducha Świętego, by wskazał drogę. Zob. https://www.synod.va/en/resources/the-adsumus-prayer.html

[16] „'Królestwo Boże' nie jest przedmiotem wyidealizowanej wizji, ale jest zakorzenione w ‘rzeczywistości' (...) Wizja, która nie jest zakorzeniona w rzeczywistości, jest iluzją. Iluzja powstaje z niemożności lub odmowy zmierzenia się z problemami życiowymi. Jest ucieczką w sferę nierealną od realnego świata”. Choan-Seng Song, teolog tajwański, w Jesus and the Reign of God, Fortress Press, 1993, s. 77.

[17] W swoich Objawieniach Juliana z Norwich, angielska pustelnica z XIV, wieku pisze: „(Bóg) chce, byśmy wiedzieli, że nie troszczy się On tylko o wielkie i szlachetne rzeczy, ale także o rzeczy małe, drobne i proste – i to o jedne, jak i o drugie; i to właśnie ma na myśli, kiedy mówi: ‘wszystko będzie dobrze', ponieważ chce, abyśmy wiedzieli, że nawet najmniejsza rzecz nie będzie zapomniana”.

[18] „Nasze poczucie obecności Boga będzie zniekształcone, jeśli nie uda nam się widzieć Bożej rzeczywistości przez pryzmat rzeczywistości naszego bliźniego. A nasze poczucie rzeczywistości bliźniego będzie zniekształcone bez patrzenia przez pryzmat Bożej rzeczywistości”. Kosuke Koyama, teolog japoński, w: Water Buffalo Theology, Orbis Books, 1974, s. 91.

[19] Zob. „W poszukiwaniu prawdy”: https://taize.fr/pl_article26165.html. Akceptujemy to, że chodzi o trwający proces uczenia się, w którym wysłuchujemy osób zranionych, uznajemy ich cierpienia i robimy wszystko, co możemy, żeby wszystkim zapewnić bezpieczne otoczenie.

[20] Św. Augustyn: „Późno Cię umiłowałem, Piękności tak dawna, a tak nowa, późno Cię umiłowałem. W głębi duszy byłaś, a ja się błąkałem po bezdrożach i tam Ciebie szukałem, biegnąc bezładnie ku rzeczom pięknym, które stworzyłaś. Ze mną byłaś, a ja nie byłem z Tobą. (...) Dotknęłaś mnie – i zapłonąłem tęsknotą za pokojem Twoim”. (Wyznania, 10.27)

Medytacja brata Matthew

s. Ania — 2023-12-13T10:28:29Z

Niedziela, 3 grudnia 2023

To pierwsza niedziela Adwentu, pierwsza niedziela roku liturgicznego. Otrzymaliśmy ten czas, aby przygotować się na powitanie narodzin Jezusa, przyjścia Boga pośród nas. Jest to czas dla każdego z nas, aby przygotować się wewnętrznie na przyjęcie Bożej nowości w naszym życiu, aby pozwolić Duchowi Świętemu wzbudzić w nas intuicje, projekty i odwagę, aby iść naprzód drogą, która jest przed nami.

To nie zapowiedź narodzin Chrystusa wprowadza nas w tę niedzielę w okres Adwentu, ale wezwanie: "Uważajcie! Bądźcie czujni", które kieruje do nas Chrystus. Dzisiejsza Ewangelia poprzedza opis początku drogi Jezusa na Mękę. Jezus prosi nas, abyśmy czuwali na modlitwie. I oczywiście natychmiast myślimy o tym samym wezwaniu, które Jezus skierował do swoich przyjaciół w Getsemani. To naleganie pokazuje skrajne napięcie, w którym jesteśmy wezwani, aby się odnaleźć.

Jak rozumiem to wezwanie do czuwania? W pierwszym konkretnym sensie oznacza ono, by nie spać, nie żyć jak lunatycy. Pokusą, podobnie jak w przypadku uczniów w Ogrodzie Getsemani, byłoby uśpienie, pozwolenie na to, by przytłoczyły nas złożone sytuacje w nas i wokół nas, aż do popadnięcia w stan, kiedy mówilibyśmy sobie "niech się dzieje, co chce".

Jeśli Jezus prosi nas, abyśmy czuwali, to czy nie jest to również zaproszenie do uznania, że wiemy bardzo niewiele o tym, co się wydarzy, że nie jesteśmy w stanie przewidzieć ani antycypować naprawdę ważnych i decydujących rzeczy? Czuwać to wiedzieć, że jesteśmy ubodzy w tym sensie, że nie osiągamy wszystkiego poprzez nasze własne projekty, ale że mamy odwagę pozostawić w sobie otwartą przestrzeń dla Boga.

Czuwanie jest także sposobem uważnego patrzenia na życie. Jak patrzymy na życie wokół nas i w nas? Na początku tego roku liturgicznego nasza wspólnota staje przed nowym etapem. Adwent zaprasza nas, braci i nas wszystkich, w naszych rodzinach, wspólnotach lokalnych i w społeczeństwie, do zmiany i odnowienia naszego spojrzenia.

Czy mamy odwagę spojrzeć na to, czego doświadczyliśmy, aby dostrzec w tym ślady Boga, przyjście Chrystusa? Nie chodzi o zamykanie oczu na rzeczy, które być może nie były takie, jak powinny, ale o znalezienie właściwego sposobu patrzenia na nie.

Czy mamy odwagę trwać w chwili obecnej, aby z radością przyjąć życie, które Chrystus chce nam teraz dać? Być jak glina w rękach Boga-Garncarza, jak słyszeliśmy w pierwszym czytaniu, aby stać się tym, do czego zostaliśmy powołani?

Czy mamy odwagę zwrócić się ku temu, co ma nadejść, aby nasza nadzieja rodziła się i odradzała nieustannie aż do dnia, w którym Chrystus będzie wszystkim we wszystkich?

Liście drzewa figowego rosną, słowa Jezusa nie przemijają, są zawsze z nami. Niezależnie od tego, czy jest wieczór, środek nocy, czy pianie koguta, czy poranek, czuwajmy i nie śpijmy. Przyjdź Panie Jezu, przyjdź! Przygotujmy się do świętowania!

Chrystus patrzy na nas z miłością

s. Ania — 2023-08-17T10:50:58Z

Medytacja brata Aloisa podczas ekumenicznego czuwania modlitewnego w kościele São Domingos na Światowych Dniach Młodzieży w Lizbonie | 3 sierpnia 2023

Tego wieczoru usłyszeliśmy fragment przypowieści z Ewangelii św Łukasza, która jest odpowiedzią na pytanie zadane przez uczonego w Piśmie “Kto jest moim bliźnim?” Jak to się często zdarza z Jezusem- nie odpowiada on wprost ale w sposób pedagogiczny, przez historię.

W tej historii spotykamy przy drodze zranionego i na wpół umarłego człowieka, później kapłana i lewitę, którzy przechodzą i nie zatrzymują się. Następnie przechodzi obcokrajowiec z Samarii. Zbliża się do zranionego, opatruje jego rany i zaprowadza go do gospody.

Ta historia jest streszczeniem Ewangelii: zaprasza nas do odkrycia, że Chrystus patrzy na nas z miłością. W nim Bóg stał się bliski zranionej ludzkości. Nie przychodzi po to żeby potępiać ale aby troszczyć się i leczyć. I zaprasza nas to tego samego.

Tak, my również możemy przyjąć w sobie miłosierdzie Chrystusa i dać się posłać do tych, którzy są zranieni. Jak Samarytanin nie bójmy się zbliżyć do tych którzy są opuszczeni przy naszych drogach. Myślę w szczególności o migrantach, coraz liczniejszych na całym świecie.

Kiedy poświęcamy nasze siły aby nieść pomoc naszym bliźnim, aby naprawić to co niesprawiedliwe odkrywamy że Chrystus jest obecny w zranionym opuszczonym na skraju drogi, to On czeka na nasze współczucie. Tak jak sam podkreślił “ Byłem głodny a daliście mi jeść” (Mt 26)

Na zakończenie przypowieści mamy odwrócenie sytuacji, ponieważ Jezus pyta uczonego w Piśmie “ Który z tych trzech, twoim zdaniem, był bliźnim tego, który wpadł w ręce bandytów?.” Bliźnim nie jest już ten, którego mam kochać, pomagać i ratować ale ten kto kocha pomaga i ratuje.

Tym sposobem każdy z nas jest zaproszony do pomagania innym, ale musimy także umieć przyjąć pomoc. Zdarza się, że sami jesteśmy zranieni. Kiedy doświadczamy próby Chrystus patrzy na nas z dobrocią. I to spojrzenie dobroci może ukazać się w osobie, która staje się nam bliska.

Jezus kochał w ten sposób, spotykał ludzi i im towarzyszył bez stawiania warunków. To jest właśnie ewangeliczna odwaga której jesteśmy świadkami. Możemy nią żyć wobec osób które są daleko od nas jak i wobec tych którzy nas otaczają.

Ta przypowieść może być również zaproszeniem do refleksji na temat jedności Chrześcijan. Jeśli jesteśmy braćmi i siostrami w Chrystusie, jakże możemy nie zauważać naglącego zaproszenia do pojednania, do opatrywania ran wynikłych z podziałów, do przychodzenia z pomocą tym którzy cierpią?

Dokładnie to chcielibyśmy przeżyć 30 września w Rzymie na „Zgromadzeniu ludu Bożego”, które zechcieliśmy nazwać „Together” - razem. To spotkanie będzie miało miejsce w Rzymie i równolegle w innych miejscach na świecie, dzień przed spotkaniem synodalnym Kościoła katolickiego.

Przygotowujemy modlitewne czuwanie ekumeniczne i cały weekend dla młodych przy wsparciu ok 60 kościołów różnych wyznań, których przedstawiciele są obecni tutaj dzisiaj wieczorem. Już dziś jesteście zaproszeni do uczestnictwa.

Teraz będziemy kontynuować wspólną modlitwę której będzie towarzyszył pewien gest: Ci którzy chcą mogą przyjść i złożyć swoje czoło na krzyżu i w ten sposób oddać Chrystusowi ciężary nasze i innych. To znak, że Chrystus zmartwychwstały dołącza do nas w naszym bólu i trudnościach.

2023: Życie duchowe i solidarność

s. Ania — 2023-01-03T17:16:51Z

Gdzie szukać źródła uniwersalnego braterstwa między członkami rodziny ludzkiej i z całym stworzonym światem? W duchowych tradycjach ludów zamieszkujących ziemię rozwinęły się różne odpowiedzi.

Dla chrześcijan nadszedł czas, żeby pogłębili rozumienie swojej wiary. Nie dlatego, żeby się wysuwać na przód albo rościć sobie prawo do posiadania odpowiedzi na każde pytanie, tyko po to, żeby bardziej skutecznie włączyć się we wspólne poszukiwania razem z tymi, którzy nie chcą biernie znosić swego losu, ale postanawiają pracować nad wielkimi problemami dnia dzisiejszego. To przesłanie na 2023 rok stara się nakreślić kierunki odnowy życia chrześcijańskiego w naszych czasach.

„Modlić się i czynić sprawiedliwość”. To w okrutnych czasach Drugiej Wojny Światowej była intuicja pastora Dietricha Bonhoeffera [1]. Zamknięty w więzieniu rozmyślał nad tym, co jest istotą życia chrześcijańskiego. W samym środku wojennej tragedii nie poddawał się. W mrokach swego czasu widział jasno:

Chrześcijaństwo nasze będzie teraz polegać na dwu rzeczach tylko: na modlitwie i na czynieniu sprawiedliwości wśród ludzi. Z tej modlitwy i z tego czynu dopiero musi narodzić się na nowo całe myślenie, mówienie i organizowanie chrześcijańskie. [2]

Jak wyjaśnić tę intuicję na dzisiaj? Każdy może dać własną odpowiedź. W Taizé powiedzielibyśmy: pogłębić swoje życie wewnętrzne i solidarność lub, inaczej mówiąc, podtrzymywać naszą modlitwę i poszerzać przyjaźń.

Świadectwo Dietricha Bonhoeffera może nam pomóc odkrywać znaki obecności Boga w naszym życiu. Był niezwykle świadomy działania absolutnego zła w swoich czasach, a przecież wewnętrzna żarliwość pomogła mu, jak tylu innym aż do dziś, wybierać nadzieję, zaufanie Bogu i nie zwątpić w człowieka.

W obecnej sytuacji my z kolei możemy wybrać zaufanie. Jesteśmy wolni, żeby w sercu naszego świata rozpoznać światło docierające skądinąd. Nawet, kiedy spotykają nas trudne próby, nawet wtedy, kiedy wydaje się, że Bóg nie odpowiada na nasze wołanie, to światło, jak gwiazda poranna, wschodzi już w naszych sercach (2 List św. Piotra 1, 19).

Brat Alois

Wybierać zaufanie

Dzisiaj, kiedy młode pokolenie, i nie tylko, przygniatają ciężkie brzemiona, co mogłoby zmienić nasze spojrzenie i wzbudzić twórczy zapał? Z pewnością istnieje wiele powodów, by czuć głęboki niepokój, który może kształtować nasz obraz świata i sposób, w jaki patrzymy na siebie samych. Część osób dochodzi nawet do tego, że kwestionuje Boga i Jego obecność w świecie.

Niepokój jest reakcją zrozumiałą. Jest nawet zbawienny, kiedy nas pobudza do dostrzeżenia i rozumienia bez naiwności, ale z przenikliwością, niebezpieczeństw, które nam zagrażają. Musimy jednak uważać, żeby nie ulegać fatalizmowi, cynizmowi lub lękowi, które mogą nas wciągnąć w spiralę negacji.

Abyśmy nie utknęli w ślepym zaułku, Ewangelia wyznacza kierunek, wskazując Jezusa Chrystusa, który idzie przed nami. W całym swoim życiu Jezus zaznał radości, ale również cierpienia. Znosił narastającą wrogość aż po skrajną przemoc śmierci na krzyżu. Jednak ostatnie słowo nie należało do śmierci, bo Bóg Go wskrzesił i Jezus żyje na zawsze. W tym jest niezwykłość Ewangelii. Jej pierwsi świadkowie zachęcają nas, byśmy podjęli ryzyko i zaufali temu przesłaniu.

Dzisiaj Chrystus nadal towarzyszy każdemu człowiekowi, żeby wszystkim mówić o bezwarunkowej miłości Boga. Dzięki Duchowi Świętemu, tchnieniu Boga, pomaga nam wytrwać, przyznając każdemu niezbywalną godność.

Nie pozwólmy, by wpływało na nas tylko to, co przychodzi z zewnątrz, ale przyjmijmy także wewnętrzne światło – ufność, która jest imieniem wiary.

Źródeł odnowy szukajmy w modlitwie

Aby w nowy sposób spojrzeć na życie swoje i innych ludzi, na świat, musi w nas się coś dokonać. Zaczyna się to w samej głębi naszej istoty, kiedy przyjmujemy życzliwą obecność Boga w naszym życiu. Chodzi o wewnętrzną zmianę kierunku, którą Ewangelia nazywa nawróceniem, co pozwala nam przyjąć Boże pocieszenie i kochać wciąż bardziej i bardziej.

Wszyscy rozejrzyjmy się za miejscem i czasem, gdzie możemy znaleźć wewnętrzną ciszę, stworzyć przestrzeń dla słuchania i odkrywania komunii z Bogiem. Jezus zachęcał już do tego swoich przyjaciół: „Ty zaś, gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu” (Mt 6, 6).

Wydaje się, że dziś jest to zachęta do pójścia pod prąd. Żyjemy w czasie, kiedy polaryzacja się nasila i powiększają się podziały w naszych społeczeństwach, czasem nawet w Kościołach i w rodzinach. W takich okolicznościach hałasy lub kłamstwa zagłuszają ciszę powolnego wewnętrznego dojrzewania.

Właśnie dlatego modlitwa jest tym bardziej istotna: ona jest źródłem nadziei, drogą do uspokojenia, ona nas uzdalnia do podtrzymywania otwartych drzwi dialogu nawet z osobami, które się nam sprzeciwiają i przychodzą z innych niż my środowisk.

Iść razem z innymi

Oprócz modlitwy osobistej jest jeszcze jedno wezwanie, żeby iść razem z innymi ze względu na powszechne braterstwo, którego oznaki staramy się rozpoznawać. Życie duchowe nie jest dążeniem przeżywanym w izolacji, lecz rozwija się we wspólnocie z osobami, z którymi dzielimy te same poszukiwania.

Zacznijmy od tego, że przyczynimy się do wzrastania widzialnej jedności chrześcijan! Z pewnością nie dlatego, byśmy byli silniejsi wobec wrogiego świata, ale po to, żeby wyzwalać dynamizm Ewangelii. Nie jest konieczne czekanie, aż wszystkie problemy teologiczne zostaną uzgodnione, żebyśmy mogli się spotkać na wspólnej modlitwie.

Kiedy my, chrześcijanie różnych wyznań, spotykamy się, czasem uświadamiamy sobie stanowiska, których, jak się wydaje, nie da się pogodzić, i rzeczywiście może tak być przynajmniej na poziomie koncepcji. Zamiast na to kłaść nacisk, można postąpić inaczej – zaczynać od nowa i jeszcze raz wspólną modlitwę. Takie praktykowanie jedności pomoże ludowi Bożemu zbliżać się do wspólnego wyznania wiary.

Być może zmieniłoby to nasze spojrzenie na Kościół: czy moglibyśmy dostrzec w nim z coraz większym przekonaniem wielką rodzinę ludzi, którzy idąc za Chrystusem, wybrali miłość. Żebyśmy mogli być zaczynem pokoju, przestańmy podtrzymywać podziały, istniejące między nami, trwając na równoległych torach, które się nigdy nie spotkają.

Dążeniu do widzialnej jedności powinno towarzyszyć uznanie zła, które popełniono w naszych Kościołach i stanowcze postanowienie dokonania niezbędnych zmian. Zaufanie wielu osób zostało zniszczone. Również w Taizé zdradzono zaufanie niektórych osób, jesteśmy tego w pełni świadomi. Zaufanie jest czymś kruchym, trzeba je wciąż odnawiać i budować od nowa, co może się dokonać jedynie wtedy, kiedy osoby zranione zostaną wysłuchane. [3]

Poszerzajmy nasze przyjaźnie

Aby móc współdziałać w poszerzaniu powszechnego braterstwa, Kościół jest wezwany, by był znakiem nadchodzącego królestwa Bożego i by odkrywał to, do czego wzywa go dzisiaj Duch Święty. Oto kilka takich wezwań, których rozumienie wspólnie z innymi trzeba pogłębić.

Dzisiaj dla wielu ludzi poczucie przynależności staje się najważniejsze w kształtowaniu swojej tożsamości. Tę przynależność można jednak potwierdzać nie poprzez opozycje prowadzące do konfliktów, ale poprzez spotkanie i wzajemny szacunek. Tak, starajmy się dostrzec u innych część prawdy – to pomoże nam wzrastać.

Przestrzenią takiego wzajemnego szacunku może być dialog wierzących różnych religii. Podczas takiego dialogu otwartość na innych możliwa jest wówczas, kiedy sami jesteśmy zakorzenieni we własnej religijnej tradycji na podobieństwo drzewa, które musi głęboko zapuścić korzenie, aby szeroko rozpostarły się jego gałęzie. Prawdziwa przyjaźń jest możliwa, nawet jeśli towarzyszy jej jakiś rodzaj bólu spowodowanego tym, że inni nie mogą podzielać naszych najgłębszych przekonań.

Wiele osób z bólem dostrzega, do jakiego stopnia rasizm i każdy rodzaj dyskryminacji obciąża relacje międzyosobowe i społeczne. Razem szukajmy tego, co może odmienić nasze spojrzenie na innych, wsłuchując się, na przykład w głos osób, które musiały opuścić swoje kraje... Zaakceptujmy ten rodzaj odmienności, który może wzbogacić każde spotkanie.

Czy dostatecznie wsłuchujemy się w wołanie Ziemi? Tak często ludzkie działania i niedbalstwo niszczą naszą wspaniałą planetę, o czym przypominają klęski żywiołowe i ekstremalne zjawiska klimatyczne, których jest coraz więcej w ostatnim czasie. Pilnie potrzeba przypomnieć sobie o odpowiedzialności, jaką Bóg powierzył ludzkości. Niezbędne są decyzje polityczne i ekonomiczne. My wszyscy jednak już możemy uprościć swój sposób życia i odnowić podziw dla piękna stworzenia.

W sytuacji, w której wojna niszczy Ukrainę i wiele innych miejsc na świecie, niektórym osobom bardzo trudno się modlić, jakby Bóg był nieobecny lub milczał w obliczu zła. A przecież modlitwa o pokój rozbudza nasze poczucie odpowiedzialności i solidarności z wszystkimi osobami, które okrutnie cierpią z powodu tragedii wojny. Nie chodzi o to, by prosić o łatwy pokój, który da zwycięstwo agresorowi, ale o pokój prawdziwy, wymagający, któremu, aby był trwały, powinna towarzyszyć sprawiedliwość i prawda. Tak, modlitwa o pokój jest dziś bardziej niezbędna niż kiedykolwiek.

Dla tych spośród nas, którzy wierzą, zaufanie Bogu może dać nadzieję, która jest mocniejsza niż lęk o przyszłość. Nie ma to być naiwna ufność, ale zakotwiczone w naszych sercach przekonanie, że Bóg działa w stworzonym świecie i nas także wzywa, byśmy podjęli działanie, biorąc odpowiedzialność za siebie samych... i za następne pokolenie.

Kiedy wydaje się, że pokój jest nieosiągalnym ideałem a przemoc rozdziera rodzinę narodów, kiedy wszelkie rodzaje niebezpieczeństw wstrząsają nami, powtórzmy: w życiu duchowym, nawet bardzo ubogim, dzięki solidarności z naszym bliźnim i wciąż poszerzającej się przyjaźni, zmartwychwstały Chrystus przychodzi spotkać się z nami. Zmienia nasze spojrzenie, wprowadza nas w rozległe przestrzenie i zachęca do odważnego przekraczania siebie. Czy będziemy umieli Go przyjąć?

Przesłanie w formacie PDF:

[1] Uczestnik antyhitlerowskiego ruchu oporu i współorganizator Kościoła Wyznającego, Dietrich Bonhoeffer (1906-1945) został aresztowany w 1943 roku i stracony w 1945. Jego pisma, zwłaszcza listy i rozważania pisane w więzieniu, po wojnie znalazły wielki oddźwięk i tak jest po dziś dzień.

[2] „Myśli na dzień chrztu D. W. R. Bethge” (maj 1944) w Wybór pism, s. 250

[3] Na ten temat brat Alois wypowiedział się w tekście „W Kościele i w Taizé trzeba kontynuować pracę w poszukiwaniu prawdy”, opublikowanym z okazji spotkania w Rostocku i dostępnym na stronie www.taize.fr/protection.

2022: Bądźmy twórcami jedności

s. Ania — 2021-12-27T20:20:23Z

Wzmacniać jedność, tworzyć więzi to największe wyzwania naszego czasu.
A obecny czas charakteryzuje się tym, że zachodzące zmiany obarczone są sprzecznościami.

Z jednej strony, ludzkość coraz lepiej rozumie, jak bardzo jest zależna od całego stworzonego świata i z nim połączona. Pandemia uświadomiła nam po raz kolejny, że jesteśmy jedną ludzką rodziną, wspólnie znosimy niektóre trudne doświadczenia i jedynie razem możemy je pokonać.

Z drugiej strony, świat coraz bardziej polaryzuje się pod względem społecznym, politycznym i etycznym, co wywołuje kolejne pęknięcia: w społeczeństwach, między krajami, a nawet wewnątrz rodzin. Te antagonizmy nie oszczędzają chrześcijan. Między Kościołami, a nawet w obrębie Kościołów różne stanowiska się usztywniają i przekształcają w podziały w momencie, kiedy w dzisiejszych czasach niezbędne jest nasze świadczenie o pokoju z całą naszą różnorodnością.

Do tych antagonizmów dzisiaj w niektórych krajach dochodzi ogromny brak zaufania do wspólnot chrześcijańskich z powodu ujawnienia przestępstw seksualnych i duchowych nadużyć, do jakich w nich dochodziło. Zaufanie wielu osób zostało zdradzone. W Taizé, podobnie jak w innych miejscach, w ostatnich latach wykonaliśmy pracę, by w trosce o prawdę wyjaśnić te trudne problemy. Chcemy zrobić wszystko, żeby Taizé było miejscem bezpiecznym dla każdego (www.taize.fr/protection).

Kościół jest wezwany, by dla wszystkich być miejscem przyjaznym. Żeby się tak stało, niezbędne jest dziś radykalne nawrócenie ze względu na wierność przesłaniu Ewangelii. Chrystus dzięki miłości, która doprowadziła Go aż do daru z siebie, sprawił, że wytrysnęło nowe źródło, z którego możemy czerpać siły, aby wybrać życie w braterstwie, sprzyjać poszanowaniu godności każdego człowieka, troszczyć się o stworzony świat. Chrystus prosi, żebyśmy żyjąc w braterskiej komunii, byli znakiem, że On przyszedł zjednoczyć wszystkich ludzi w Bożej miłości.

Pragnę, aby propozycje na rok 2022 skłoniły nas do zastanowienia, jaką rolę możemy spełnić, żeby pomóc we wzrastaniu jedności w rodzinie ludzkiej i w całym stworzonym świecie wspólnie z naszymi bliskimi, w naszych Kościołach i wspólnotach i w naszych własnych sercach.

br. Alois

Po każdej z sześciu propozycji znajduje się fragment tekstu, który pomoże pogłębić refleksję. Te krótkie cytaty będą później tematem artykułów umieszczanych w Internecie, podkastów i warsztatów proponowanych w Taizé.

Odwołania biblijne i komentarze do każdej z sześciu propozycji będą publikowane online, będą one inspiracją w doborze tekstów rozważanych podczas wprowadzeń biblijnych w Taizé.

Propozycja pierwsza | Radość otrzymywania

Każdy z nas może wnieść swój wkład w pełną pokoju i jedności przyszłość rodziny ludzkiej. Zaczyna się to od więzi, jakie tworzymy między sobą. Troszczmy się o siebie nawzajem w swoich rodzinach, wśród krewnych i przyjaciół, zwłaszcza w czasach próby.

Jedność ludzkiej rodziny wzrasta za każdym razem, kiedy otwieramy się na osoby, które przybywają z innych środowisk. Czy moglibyśmy częściej do nich wychodzić, także do tych, do których spontanicznie byśmy się nie zbliżyli? Często będziemy zaskoczeni, kiedy otrzymamy od nich coś, czego nigdy sobie nie wyobrażaliśmy.

Nie pozwólmy, by obezwładniały nas wahania lub lęki, wtedy zostaniemy obdarowani radością z tego, co otrzymujemy. To w relacjach z innymi osobami odnajdujemy swoją tożsamość, a nawet mogą oni nam pomóc porzucić chwile wewnętrznego smutku i nadać sens naszemu istnieniu.

W jednej z przypowieści opowiadanej przez Jezusa, poranionemu człowiekowi pomaga przechodzący cudzoziemiec. Tym gestem podejmuje on ryzyko przekroczenia barier etnicznych, politycznych, religijnych. Czy to spontaniczne działanie, które sprawiło, że stał się on bliźnim poranionego człowieka, nie nadało sensu jego życiu? Do dzisiaj o nim pamiętamy i czerpiemy natchnienie z tej postaci, z „dobrego Samarytanina” (Łk 10, 29‐37).

„W naszym kraju mamy takie powiedzenie: Ubuntu – oznacza ono istotę człowieczeństwa. Ubuntu w szczególności znaczy, że nie sposób istnieć jako odizolowana jednostka ludzka. Mówi o naszej wzajemnej zależności. Nie możemy być istotami ludzkimi zupełnie sami. Zbyt często uważamy się po prostu za jednostki oddzielone jedna od drugiej, podczas gdy jesteśmy połączeni i cokolwiek robimy, oddziałuje na cały świat”. – Słowa emerytowanego anglikańskiego arcybiskupa Desmonda Tutu, ważnej postaci w walce z apartheidem i o pojednanie w Afryce Południowej.

Propozycja druga | Wspieranie dialogu

Aby wzrastała jedność, trzeba przede wszystkim tworzyć więzi zaufania. Tymczasem zbyt często relacjom międzyludzkim zagraża nieufność. W debacie publicznej i na portalach społecznościowych coraz częściej używa się języka przemocy i manipuluje strachem. Jak reagować na takie wynaturzenia?

Możemy wybierać słuchanie i dialog. Nie chodzi o to, żeby tej drugiej osobie mówić, że zgadzamy się z jej opiniami, jeśli tak nie jest, ale o to, żeby zrobić wszystko, by kontynuować wymianę poglądów z osobami, które myślą inaczej. Róbmy, co w naszej mocy, żeby nie zrywać dialogu.

Postanówmy nigdy do nikogo nie przyklejać etykietek i nie przekazywać dalej uprzedzeń. Nikogo nie można sprowadzać wyłącznie do jakiegoś pojedynczego działania lub jednej opinii. A sprzeciw, nawet radykalny, nożna wyrazić bez agresji, chociaż czasem trzeba przyznać, że wobec niektórych przejawów niesprawiedliwości należy okazać gniew.

Są takie próby obrony naszej tożsamości, które pogłębiają pęknięcia w naszych społeczeństwach, dotyczy to również wspólnot chrześcijańskich. Czy moglibyśmy, zamiast określać siebie w opozycji do innych, tak kształtować swoją tożsamość i sens przynależności, żeby nie wykluczać otwarcia na innych?

„Najprawdziwsza i najserdeczniejsza przyjaźń może też łączyć osoby, które mają różne opinie na istotne sprawy. Jest w niej wówczas niewątpliwie jakiś element, bólu, ale dzięki temu przyjaciel staje się jeszcze bardziej drogi”. – Słowa francuskiego filozofa Jacquesa Maritaina z 1970.

Propozycja trzecia | Wszyscy jesteśmy braćmi i siostrami

Umacnianiu jedności sprzyja niwelowanie nierówności społecznych. Źródłem niektórych polaryzacji jest wykluczenie, przynoszące cierpienie lub odczuwane przez tak wielu ludzi a nawet całe narody.

Wspólnie z chrześcijanami z wszystkich Kościołów, z wyznawcami innych religii, z nie wierzącymi w Boga kobietami i mężczyznami dobrej woli bądźmy solidarni z osobami żyjącymi w niepewności, z wykluczonymi, z migrantami, których droga życiowa często była pełna cierpienia.

Życie w braterstwie zaczyna się od nas. Wyjdźmy z naszych zamkniętych światów, nawiązujmy więzi przyjaźni. I zobaczymy, jak nasze serca się otwierają, poszerzają, stają bardziej ludzkie. Czy wystarczająco dobrze rozumiemy, że nasz osobisty sposób życia może wywoływać skutki aż na drugim końcu świata?

Dla wierzących bycie dla siebie nawzajem braćmi i siostrami jest nieodłączne od ich wiary. Jezus powiedział: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40). Przychodząc na świat, Jezus Chrystus zjednoczył się z każdym człowiekiem. Zbliżamy się do Niego, kiedy wychodzimy do osób poranionych przez życie; dzięki nim nawiązujemy z Jezusem głębszą więź.

„Największym wyzwaniem obecnej chwili jest pytanie: jak dokonać rewolucji serca, rewolucji, która powinna się zacząć z każdym i każdą z nas. Kiedy zaczynamy zajmować najniższe miejsca, myć innym nogi, kochać naszych braci i nasze siostry żarliwą miłością, z zapałem, który prowadzi aż na krzyż, wtedy naprawdę możemy powiedzieć: ‘Teraz już zacząłem'”. – Słowa amerykańskiej dziennikarki Dorothy Day, walczącej na pierwszej linii o prawa człowieka, napisane w 1963 roku.

Propozycja czwarta | Solidarność z całym stworzeniem

Dzisiaj wyraźniej widzimy jedność stworzonego świata. Wzajemna zależność wszystkich żywych istot uświadamia nam, że w pewnym sensie jesteśmy siostrami i braćmi wszystkiego, co istnieje. Dla osób wierzących nasza cudowna planeta jest darem powierzonym nam przez Boga i powinniśmy ją przekazać następnym pokoleniom.

Dzisiaj widzimy, jak bardzo działania ludzi uszkodziły naszą planetę. W ostatnim czasie klęski żywiołowe i skrajne zjawiska klimatyczne dotknęły wiele części świata. Z powodu tych kryzysów coraz więcej ludzi będzie zmuszonych do porzucenia swojej ziemi, która przestała się nadawać do zamieszkania. A już od dziesięcioleci liczne badania naukowe alarmują nas, że bioróżnorodność jest niszczona.

W obliczu zagrożeń ekologicznych niezbędne są pilne reakcje polityków, nowe wynalazki naukowe i rozsądne wybory w życiu społecznym. Wielu młodych ludzi podejmuje odważne działania, ale prawdą jest, że niektórym z nich zagraża frustracja i gniew – można to w pełni zrozumieć.

A jednak nie ulegajmy zniechęceniu! Często zmiana zaczyna się od „prawie niczego”. Wiara w Boga zachęca osoby wierzące do działania i do tego, by ufać zdolności ludzi do reakcji na te kryzysy. Czy wszyscy zadajemy sobie pytanie, jakie konkretne kroki, nawet bardzo skromne, mogę podjąć w najbliższym czasie, żeby rozpocząć lub pogłębić nawrócenie ekologiczne?

„My wszyscy — każdy i gdziekolwiek jesteśmy — możemy odegrać rolę, zmieniając naszą zbiorową reakcję na bezprecedensowe zagrożenie zmianą klimatyczną i degradacją środowiska. Zatroszczenie się o Boży świat stworzony jest duchowym nakazem, który wymaga zobowiązującej odpowiedzi. To jest chwila przełomowa. Chodzi o przyszłość naszych dzieci i naszego wspólnego domu”. – Wspólny apel papieża Franciszka, prawosławnego patriarchy Bartłomieja i anglikańskiego arcybiskupa Canterbury Justina Welby, 1 września 2021.

Propozycja piąta | Żarliwe pragnienie jedności chrześcijan

Dążenie do jedności jest jednym z największych wyzwań stojących przed chrześcijanami. Jak możemy być zaczynem braterstwa, skoro wciąż podtrzymujemy podziały? W Chrystusie odnajdujemy jedyne źródło jedności (J 17, 20‐21; Ef 2, 14). Oddając życie na krzyżu, dotarł On aż do samego kresu miłości, która niszczy nienawiść i mury między ludźmi.

Ewangelia wzywa nas, byśmy przekraczali podziały i świadczyli o tym, że możliwa jest jedność z zachowaniem ogromnej różnorodności. Czy nie na tym polega najważniejszy wkład w zachowanie braterstwa w ludzkiej rodzinie, do wprowadzania którego wezwani zostali chrześcijanie? Takie świadectwo przemawia mocniej niż słowa.

Ewangelia przynagla nas, byśmy pielęgnowali sztukę tworzenia jedności. Wszyscy możemy być twórcami jedności, nawiązując przyjaźnie i słuchając siebie nawzajem tam, gdzie się znajdujemy.

W dialogu między wyznaniami chrześcijańskimi trzeba traktować poważnie istniejące nadal różnice i niezbędne są teologiczne poszukiwania. Ale sam dialog nie doprowadzi do widzialnej jedności.

Aby iść naprzód my, chrześcijanie ochrzczeni w różnych Kościołach, spotykajmy się częściej na wspólnej modlitwie skupionej wokół Słowa Bożego. Kto wie? Duch Święty może nas zaskoczyć. Odkryjemy, że to Jezus nas gromadzi i że miłość Chrystusa może jaśnieć dużo wyraźniej, kiedy z pokorą uznamy to, czego nam brakuje i przyjmiemy to, co możemy otrzymać od innych.

„Rzeczą ważną jest, by umieć obdarowywać siebie nawzajem i przyjmować od siebie nawzajem. Nie wpadać w dogmatyczny relatywizm, ale dotrzeć do punktu, w którym zrozumiemy, że istota wiary apostolskiej może wyrażać się na różnych, lecz zbieżnych drogach. A jeśli chodzi o to, co dalej, mieć nadzieję, czekać na nowe wylanie Ducha i być gotowym na Jego przyjęcie”. – Słowa prawosławnej teolożki Elisabeth Behr‐Sigel z roku 1986.

Propozycja szósta | Pozwolić Bogu, by zjednoczył nasze serca

Przyczynianie się do wzrastania jedności wymaga zaangażowania całej naszej istoty, co zaczyna się od naszego własnego serca. Nasza modlitwa słowami starożytnego psalmu wznosi się do Boga: „Zjednocz moje serce, aby mogło wielbić Twoje imię” (Psalm 86, 11).

Czy aby iść w stronę wewnętrznej jedności, nie trzeba czasem dokonać selekcji naszych pragnień, uznać, że nie możemy we wszystkim uczestniczyć? Jeśli otwiera się przed nami wiele możliwości, starajmy się odróżnić te, które prowadzą w stronę pokoju, światła i szczęścia.

Jest w nas głębokie pragnienie komunii i jedności, pochodzące od Boga, i możemy wyrazić je w modlitwie. Nawet jeśli z pomocą niewielu słów trwamy w ciszy sam na sam z Bogiem, pomoże nam to szukać sensu życia i odnowić naszą gotowość, by Duch Święty w nas działał.

Zawsze możliwa jest jedna droga, która pomaga odnaleźć jedność serca: skierować spojrzenie na Jezusa Chrystusa, uczyć się poznawać Go coraz lepiej, powierzyć Mu nasze radości i cierpienia. Nawet pośród trudności, mając bardzo słabą pewność tego, co będzie w przyszłości, możemy w ten sposób krok po kroku kontynuować naszą wędrówkę, ufając, że przez Ducha Świętego zmartwychwstały Chrystus zawsze nam towarzyszy.

Zachować ciszę, to znaczy słuchać Boga, usunąć wszystko, co nam przeszkadza słuchać i usłyszeć Boga. To znaczy słuchać Go, gdziekolwiek objawia swoją wolę, w modlitwie i poza tym, co uważamy za modlitwę w ścisłym sensie. Potrzebujemy ciszy, żeby pełnić wolę Boga, ciszy kontynuowanej w innej postawie, którą tak często pomijamy lub gardzimy nią z niewiedzy – w skupieniu. Potrzebujemy „skupić, zebrać” ślady, wskazówki, zachęty, nakazy woli Boga, tak jak żniwiarz zbiera swoje plony w spichlerzu, jak badacz zbiera wyniki swojego doświadczenia”. – Słowa francuskiej pisarki i pracownicy socjalnej Madeleine Delbrêl z roku 1968.

w formacie PDF