Taizé

Разважаючы фрагменты Бібліі

Serge — 2026-05-31T22:00:00Z

Дадзеныя біблійныя разважанні маюць стаць спосабам на шуканне Бога ў цішыні і малітве пасярод нашага звычайнага штодзённага жыцця. Цягам дня паспрабуй знайсці хвіліну, каб прачытаць урывак са Святога Пісання з невялікім каментарыем ды паразважаць над прапанаванымі пытаннямі. Затым у невялікае групе (3-10 чалавек) паспрабуйце пры сустрэчы падзяліцца тым, што кожны адкрыў для сябе, знайдзіце таксама час на малітву. - Медытацыі і разважанні / inc-biblemed

Трансляцыя малітвы з Тэзэ

Serge — 2025-08-10T10:29:03Z

Кожны суботні вечар

Кожную суботу вечаровая малітва з Тэзэ будзе транслявацца ў простым эфіры а 20:30 (а 21:30 улетку ды а 22:30 узімку па беларускім часе) на каналах Супольнасці ў сацыяльных сетках. Адпаведная спасылка будзе апублікавана на гэтае старонцы.

Парадак малітвы — 09/08/2025

Спеў	Alleluia (94)
Псальм 23	Alleluia 22 (77)
Біблійны ўрывак	Psalm 27:4
Спеў	Atme in uns (158)
— Цішыня —
Малітва вернікаў	Kyrie 9 (83)
Спеў	In te confido (46)
Дабраслаўленне
Спеў	Laudate Dominum (10)
Евангелле	John 20:19-23
Спевы	Az egek és a földek (118)
	Ô toi, l'au-delà de tout (149)

All songs from Taizé are © Ateliers et Presses de Taizé.
The song numbers refer to the Taizé songbook 2025-2026.
The songs can also be found from this page.


Psalms for the week

Штодзённа

Штодзённа адбываецца трансляцыя вечаровае малітвы ў жывым эфіры:

Панядзелак - нядзеля: а 20:00 (а 21:00 улетку ды а 22:00 узімку па беларускім часе) - жывая трансляцыя з Храма Паяднання на канале Тэзэ ў YouTube. Інтэрфейс даступны ў рамцы на галоўнае старонцы, а таксама ніжэй.

Трансляцыя малітвы з Тэзэ

Паўтор малітвы

Ніжэй, для тых, хто пажадае праслухаць трансляцыі малітвы ў іншы час, мы публікуем аўдыязапісы дзвюх апошніх малітваў.

2022-02-28 20:30

Your browser does not support the audio element.

2022-02-27 20:30

Your browser does not support the audio element.

Звычайны парадак малітвы

Рубрыка Развучваючы спевы дапаможа вам вывучыць спевы Тэзэ на розныя галасы.

Вечаровая малітва

Спеў
Псальм
Біблійны ўрывак
Спеў
Цішыня
Малітва вернікаў альбо літанія хвалы
Спеў
Дабраслаўленне
Спевы

Бачны знак еднасці ў нашае чалавечае сям'і

Serge — 2025-07-28T15:13:00Z

Чацвер, 24 ліпеня 2025 г.

На гэтым тыдні больш за 50 розных краін прадстаўлены ў Тэзэ на нашых штотыднёвых сустрэчах, з усіх частак свету, акрамя Антарктыды. Вельмі цёпла вітаем усіх вас! Нашая разнастайнасць паходжання, мовы, культуры і традыцый нясе з сабою выклікі, але ці ж не з'яўляецца гэта таксама выдатным знакам у нашым сучасным свеце?

Можна жыць бачным знакам еднасці ў нашае чалавечае сям'і, тым, што нашая супольнасць называе «прыпавесцю аб камуніі», калі на працягу гэтых дзён мы супольна молімся, слухаем Божае Слова і будуем супольнае жыццё. Хіба тое, што мы перажываем тут у гэтыя дні, не аднаўляе нашую надзею? І ці ж не Хрыстус аднаўляе гэтую надзею, які праз сваё ўваскрасенне кажа нам, што пакута і смерць ніколі не будуць мець апошняга слова.

Калі я рыхтаваў ліст «Спадзеючыся звыш усялякае надзеі», мне хацелася выслухаць маладых людзей, якія жывуць у сітуацыі, калі вайна сее хаос. Іх вера ў Бога і ва Ўваскрасенне Езуса мяне вельмі кранула. Для многіх з іх гэта было далёка не выратаваннем ад праблем, але тым, што дазволіла ім цвёрда трымацца ды рабіць усё магчымае, каб дапамагаць іншым.

Праз некалькі хвілінаў Бажэна, якая паходзіць з Украіны і сёлета валанцёрыць у Тэзэ, падзеліцца некаторымі думкамі, але перадусім я хацеў сказаць некалькі слоў пра Евангельскае чытанне, якое мы толькі што пачулі.

Езус, вылечыўшы мноства розных людзей, вяртаецца ў родны горад. Спачатку, калі людзі чуюць, як Ён гаворыць, дзівяцца Яго мудрасці і ўсяму, што Ён учыніў. Але вельмі хутка іх стаўленне змяняецца.

Ім здаецца, што ведаюць Езуса, ведаюць яго сям'ю і паходжанне. Яны не ў стане ўбачыць Божы дар, які Ён дае сваім жыццём, нібыта Бога можна пазнаць выключна ў незвычайным і відовішчным, а не ў звычайнасці штодзённага чалавечага існавання. А Езус сказаў “Няма прарока без пашаны, хіба што на бацькаўшчыне і ў доме яго”.

Праз некалькі дзён вы пакінеце Тэзэ. Магчыма, вы вяртаецеся туды, дзе людзі не асабліва цікавяцца Езусам, напрыклад, як было ў Яго родным горадзе. Але хіба не важна задумацца над тым, што вы перажылі ў гэтыя дні? Ці было гэта нешта відовішчнае і незвычайнае? Ці насамрэч тое было простым і звычайным?

Малітва, чытанне Бібліі і дзяленне з іншымі не заўсёды выклікаюць сенсацыю і захапляюць дух. Шмат у чым усё тое можа быць звычайным. Калі, вярнуўшыся дадому, вы зможаце штодзённа выдзяляць некалькі хвілін, каб памаліцца, паслухаць Слова Божае і, магчыма, зрабіць што-небудзь з іншымі вернікамі кожныя некалькі дзён ці хаця б раз на тыдзень, тады вы можаце быць здзіўленыя, убачыўшы, што гэта магчыма.

У пэўным сэнсе вам трэба забыць Тэзэ, каб жыць прыгажосцю таго, што вы тут адкрылі. Робячы кожны дзень хоць бы маленькія крокі, каб рэалізаваць тое, што вы зразумелі аб даверы да Езуса, вы зможаце крочыць наперад, а Яму аднавіць вашую надзею. Хіба не ў звычайных падзеях штодзённага жыцця Святы Дух дзейнічае і стварае ў нас нешта трывалае?

Шмат хто з вас прыехаў з іншымі людзьмі. Як вы можаце працягваць падтрымліваць адно аднаго, калі вернецеся дадому? Нам усім патрэбна супольнасць, і калі гэта магчыма ў нашых мясцовых Цэрквах, дзе кожны з нас мае сваю ролю, тады еднасць у Хрысце становіцца адчувальнай.

А цяпер Бажэна скажа некалькі слоў:

Горад, у якім я жыву ва Ўкраіне, не акупаваны, там не ідуць актыўныя баі. Але вайна ўплывае на ўсё. Кожны дзень я задаю сабе пытанне: што я магу сёння зрабіць – для іншых, для сябе, для сваёй краіны? Бо ніхто не ведае, ці будзе “заўтра”. Многія ўкраінцы жывуць з адчуваннем нявызначанасці – не ведаюць, што будзе праз тыдзень, праз месяц ці ў наступным годзе. Таму кожны дзень мае асаблівую вагу – мы жывем сёння і маем магчымасць дзейнічаць цяпер.

Тэзэ стала месцам, дзе я магу не толькі адчуць спакой у цяперашні момант, але і адважыцца з надзеяй думаць пра будучыню. Гэта месца, дзе я адчуваю, што мяне прымаюць. Месца, дзе нехта чакае цябе. Падтрымка азначае прысутнасць – нават здалёк. Гэта значыць не маўчаць, казаць праўду пра сітуацыю ва Ўкраіне і памятаць пра нас.

Але самая вялікая падтрымка для нас – гэта малітва. Таму што малітва не мае межаў – яна злучае людзей нават тады, калі здаецца, што нічога іншага больш няма. Бывае, што ў чалавека няма сіл маліцца, і тады замест яго моліцца нехта іншы. Ужо тры гады ідзе вайна, і нам вельмі патрэбная вашая малітва і падтрымка.

Мы шчыра ўдзячныя за тую бязмежную дапамогу, якую мы атрымліваем з іншых краін. Дзякуй вам за адкрытасць да дапамогі, за вашыя чулыя і добрыя сэрцы. Гэта сапраўдны знак любові, калі людзі з розных краін, моў і культур становяцца адной сям'ёй. Нават у змроку вайны мы бачым святло: у вашае падтрымцы, у вашае прысутнасці ды ў вашых малітвах.

На гэтым тыдні мы ладзім адмысловы праект – выставу дзіцячага малюнка з Украіны пад назвай «Колеры надзеі». Дзеці Ўкраіны – гэта дзеці вайны. Яны ведаюць, што такое баяцца і хавацца. Яны ўмеюць хутка спакаваць свае рэчы. Яны ведаюць, што самае галоўнае ўзяць з сабой у сховішча. Гук сірэны яны чулі часцей, чым дзіцячы смех на двары. Яны старэйшыя за свой узрост – таму што навакольная рэчаіснасць прымусіла іх пасталець занадта хутка.

Але разам з тым, гэта дзеці, якія ведаюць, што такое надзея. Дзеці, якія бачаць святло, нават калі вакол цемра. Яны малююць не толькі танкі і разбурэнне – яны малююць сонца, свае сем'і, птушак і мір. Асабіста для мяне гэтая выстава больш, чым проста мастацтва. Гэта знак надзеі. Надзея на тое, што жыццё пераможа. Надзея на нас, украінцаў, і на моц нашага духу. Надзея на будучыню, дзе будзе мір.

Мы не забудзем народ Украіны, як не забудзем народ Газы і ўсіх, хто пакутуе на Святой Зямлі і Блізкім Усходзе. На мінулым тыдні з намі была жанчына, ураджэнка Газы. Яе пляменнік быў цяжка паранены ў выніку бамбардавання касцёла Святой Сям'і, але яму была аказана дапамога.

Калі мы глядзім на сітуацыю ў сектары Газа і ва Ўкраіне, а таксама на тое, што адбываецца ў Судане, Гаіці, Нікарагуа ды іншых месцах нашага неспакойнага свету, мы можам спытаць сябе, дзе Бог? Але хіба Бог не просіць нас, як сказала Бажэна, памятаць пра тых, хто апынуўся ў гэтых канфліктах, і шукаць шляхоў праявы нашае салідарнасці?

Калі ласка, далучайцеся да нас заўтра а 20-й гадзіне тут, у Храме, каб, як і кожную пятніцу ўвечары, у цішыні памаліцца за мір у нашым свеце. Ціхая малітва можа здацца малаважнай, але яна можа быць знакам салідарнасці з тымі, хто не можа выказаць свае пакуты і хто пазбаўлены слоў. Падчас гэтае малітвы ў нас можа ўзнікнуць інтуіцыя, якая паказвае, якія дзеянні мы можам зрабіць.

У канцы гэтага года ў Парыжы і прылеглым рэгіёне Іль-дэ-Франс адбудзецца наша Еўрапейская сустрэча3937. Калі вам ад 18 да 35 гадоў, мы будзем рады вітаць вас там з 28 снежня па 1 студзеня. Арцыбіскуп Парыжа і біскупы правінцыі зрабілі такое цёплае запрашэнне, разам з лідэрамі Праваслаўнай Царквы і пратэстанцкімі пастарамі, што мы ўжо цешымся!

І напрыканцы: мы вельмі ўдзячныя за прысутнасць на гэтым тыдні біскупаў Майкла, Джонатана, Сміта і Грэма з Англіканскай царквы, а таксама арцыбіскупа Ёркскага Стывена, які быў з намі ў першай палове тыдня. Прыязджаючы з моладдзю з вашых дыяцэзій, вашае сяброўства і падтрымка вельмі важныя. Дзякуй.

У панядзелак, 28 ліпеня, я выязджаю ў Рым, дзе будзе Юбілей моладзі. Разам з пяццю іншымі братамі мы правядзем малітвы са спевамі з Тэзэ ў касцёле Santa Maria in Aracœli. У пятніцу ўвечары ў касцёле Sant'Ignazio адбудзецца экуменічная малітва з удзелам моладзевага руху езуітаў Magis і супольнасці Chemin Neuf. Затым, перад вяртаннем у Тэзэ, мы возьмем удзел у малітоўным чуванні і Эўхарыстыі з папам Львом, з якім я змог сустрэцца 4 ліпеня.

А на працягу трэцяга тыдня жніўня тут, у Тэзэ, пройдзе тыдзень дзялення і сведчання праваслаўнай верай. Такім чынам, мы жывем нашым запалам да адзінства ўсіх тых, хто любіць Хрыста.

Адкрываючы шляхі сяброўства і еднасці

Serge — 2025-07-18T14:48:51Z

Чацвер, 17 ліпеня 2025 г.

Шчыра вітаем усіх, хто прыехаў, каб правесці гэты тыдзень з намі ў Тэзэ! Многія з вас паходзяць з Нямеччыны, але сярод нас таксама групы з Аўстрыі, Харватыі, Францыі, Нідэрландаў, Румыніі, Гішпаніі, Швецыі, Швейцарыі ды іншых краін.

Але асабліва хачу выказаць сваю радасць з нагоды прысутнасці ў гэтыя дні маладых вернікаў-мусульман разам з трыма імамамі, а таксама маладых хрысціян са святарамі і пастарамі, якія прымаюць удзел у нашае сяброўскае хрысціянска-мусульманскае сустрэчы. Вітаю ўсіх вас!

У той час, калі палярызацыя ў нашых грамадствах узмацняецца і так лёгка трапіць у стэрэатыпнае бачанне, якое вядзе нас да менталітэту «мы-яны», ці ж не важна для вернікаў сустракацца і выслухоўваць адно аднаго, размаўляць і дзяліцца разам?

Дух Божы дзейнічае таемным чынам, а мы не можам абмежаваць Яго дзейнасць. Божыя шляхі не заўсёды з'яўляюцца нашымі шляхамі, а Божыя думкі – не заўсёды нашымі думкамі. Мы павінны дазволіць Богу і адно аднаму здзівіць сябе.

На пачатку тыдня, калі я на хвіліну сустрэўся з удзельнікамі сяброўскае хрысціянска-мусульманскае сустрэчы, я працытаваў некаторыя словы святой памяці папы Францішка, які так шмат зрабіў для адкрыцця шляхоў сяброўства і еднасці паміж вернікамі ўсіх веравызнанняў. Мне б хацелася падзяліцца гэтымі словамі зараз з усімі вамі:

“Свет, гледзячы на нас, вернікаў, заклікае нас супрацоўнічаць паміж сабою, а таксама з мужчынамі і жанчынамі добрай волі, якія не вызнаюць ніякай рэлігіі, просячы нас даць эфектыўныя адказы на шматлікія праблемы: мір, голад, галеча, ад якой пакутуюць мільёны людзей, экалагічны крызіс, гвалт, асабліва той, што здзяйсняецца ў імя рэлігіі, карупцыя, маральны заняпад, крызіс сям'і, эканомікі, фінансаў, а асабліва надзеі.

Мы, вернікі, не маем рэцэпту для вырашэння гэтых праблем, але ў нас ёсць адзін выдатны рэсурс: малітва. Мы, вернікі, молімся. Нам трэба маліцца. Малітва – гэта наш скарб, з якога мы чэрпаем згодна з нашымі традыцыямі, каб выпрасіць дары, якіх прагне чалавецтва.

(….) Няхай наша малітва – кожнага паводле ўласнае традыцыі – цалкам адпавядае волі Бога, які хоча, каб усе людзі прызнавалі сябе братамі ды сёстрамі і так жылі, фармуючы вялікую чалавечую сям'ю ў гармоніі разнастайнасці”. [1]

На працягу гэтых дзён мы дзяліліся думкамі і супольна маліліся. Будзьма ж працягваць чэрпаць сілы з таго скарбу, якім з'яўляецца малітва. Ці магу я папрасіць вас маліцца ў трох інтэнцыях:

- Давайце прасіць аб міры ў нашых сем'ях, наваколлі і ў нашым свеце, дзе вайна сее хаос.
- Давайце папросім аб большым паразуменні паміж намі праз простыя акты салідарнасці і дзялення адно з адным.
- Давайце прасіць аб спосабах сумеснага палягчэння пакут ва ўсіх іх формах у нашае чалавечае сям'і ды ў цудоўным Божым стварэнні.

Такім чынам Бог, які міласэрны і любіць кожнага чалавека без выключэння, адновіць нашую надзею. Але мы таксама павінны зрабіць выбар: адмовіцца змірыцца з сітуацыямі бедства, каб унутры нас магла ўкшталтавацца надзея.

Гэта супрацьлегласць пасіўнаму чаканню, гэта прадугледжвае барацьбу, але іншага шляху няма. Нават сама наша прага надзеі можа перавесці нас праз парог ад таго, што магчыма для чалавека, да таго, што магчыма для Бога.

Гэтым вечарам з намі Рым. Яе сям'я паходзіць з Газы. Я папрасіў яе падзяліцца некалькімі словамі пра сітуацыю, якая там склалася.

Мяне завуць Рым. Я нарадзілася ў Газе. Мы з сям'ёй жылі ў Хан-Юнісе, будучы адзінай хрысціянскай сям'ёй у цэнтры горада з больш чым 300 000 жыхароў на той час. У 1998 годзе мы з Хасэ пабраліся шлюбам у касцёле Святога Сямейства ў Газе. У 2001 годзе мы пераехалі жыць ва Францыю.

У нядзелю вечарам, калі я прыехала ў Тэзэ, я была глыбока кранутая прысутнасцю мусульман. Я ўбачыла пробліск адкрытага чалавецтва, якое аб'ядналася са сваімі рознагалоссямі, нягледзячы на падзелены свет. Гэта нагадала мне цудоўныя моманты братэрства, якія я перажыла ў паўсядзённым жыцці ў Газе з маімі мусульманскімі сябрамі і суседзямі: на працы, падчас святаў і нават у самыя цяжкія часы. Гэта было так натуральна, што мы не прачыналіся кожную раніцу з думкай: «Сёння я збіраюся жыць у братэрстве з мусульманамі».

Гэта не толькі ўспамін. Гэта скарб майго жыцця ў Газе, дзе дагэтуль жыве ўся мая сям'я. Частка з іх з 8 кастрычніка 2023 года знайшла прытулак у касцёле Святога Сямейства. Іх жыццю кожны дзень пагражаюць масавыя забойствы, учыненыя ізраэльскай арміяй. Сёння наш касцёл разбамбілі. Тры чалавекі загінулі, члены маёй сям'і былі параненыя.

Калі я хвалююся за іх, менавіта яны даюць мне сілы і нагадваюць мне даверыцца Богу, бо яны аддаюць сябе сваёй веры. Кожную хвіліну яны жывуць з Богам.

Нягледзячы на гэтую бязглуздую вайну, я атрымала выразы братэрскае і сяброўскае падтрымкі. Я нанова адкрыла, што нават у цемры ёсць святло. Нягледзячы на жорсткасць, чалавечнасць ёсць. І калі, здавалася б, нічога не засталося, застаецца вялікая шчодрасць і салідарнасць.

Заўтра ўвечары я хацеў бы запрасіць усіх вас прыйсці а 20:00 у Храм, калі мы будзем маліцца аб міры ў нашым неспакойным свеце. Мы молімся проста ў цішыні, таму што так цяжка знайсці словы, каб выказаць тое, што мы адчуваем у гэтых сітуацыях.

Застаючыся ў маўчанні, мы даручаем Богу тых, хто пакутуе. Мы памятаем і пра Блізкі Усход, і пра Ўкраіну, і пра Судан, і пра Нікарагуа, і пра іншыя месцы. Магчыма, у нашых сэрцах узнікне адчуццё адносна таго, як мы можам па-свойму дапамагчы кожнаму сярод усёй гэтай бяды. Ці ж нашае жаданне міру не адчыняе шлях да яго ўнутры нас?

Напрыканцы года, з 28 снежня па 1 студзеня, у Парыжы і на прадмесцях рэгіёну Іль-дэ-Франс пройдзе нашая штогадовая Еўрапейская сустрэча. Калі вам ад 18 да 35 гадоў, запрашаем прыехаць і прыняць удзел. Мітрапаліт Парыжскі, арцыбіскуп Ларан Ульрых і біскупы правінцыі, а таксама лідэры пратэстанцкіх і праваслаўных цэркваў вельмі сардэчна запрашаюць нас падрыхтаваць гэтую сустрэчу з мясцовымі царкоўнымі абшчынамі.

У верасні група братоў Тэзэ, сясцёр супольнасці святога Андрэя, блізкіх супрацоўнікаў і валанцёраў адправіцца, каб сфармаваць каманду па падрыхтоўцы да гэтае Сустрэчы. Мяркую, што мы ўсё яшчэ шукаем маладзёнаў, якія могуць дапамагчы ў гэтым, так што калі вам ад 18 да 35 гадоў, у вас ёсць час з канца жніўня да пачатку студзеня і вы хочаце быць часткай гэтае міжнароднае каманды, паведаміце нам!

[1] https://www.vatican.va/content/francesco/en/audiences/2015/documents/papa-francesco_20151028_udienza-generale.html

“Я зраблю вас рыбакамі людзей”

Serge — 2025-06-21T20:43:58Z

Чацвер, 19 чэрвеня 2025 г.

Дзякуем, што вы былі з намі на працягу гэтага тыдня сустрэч у Тэзэ. Многія з вас паходзяць з Нямеччыны, але ёсць таксама групы са Швецыі, Ірландыі ды Нідэрландаў; не забываймася таксама пра каманду маладых валанцёраў, якія здалёк прыехалі да нас. На мінулым тыдні новыя валанцёры прыбылі з Чылі, Мексікі, Чада, Інданезіі і В'етнама. Асабліва ж вітаем групу з Кітая, якая была з намі на гэтым тыдні. Гэта для вас мы спявалі “Bless the Lord” па-мандарынску!

Праз некалькі хвілін я хацеў бы папрасіць Крысцін, адну з нашых валанцёрак, распавесці нам аб сваім нядаўнім візіце ў Перу, але перадусім я хацеў бы падзяліцца з вамі некалькімі думкамі.

Учора вечарам падчас малітвы мы пачулі з Евангелля паводле Марка, як Езус ішоў каля возера, калі ўбачыў за працай двух братоў, Сымона і Андрэя. Яны былі рыбакамі і займаліся сваёй справай. Езус прамовіў да іх. Ён вельмі проста сказаў “Ідзіце за Мной, і Я зраблю вас рыбакамі людзей”.

Я памятаю, як упершыню пачуў гэтыя словы, і яны мяне заінтрыгавалі. Што меў на ўвазе Езус, кажучы пра «рыбакоў людзей»? Ён прасіў гэтых двух маладых людзей «лавіць» яму людзей? Але калі я зазірнуў у астатнюю частку Евангелля, я не ўбачыў, каб Езус паводзіў сябе такім чынам. Ён прымаў людзей, асабліва тых, хто быў выключаны з грамадства ці з рэлігійнага жыцця. Ён праяўляў да іх спагаду і дапамагаў ім зразумець, што Бог іх любіць.

Такім чынам, відавочна: крочыць за Езусам – гэта значыць весці гэткі лад жыцця, а не лавіць людзей у сеткі. Пры гэтым яны былі рыбакамі і павінны былі стаць рыбакамі людзей. Гэта гульня словаў, але для мяне гэта заўсёды мела больш глыбокі сэнс.

Езус бярэ ўсё, чым мы з'яўляемся, і перамяняе гэта, надае новае значэнне, калі мы крочым за Ім. Ён не перакрэслівае таго, кім мы з'яўляемся, і не адмаўляецца ад нашага мінулага досведу, але вядзе нас да спаўнення, якое, магчыма, патрабуе часу, але якое з'яўляецца часткаю падарожжа, у якое Ён нас вядзе. Нішто не змарнавана, нішто не згублена, усё, што ёсць у нас, можа быць пераменена дзякуючы Яго любові.

За гэтыя дні ў Тэзэ, магчыма, вы зразумелі нешта больш пра тое, што значыць крочыць за Езусам. Магчыма, вы пачулі слова, якое вас кранула, або мелі сустрэчу, якая нагадала вам пра Яго прысутнасць, або заўважылі прыгажосць стварэння, якая расказала вам пра Божую любоў. Вазьміце тое з сабой, пакідаючы Тэзэ ў канцы гэтага тыдня. Дазвольце гэтаму ўзрастаць і весці вас па гэтым шляху разам з Ім.

Памятайце, што вы не самотныя на гэтым шляху. Многія з вас прыехалі разам з іншымі людзьмі з вашай царквы ці школы. Разам вы можаце працягваць пошукі. Няхай Святы Дух вядзе вас усё глыбей і глыбей да таямніцы еднасці, якой з'яўляецца Цела Хрыстова, Царква.

Добры вечар усім. Мяне завуць Крысцін, я францужанка, і я валанцёрка ў Тэзэ са жніўня. Тыдзень таму я вярнулася з месячнае паездкі ў Перу. Я паехала разам з Ваніяй, якая родам з Балівіі і якая летась таксама была валанцёркаю ў Тэзэ.

Браты паслалі нас сустрэцца з перуанскай моладдзю і падзяліцца з ёю тым, што мы перажываем у Тэзэ, бо ў наступным годзе адбудзецца нацыянальная сустрэча служэння моладзі Каталіцкага Касцёла, а Тэзэ падчас гэтае сустрэчы будзе арганізоўваць малітвы.

Амаль штодня мы сустракалі розныя групы моладзі, якія ўдзельнічалі ў жыцці сваіх цэркваў ці універсітэтаў. Кожны раз гэта быў вельмі моцны момант, калі яны дзяліліся з намі сваім жыццём, верай і абавязацельствамі ў сваіх супольнасцях.

Я была здзіўленая, пазнаёміўшыся з такой колькасцю маладзёнаў, якія ўдзельнічаюць у гэтым, і разнастайнасцю іх місій. Мяне асабліва ўразілі сацыяльныя акцыі ў місіях, якія яны арганізоўваюць, і іх жаданне перадаць сваю веру іншым маладым людзям.

На поўначы краіны, у Чулуканасе, дзе адбудзецца сустрэча ў наступным годзе, на выходных моладзь наведвае дыяцэзіяльныя вёскі, каб заахвоціць моладзь і ўсіх жыхароў працягваць жыць разам сваёй верай, нават нягледзячы на тое, што святары могуць наведваць іх толькі некалькі разоў на год.

Падчас гэтае паездкі я шмат чаму навучылася ад людзей, з якімі сустракалася, ад іх веры і таго, як яны ёю жывуць. Я вельмі ўдзячная братам за давер і за тое, што яны дазволілі мне перажыць гэтую місію.

Суботнім вечарам падчас малітвы ў нашае Супольнасці мы будзем вітаць новага брата. Яго завуць Ісмаэль, ён родам з горада Качабамба ў Балівіі. Упершыню Ісмаэль прыехаў у Тэзэ ў 2017 годзе і хацеў вярнуцца ў Тэзэ, каб далей працаваць валанцёрам, але пандэмія зрабіла гэта немагчымым. Нарэшце ў 2023 г. ён змог прыехаць, і падчас яго знаходжання тут у ім узрастала пытанне, ці ісці за Езусам як брат Тэзэ.

Мінулай зімою Ісмаэль рыхтаваў Еўрапейскую сустрэчу ў Таліне, а потым, вярнуўшыся сюды, папрасіў далучыцца да нашае Абшчыны. Ён жыве сярод нас ад лютага, а ў суботу мы з радасцю будзем вітаць яго ў якасці новага брата. Пачынаецца час падрыхтоўкі да таго, каб такім чынам прысвяціць сваё жыццё.

У канцы гэтага года наша Еўрапейская сустрэча адбудзецца ў Парыжы і прылеглым рэгіёне Іль-дэ-Франс. Калі вам ад 18 да 35 гадоў, мы будзем рады вітаць вас там з 28 снежня па 1 студзеня. Арцыбіскуп Парыжа і біскупы правінцыі зрабілі такое цёплае запрашэнне разам з кіраўнікамі Праваслаўнай і пратэстанцкіх цэркваў, што мы ўжо цешымся!

Ці гэтая Сустрэча можа быць знакам нашага імкнення да міру і паразумення ў гэты час, калі так шмат людзей пакутуе з-за вайны? Ці можа гэта аднавіць нашую надзею і прывесці нас да таго, што мы можам зрабіць, каб дапамагчы тым, хто пацярпеў?

На працягу апошняга тыдня мы адправілі шмат паведамленняў падтрымкі людзям, якіх мы ведаем па ўсім Блізкім Усходзе. Вельмі важна, каб яны ведалі, што мы не забываемся пра іх у гэты час вялікай няпэўнасці. Тое ж самае тычыцца й народа Украіны, і для нас вялікі гонар мець магчымасць прымаць некалькі груп моладзі з гэтай краіны ў бліжэйшыя тыдні.

Калі ласка, прыходзьце і далучайцеся да нас ужо заўтра а 20:00 тут, у Храме, калі мы будзем маліцца ў цішыні за мір у нашым свеце, як і ў кожны пятнічны вечар. Ціхая малітва можа здацца малаважнай, але яна можа быць знакам салідарнасці з тымі, хто не можа выказаць свае пакуты і каму бракуе слоў. Падчас гэтае малітвы ў нас можа ўзнікнуць інтуіцыя, якая паказвае, што мы маглі б учыніць.

Надзея, як супраціўленне

Serge — 2025-06-18T13:59:28Z

Чацвер, 12 чэрвеня 2025 г.

Вельмі многія з вас прыехалі з розных куткоў Нямеччыны, каб быць з намі на гэтым тыдні, калі мы святкуем Спасланне Святога Духа ў дзень Пяцідзясятніцы. Ёсць з намі й моладзь з іншых краін.

Асаблівае прывітанне тым, хто прыбыў з Аландскіх астравоў, архіпелага выспаў паміж Фінляндыяй і Швецыяй, а таксама маладзёнам, якія нядаўна прыбылі з больш далёкіх краін: з Нікарагуа, Мексікі, Перу, Кеніі, Інданезіі, Індыі ды Тайланда. Малазійцам жа, якія перабывалі з намі цягам апошняга месяца, мы кажам “Бывайце!”.

Вы прачыталі ў лісце «Спадзеючыся звыш усялякае надзеі», як было для мяне важна выслухаць маладзёнаў з Украіны, Лівана, Заходняга берага Ярдану ды М'янмы, якія жывуць ва ўмовах вайны, каб зразумець, што значыць надзея перад велізарнымі выклікамі вакол іх.

Вельмі ўразіла пачуць, як вера ва Ўваскрасенне Езуса адыграла для іх істотную ролю. Для таго, каб паверыць ва Ўваскрасенне Езуса, патрэбна шмат мужнасці і адвагі. Гэта азначае імкнуцца не дазволіць смерці ды разбурэнням, якія нас сёння атачаюць, спаралізаваць нас.

Я памятаю, як адна маладая жанчына з М'янмы казала мне, што ведала: Бог ніколі не пакіне яе і што, жывучы сённяшнім днём, Святы Дух суцяшае яе і пазбаўляе ад непатрэбных клопатаў.

Яна працягвала: “Я магу сказаць усё ў малітве, і гэта дазваляе мне змагацца за надзею”. Мяне вельмі ўразіла гэтая ідэя «барацьбы за надзею». Калі мы бачым, што адбываецца сёння ў некаторых частках свету, ці гатовыя мы ўзяць на сябе гэтую барацьбу?

На мінулым тыдні французская даследчыца Бібліі [1] правяла курс для нашых братоў. Яна распавяла пра тое, што назвала «супраціўленнем надзеі». Ці ж не з'яўляецца надзея актам супраціву, нават бунту, які робіць нас здольнымі бачыць дабро, якое існуе сярод усіх супярэчнасцей?

Апостал Павел пісаў Рымлянам: “Надзея не асароміць, таму што любоў Божая вылілася ў сэрцы нашыя праз Духа Святога, які дадзены нам” (Рым 5, 5). Святы Дух дае нам надзею, нагадваючы нам, што нішто ніколі не можа адлучыць нас ад любові Бога, аб'яўленай нам у Езусе.

Праз некалькі дзён вы вернецеся дадому. Што са свайго побыту ў Тэзэ вы забераце з сабою? Чаго вы даведаліся пра малітву, абшчыннае жыццё і слуханне Божага слова?

Шлях наперад можа быць няпростым, але калі вы зможаце працягваць супольнае падарожжа, вашая надзея адновіцца. Зазірніце ў свае школы, парафіі і студэнцкія групы, каб убачыць, што магчыма зрэалізаваць.

Заўтра ўвечары, калі ласка, далучайцеся да нас а 20-й гадзіне тут, у храме, каб у цішыні памаліцца за супакой у нашым свеце. Гэтая малітва можа стаць знакам салідарнасці з людзьмі ва Ўкраіне і ў Сектары Газа, пра якіх мы не павінны забывацца. Мы таксама памятаем пра народы Судана, Гаіці і Нікарагуа.

Калі ласка, працягвайце маліцца аб міры, вяртаючы надзею. Няхай у гэты час Пяцідзясятніцы павее Дух міру, даючы мужнасць і сілу тым, хто знаходзіцца ў зонах ваенных дзеянняў, і натхняючы на смелыя і крэатыўныя крокі тых, хто ва ўладзе, для справядлівых і трывалых рашэнняў.

Арцыбіскуп Парыжа і біскупы рэгіёна Іль-дэ-Франс, а таксама пратэстанцкія і праваслаўныя лідары запрасілі нас на нашую штогадовую Еўрапейскую сустрэчу з 28 снежня па 1 студзеня. Гэтая Сустрэча будзе знакам нашага імкнення да міру і братэрства ў чалавечае сям'і, да надзеі звыш усялякае надзеі. Далучайцеся да нас у Парыжы!

І апошняе: у суботу маладзён з Нямеччыны, якога завуць Мануэль, падчас вечаровае малітвы атрымае малітоўную рызу нашае Супольнасці. Правёўшы тут час у якасці валанцёра, а таксама падрыхтаваўшы Еўрапейскую сустрэчу ў Ростаку некалькі гадоў таму, ён вярнуўся дадому, каб скончыць навучанне. Сёлета, у лютым, ён папрасіў вярнуцца ў Тэзэ, каб паразважаць над магчымасцю стаць братам нашае Абшчыны.

У суботу Мануэль зробіць першы крок на шляху да таго, каб прысвяціць усё сваё жыццё наследаванню Хрыста. Мы з радасцю прымаем яго! Калі ласка, маліцеся за яго.

[1] Anne-Marie Pelletier

Супакой і радасць Уваскрослага Хрыста

Serge — 2025-04-27T12:09:56Z

Субота, 19 красавіка 2025 г.

Сардэчна вітаем усіх вас, хто прыехаў, каб правесці з намі гэтыя дні, калі мы ўзгадваем рашэнне Езуса палюбіць ажно да Яго апошняга ўздыху. Робячы гэта, Езус паказвае нам, кім з'яўляецца Бог, і кажа нам, што нішто не можа адлучыць нас ад Божае любові: ні жыццё, ні смерць, ні пакута, ні насілле.

Цягам гэтага тыдня мы крочылі слядамі Езуса, пачынаючы ад Яго ўваходу ў Ерузалем, апошняй вячэры з сябрамі, несправядлівага суда і асуджэння, аж да таго, калі Ён аддаў сваё жыццё за ўсіх на крыжы. Сёння ў цішыні мы чакаем канчатковага пацверджання гэтае любові, якая не ведае межаў, якая зноў адкрывае шляхі прабачэння і еднасці, вядучы ўсіх нас да вечнага жыцця.

Багата вас прыехала з Нямеччыны, Францыі, Партугаліі, Італіі і Гішпаніі, але я хацеў бы асабліва прывітаць палестынцаў з Бэтлеема, якія з намі на гэтым тыдні, а таксама моладзь з Украіны. Ваша прысутнасць тут увасабляе нашае жаданне памятаць пра ўсіх, хто пацярпеў ад вайны і прыгнёту ў нашым неспакойным свеце. Памятайма таксама пра людзей, якія змагаюцца за справядлівасць ва ўмовах аўтарытарных рэжымаў. Я хацеў бы папрасіць Джона з Бэтлеема ды Ганну з Кіева прамовіць да нас некалькі слоў:

Джон з Бэтлеема: “Пане Божа, мы з'яўляемся дачкамі і сынамі Святой Зямлі, якую Ты вырашыў абраць для нараджэння, жыцця, смерці ды ўваскрасення Твайго Сына Езуса.

Нашая краіна адзначана вайной, несправядлівасцю і разрухай. Тым не менш, мы па-ранейшаму поўныя надзеі і стойкасці, таму што вы крочыце з намі, і мы можам разлічваць на вас.

Мы ўдзячныя нашым сем'ям і сябрам, якія падтрымліваюць нас, выслухоўваюць нас, абараняюць нас, падбадзёрваюць і дапамагаюць нам працягваць наш шлях у гэтым жыцці. Яны даюць нам надзею і моц.

Мы ўдзячныя за прывілей жыць на Святой Зямлі; мы з лёгкасцю можам пайсці памаліцца ў храм Нараджэння Хрыстовага, каб узгадаць Тваю любоў да нас. Гэта дае нам надзею і моц.

Мы ўдзячныя за магчымасць вучыцца ва ўніверсітэце, які дае нам бяспечнае месца для навучання, адкрыцця розуму і сэрца свету й вам. Гэта дае нам надзею і моц.

Мы ўдзячныя за мастацтва, музыку і асабліва за наш хор, які дае нам месца, дзе мы можам сабрацца разам і выказаць адным голасам як наш боль, так і нашу хвалу праз музыку; мы ведаем, што Ты чуеш нас. Гэта дае нам надзею і моц.

Мы ўдзячныя за Тваё жывое Слова ў Евангеллі, асабліва за Твае Запаведзі Блажэнстваў, якія нагадваюць нам, што, хоць сітуацыя зараз цяжкая, Ты абяцаеш лепшыя дні: Ты абяцаеш Валадарства Божае. Гэта дае нам надзею і моц.

Мы ўдзячныя за сэрцы і розумы, якія мы выкарыстоўваем, каб служыць адно аднаму, не чакаючы адказу, будуючы супольнасць надзеі і сілы, якая дапамагае нам выстаяць.

Ты з намі. Мы дзякуем Табе і звяртаемся да Цябе па дапамогу”.

----

Ганна з Украіны: “Вялікі тыдзень – гэта вельмі асаблівы час. Калі я думала пра тое, як правесці гэты год, Абшчына Тэзэ здавалася мне самым падыходзячым месцам для гэтага; і асабліва ў гэтыя складаныя часы, месцам, дзе можна глыбей паразважаць пра тое, што азначае ўваскрасенне.

Апошні раз я была ў Тэзэ тры гады таму, таксама падчас Вялікоднага тыдня. Гэта было ўсяго праз пару месяцаў пасля паўнамаштабнага ўварвання РФ ва Ўкраіну. Гэты тыдзень стаў важнай вяхой у стварэнні майго падмурку ўстойлівасці і надзеі разам з шэрагам іншых нечаканых падарункаў, якія я атрымала.

Калі я сёння разважаю пра супольнасць Тэзэ, я задаюся пытаннем: чаму для мяне так важна, каб вяртацца сюды зноў і зноў?

Упершыню я прыехала да Тэзэ дзесяць гадоў таму, прыкладна ў той час, калі вайна ўпершыню дасягнула Ўкраіны і закранула ўсходнія рэгіёны. Супольнасць Тэзэ ў той час выказалася глыбокае салідарнасцю і падтрымкаю ўкраінскаму народу. Адным яркім успамінам, які я захавала з таго перыяду, з'яўляецца тое, што Абшчына Тэзэ некалькі разоў прымала групу дзяцей і маладзёнаў з Украіны, якія былі ўнутрана перамешчанымі асобамі ў сваёй краіне. Яны былі часткаю ініцыятывы «Дзеці надзеі і любові» – групы людзей, якія шукалі адказы на выклікі вайны, ініцыятывы ў якой паўдзельнічала таксама й я.

Запрашэнне з Тэзэ і вопыт супольнага жыцця з гэтымі дзецьмі і моладдзю былі моцным знакам сяброўства, клопату і любові – рэчаў, якія былі вельмі неабходныя ў той час.

Хачу выказаць удзячнасць за салідарнасць і падтрымку, якую Супольнасць Тэзэ нязменна праяўляла на працягу гэтых дзесяці цяжкіх для Ўкраіны гадоў – малітвамі, чынамі ды прысутнасцю.

Дык што ж для мяне так важнае, каб вяртацца сюды зноў і зноў?

Тэзэ – гэта месца, дзе я магу нагадаць сабе, часта праз іншых, простыя, але вельмі важныя ісціны. Напрыклад, падчас сённяшняе ранішняе групы дзялення мне прыгадалі, што рука Езуса заўсёды на нашым плячы, нават калі мы пра гэта забываемся.

Сёння Тэзэ для мяне з'яўляецца месцам, дзе мы можам прапанаваць адно аднаму суцяшэнне і надзею, у якіх мы ўсе маем патрэбу, асабліва ў цяжкія часы”.

Маладыя палестынцы і ўкраінцы ў пятніцу неслі для нас крыж, а сёння ўвечары абраз, на якім мы бачым, як Езус цягне да святла першага чалавека Адама. Заўтра на распачацце Эўхарыстыі вы будзеце несці пасхальную свечку. Такім чынам вы дапамагаеце нам маліцца аб тым, што абяцае нам Езус праз сваё вяртанне да жыцця: за пакутамі і смерцю ніколі не будзе апошняга слова.

Мы не можам аддзяліць Крыж ад Уваскрэсення. Часцяком аднак мы становімся людзьмі Вялікае суботы. Мы трапляем у нейкае чаканне. Магчыма, мы знаёмыя з нашымі ўласнымі пакутамі, але таксама ў нашых грамадствах, у розных сітуацыях вайны ў свеце, а таксама ў нашым параненым стварэнні. Вакол нас вельмі шмат людзей, якія дасвядчаюць жахлівыя перажыванні.

Мы прагнем вылячэння, супакою. Мы прагнем сапраўднага вяртання да жыцця. Вялікая субота кажа нам, што, нягледзячы на тое, што здаецца маўчаннем, Бог нейкім чынам дзейнічае і вяртае гэтае жыццё.

Заўтра раніцай мы збярэмся, каб паслухаць чытанні з першае часткі Бібліі, якія распавядаюць пра творчую сілу Божае любові, пра Божае жаданне вызваліць свой народ, што нараджае надзею звыш усялякае надзеі. Калі мы іх слухаем, няхай гэтыя чытанні адкрыюць нашыя сэрцы на тую самую надзею.

Не ўсе чытанні простыя для разумення, але яны кажуць нам, што ёсць лепшае месца, больш прывабны свет, што свабода магчымая. Таксама яны паказваюць, што шлях праходзіць праз пустыню.

Бо ўсім нам патрэбна вызваленне тым ці іншым чынам, незалежна ад таго, што трымае нас ва ўнутранае няволі, ад цяжкасцей, звязаных з нашымі грамадствамі, ці ад праблемных сітуацый, дзе на карту пастаўлена нават нашае жыццё, нашая свабода ці свабода нашае краіны.

Прыклад прарока Ераміі мяне вельмі крануў. Калі Ерамія знаходзіўся ў вязніцы, а Ерузалему пагражала небяспека, ён у Ерузалеме набыў сабе поле. Для мяне такія прароцкія жэсты паказваюць нашую веру ў вернасць Бога. Нешта ў ім падказвала яму, што будучыня магчымая. Нашая вера ва Ўваскрасенне кажа нам, што новае жыццё магчыма там, дзе яго не было.

Што гэта канкрэтна значыць? Якія жэсты мы пакліканы зрабіць у знак даверу да мірнае будучыні? Якія крокі мы можам зрабіць у нашае малітве, каб памятаць пра гэтыя розныя сітуацыі, калі ў дадзены момант здаецца, што існуе толькі смерць? Кім з'яўляюцца тыя людзі, што пакутуюць і жывуць побач з намі, якім мы можам працягнуць руку дапамогі?

Ці тое можа значыць неабходнасць пакінуць зону нашага камфорту, каб быць там, куды ніхто не хоча ісці? А можа толькі перабываць з людзьмі, якія проста адрозніваюцца ад нас? Або заставацца на сувязі з людзьмі, якія жывуць ва ўмовах вайны. Вось такія пытанні я задаю сабе сёння. Можа быць, я змагу падзяліцца імі з вамі.

І, магчыма, няма ніякіх імгненных рашэнняў, якія мы маглі б прапанаваць, але дзякуючы прысутнасці адбываецца нешта нечаканае. На працягу апошняга года нашыя браты рэгулярна наведвалі моладзь Украіны. Таксама адбыліся візіты ў Ліван, Ерузалем ды на Заходні бераг ракі Ярдан. Гэта ўсё будзе працягвацца.

Падчас такіх візітаў з абодвух бакоў адбываецца пераўтварэнне, бо людзі разумеюць, што яны не забытыя, а мы адкрываем мужнасць гэтых людзей. Аднаўляецца наш давер, а ўнутры нас нешта вяртаецца да жыцця.

І апошняе: з 28 снежня па 1 студзеня мы спадзяемся, што вы зможаце далучыцца да нас на нашае штогадовае Еўрапейскае моладзевае Сустрэчы. Пасля Таліна на пачатку гэтага года наша наступная Сустрэча адбудзецца ў Парыжы і прылеглым рэгіёне Іль-дэ-Франс.

На гэтую еўрапейскую Сустрэчу нас запрасілі арцыбіскуп Парыжа і біскупы правінцыі, а таксама пратэстанцкія і праваслаўныя лідары. У Таліне арцыбіскуп сказаў нам, што сабор Нотр-Дам прыме ўсіх нас, адчыніўшы дзверы, каб мы маглі сустрэць Хрыста, які нас чакае. Гэтая Сустрэча будзе таксама знакам нашага імкнення да супакою і братэрства ў чалавечае сям'і, да надзеі звыш усялякае надзеі.

Зараз мы працягнем малітву, але перад тым, як зноў распачаць спеў, няхай кожны з нас прашапча таму, хто побач: “Хрыстос Уваскрос!” А яны ў сваю чаргу могуць прашаптаць у адказ: «Сапраўды Ўваскрос!»

А з заўтрашняга дня і ў наступныя тыдні вітайце гэтым прывітаннем вашых сясцёр і братоў у веры. Набярыцеся адвагі паверыць у знак пустой магілы. Тады супакой і радасць Уваскрослага Хрыста будзе з усімі намі!

Еднасць, якая не ведае межаў

Serge — 2025-04-19T12:14:14Z

Чацвер, 10 красавіка 2025 г.

Шчыра вітаем усіх вас, хто прыехаў у Тэзэ на гэтым тыдні, асабліва з Францыі і Нямеччыны, а таксама з іншых краін. Вялікай радасцю з'яўляецца перабыванне сярод нас валанцёраў з Інданезіі, Калумбіі, Кітая, Японіі, ЗША...

Самі таго не ўсведамляючы, вы з'яўляецеся знакам еднасці, якая не ведае межаў у Хрысце, якая не знішчае нашае асабовасці, нашых культур і нашых моў, але выходзіць па-за іх межы, каб мы зразумелі, што Бог любіць усіх нас.

Мы знаходзімся на пачатку Вялікага тыдня, падчас якога крок за крокам пойдзем за Езусам дарогаю дару Яго жыцця. Чаму Ён мусіў быў памерці? Чаму Ён так моцна пакутаваў? Гэта цяжкія пытанні, але калі мы глядзім на Евангелле, мы бачым, што Ён ніколі не пераставаў служыць і любіць, нават нягледзячы на непрыняцце ды несправядлівае асуджэнне.

Такім чынам Езус паказвае нам аблічча Бога. Ён не займае ўладную пазіцыю, якая была б Яму належная, але аддае сябе без разліку, нават коштам уласнага жыцця. Ён дае нам зразумець, што нішто не можа аддзяліць нас ад Божае любові. Менавіта гэта мы й будзем святкаваць на Вялікдзень.

А неўзабаве, у Вербную нядзелю, мы зможам адчуць прадсмак пасхальнае радасці. Усе разам мы сустрэнемся ізноў а 9-е гадзіне раніцы ля крыніцы святога Стэфана, дзе ў прыгожым жэсце еднасці ў Хрысце сястрой-пратэстанткай і каталіцкім святаром будуць асвечаныя галінкі.

Падчас Эўхарыстыі я буду маліцца наступнымі словамі:

“Езу Хрысце, лагодны і пакорны сэрцам, Ты ніколі не шукаў трыумфу. І ўсё ж, калі натоўп вітаў Цябе, калі Ты ў Вербную нядзелю ўваходзіў у горад міру, нават ведаючы, што набліжаецца час, калі Табе трэба будзе пайсці да канца любові, якую Ты прыйшоў паказаць нам, Ты вітаў іх радасць. Нам, хто часта сутыкаецца з сітуацыямі гвалту і бездапаможнасці, дай нам дар распазнаць знакі Тваёй радасці, Тваёй прысутнасці, нават калі надыходзіць ноч. Такім чынам, давер веры кажа нам, што ў Тваёй сітуацыі пакуты ніколі не будуць мець апошняга слова”.

Як мы можам распазнаць знакі прысутнасці Хрыста ў той час, калі мы так узрушаны тым, што адбываецца ў свеце? Гэта выклік, які паўстане перад вамі пасля вашага побыту ў Тэзэ. Гэта будзе нялёгка, але разам, у вашых душпастырствах і моладзевых групах, вы можаце падтрымаць адно аднаго.

Хачу падзяліцца з вамі сустрэчай, якая адбылася з людзьмі іншага веравызнання з нашага рэгіёна. Я папрасіў Ёсуке, адну з асобаў з нашае валанцёрскае моладзі, распавесці нам, што адбылося:

Мяне разам з іншымі запрасілі наведаць мячэць Эсалем у Маконе, непадалёк адсюль. І калі мы прыехалі, адразу мною было адчута, што я магу ахарактарызаваць так: нас цалкам прынялі.

Яны з гонарам паказалі нам сваё месца культу і навучання, а нават запрасілі нас далучыцца да іх падчас іх малітвы. Не дзеля таго, каб удзельнічаць у іх малітве, але каб проста перабываць з імі, таму што яны хацелі падзяліцца з намі гэтае інтымнае прастораю. І хаця іх традыцыі ды звычаі вельмі адрозніваюцца ад таго, што мы маем тут, была магчымасць адчуць, як усё гэта паходзіць з таго ж месца любові, надзеі і дабрыні.

Яны падзяліліся з намі, што для іх ушаноўваць гасцей – гэта ўшаноўваць Бога. Найлепей тое было мною зразумета, калі яны падзяліліся з намі сваёй ежай. Асабліва тое, што нават падчас Рамадана яны знайшлі час, каб прыгатаваць цудоўную ежу з мноствам розных страў. Гэта было так добра, значна лепей, чым тое, што мы можам прыгатаваць для ўсіх вас на Вялікай кухні ў Тэзэ.

Для іх ушаноўваць гасцей – гэта ўшаноўваць Бога. І так, мною была пачутая сапраўдная пашана.

А ў мінулую суботу група з гэтай мячэці прыехала ўжо да нас сюды, у Тэзэ. Прысутнасць гэтых сяброў-мусульман з Макона была святам. У атмасферы ўзаемнага выслухоўвання і дзялення мы зразумелі, што акрамя адрозненняў, якія існуюць паміж намі, у нас ёсць супольная чалавечнасць, якая дазволіць нам пабудаваць штосьці разам.

У Евангеллі Езус сустракаў людзей іншых рэлігій. Ён выслухоўваў іх і часам вучыўся ад іх. Такім чынам, гэтая сустрэча прывяла нас да прысутнасці Хрыста, які адкрывае нас на камунію з усімі, што прывядзе нас да прыняцця супакою, які Ён нам прапануе. Ці вы ўжо дасведчылі такія перажыванні? Ці можаце вы ўвасобіць у рэальнасць такія сяброўскія сустрэчы?

Прыходзьце і далучайцеся да нас у пятніцу ўвечары а 20:00, калі мы будзем маліцца ў цішыні за супакой у нашым свеце. Мы не можам забываць пра пакуты ў краінах, дзе шалее вайна. Нашыя браты толькі што вярнуліся з Украіны, а паездкі туды будуць працягвацца. Іншыя ж пасля Вялікадня скіруюцца ў Ліван, Ізраіль і на Заходні бераг Ярдану. Нашы суданскія сябры нагадваюць нам пра жахі, якія адбываюцца ў іх краіне, і заўтра па ініцыятыве руху «Pax Cristi» адбудзецца дзень малітвы за Судан. Малітва ў цішыні з'яўляецца знакам нашага прагнення гэтага доўгачаканага міру.

А напрыканцы ж года, з 28 снежня па 1 студзеня, вас усіх чакаюць у Парыжы і рэгіёне Іль-дэ-Франс на Еўрапейскую сустрэчу па запрашэнні арцыбіскупа Парыжа і біскупаў рэгіёну, а таксама пратэстанцкіх і праваслаўных лідэраў. Гэтая Сустрэча таксама будзе й знакам нашага жадання міру і братэрства ў чалавечае сям'і, сапраўды, надзеі звыш усялякае надзеі.

Проста звярніцеся да Хрыста

Serge — 2025-03-09T12:15:31Z

Чацвер, 6 сакавіка

Вельмі сардэчна вітаем усіх вас, хто прыехаў у вялікай колькасці з розных частак Партугаліі, каб памаліцца з намі на гэтым тыдні, калі мы ўваходзім у час Вялікага посту. Вітаем таксама тых, хто прыехаў з ЗША, Нямеччыны, Італіі ды іншых краін. Вашая прысутнасць вельмі важная для нас, і мы цешымся, што можам падзяліцца з вамі гэтымі днямі.

Я памятаю, як 39 гадоў таму менавіта ў гэты час года я, тады яшчэ студэнт, прыехаў у Тэзэ і ўпершыню стаў валанцёрам у Абшчыне.

Напоўнены разнастайнымі пастановамі наблізіцца да Хрыста і прыняць Божае Валадарства, я быў уражаны чуючы брата Ражэ, нашага заснавальніка, які ў той час яшчэ быў жывы, які казаў пра гэты перыяд падрыхтоўкі як пра «сорак дзён святкавання прабачэння, якое Хрыстус адкрывае нам праз дар свайго жыцця».

Раптоўна мне стала зразумела, што асабістае навяртанне не залежыць ад маіх уласных намаганняў, якімі б хвалебнымі – і, дарэчы, лагічнымі паводле маіх уласных крытэрыяў – яны ні былі, калі б не проста звярнуцца да Хрыста, які прыняў мяне з распасцёртымі абдымкамі і нават з радасцю, такога, якім я быў.

Гэтае ўсведамленне нешта адкрыла ўва мне. Прыняцце погляду Хрыста на маё жыццё дазволіла мне па-сапраўднаму сутыкнуцца з тым, што я павінен быў у Ім скласці, каб ад гэтага вызваліцца, каб потым зноў шукаць шляхоў зносін з людзьмі, якіх я пакрыўдзіў, глыбей паглыбіцца ў малітву, падзякаваць за любоў, якую Бог мне ў Ім паказаў.

Магчыма, на гэтым тыдні некаторыя з вас перажылі падобны досвед. Цяпер важна вярнуцца дадому і працягваць жыць тым, што вы атрымалі. Гэта нялёгка, але сёння раніцай мы пачулі заклік прарока Ераміі. Гэты тэкст можа служыць падбадзёрваннем для ўсіх вас.

Ерамія зразумеў, што Бог яго кліча. Але ён адчуваў сябе занадта маладым, каб адказаць на тое, што ад яго чакалі. Адказваючы яму, Бог кажа “Не кажы «я дзіця», (...) Не бойся, бо Я з табою” (Ераміі 1, 6-8). І тады Бог дакранаецца да вуснаў Ераміі, каб даць яму словы, якія яму трэба будзе прамовіць. Як і для Ераміі, шлях наперадзе для вас можа быць няпростым, але ці можаце вы пражыць яго з даверам, што Бог крочыць з вамі?

Як я адзначыў у Лісце «Спадзеючыся звыш усялякае надзеі», Ерамія пайшоў далей. Прарок Ерамія ў той час, калі яго краіна была спустошана вайною, а яе жыхарам пагражала выгнанне, а сам ён быў у турме, заінвеставаў у будучыню: ён купіў поле, таму быў упэўнены, што Бог не пакіне свой народ (Ераміі 32, 6-15).

Якое поле просяць вас набыць у знак надзеі ў грамадстве вакол вас? Нават калі мы думаем, што мы занадта маладыя, мы можам зрабіць так шмат, асабліва калі можам рабіць гэта разам з іншымі. І менавіта гэтым можа быць жыццё ў Царкве. Жыць у еднасці з іншымі, хто шукае Хрыста і адважвацца рызыкаваць, каб стаць пілігрымамі надзеі там, куды нас кліча Бог.

Заўтра вечарам прыходзьце і далучайцеся да нас а 20:00 у Храме, калі мы будзем маліцца ў цішыні ў інтэнцыі супакою ў нашым свеце. У нашых грамадствах і ў розных краінах так шмат гвалту. Нявінныя людзі пакутуюць ад несправядлівасці вайны. Двое нашых братоў зараз знаходзяцца ва Ўсходняе Ўкраіне – у гэты час яны едуць у начным цягніку Запарожжа-Адэса. Пасля Вялікадня мы таксама вернемся ў Ліван. Мы памятаем пра народ Газы, М'янмы, Судана і ДР Конга.

Трывалы мір немагчымы без справядлівасці для ўсіх, асабліва для тых, хто церпіць. Сутыкаючыся з такімі сітуацыямі, мы часта не ведаем, што рабіць, але перабыванне ў маўчанні перад Богам можа быць знакам салідарнасці з гэтымі людзьмі і нашага жадання зрабіць для іх усё магчымае. І хто ведае, магчыма, падчас гэтага маўчання мы атрымаем усведамленне, якое падштурхне нас да канкрэтнага жыцця гэтае салідарнасцю, каб стаць пілігрымамі супакою.

А напрыканцы года тых з вас, каму споўнілася 18 гадоў, сардэчна запрашаем далучыцца да нас у Парыжы і ваколіцах на нашай Еўрапейскай моладзевай Сустрэчы. У гэты Юбілейны год надзеі яна будзе знакам нашага імкнення да міру і братэрства ва ўсёй нашай разнастайнасці.

Многія з вас памятаюць Сусветныя дні моладзі ў Лісабоне, якія адбыліся амаль два гады таму. У той час папа Францішак сказаў, што “Todos, todos, todos” (“усе, усе, усе”) вітаюцца ў супольнасці, якой з'яўляецца Царква. Зараз ён пачуваецца ненайлепей. Учора я напісаў пантыфіку, кажучы яму, што буду прасіць моладзь, сабраную ў Тэзэ, маліцца за яго здароўе. Такім чынам, няхай наш наступны спеў будзе для папы Францішка і, калі ласка, працягвайце маліцца за яго, калі вы вернецеся дадому.

Спадзеючыся звыш усялякае надзеі

Serge — 2024-12-28T15:30:50Z

Слухаючы маладзёнаў у Тэзэ ды іншых месцах[1], многія з якіх сутыкаюцца з суровае рэчаіснасцю ў паўсядзённым жыцці, я задаюся пытаннем, як яны знаходзяць у сабе сілы крочыць далей. Пытанне становіцца яшчэ больш актуальным, калі яны жывуць у зонах ваенных дзеянняў.

Адкуль у іх стойкасць і настойлівасць у, здавалася б, невыканальных сітуацыях? Мне тое стала зразумела падчас іх выслухоўвання: давер да Бога дазваляе веруючым людзям жывіць надзею. А праз Уваскрасенне Езуса ўзмацняецца ўпэўненасць, што за смерцю не будзе апошняе слова.

Вера ва Ўваскрасенне дае надзею на тое, што знясіленне жыцця не з'яўляецца канечным пунктам. Менавіта гэтай надзеяй моладзь хацела падзяліцца са мною, надзеяй, якая пераўзыходзіць усялякую надзею, бо разлічвае на паўстанне новага жыцця нават, калі ўсё здаецца страчаным[2].

Марыя ў сваім крыку хвалы і надзеі спявала: “Паказаў моц сваёй правіцы, рассеяў тых, хто пыхлівы сэрцам. Скінуў магутных з трона і ўзвысіў пакорных. Дабром галодных насыціў, а багатых ні з чым адправіў” (Лукі 1, 51-53). Сапраўды, адважмася заспяваць з ёю і маліцца, каб сітуацыя змянілася. Нават калі здаецца, што Бог маўчыць, раптам можа паказацца выйсце[3].

Адначасова зробім жа усё, што можам, нават калі гэта можа здацца нязначным, каб выказаць салідарнасць з людзьмі з нашага атачэння, якія знаходзяцца ў бядзе, якія апынуліся на вайне, якія вымушаны былі пакінуць сваю краіну. Ці ж менавіта не гэта дасць нам магчымасць спадзявацца звыш усялякае надзеі?

Прыведзеныя ніжэй разважанні паходзяць галоўным чынам з сустрэч і размоў з маладзёнамі, якія жывуць у ахопленых вайной краінах або якія знаходзяцца ў зонах канфліктаў, што выбухнулі цягам апошняга года. Мяне напаўняе ўдзячнасць да тых, хто падзяліўся сваімі думкамі ды перажываннямі, а таксама да нашых малодшых братоў, чые дбайныя парады ўпарадкавалі ўсё належным чынам.

брат Мэцью

Адвага спадзявацца

Калі мы прагнем даверыцца Божае любові, дык тое, што мы бачым і адчуваем вакол сябе, здаецца так часта супярэчыць гэтае любові. Мы знаходзімся паміж тым, што ўжо атрымана, і тым, што яшчэ наперадзе. Такі стан рэчаў не заўсёды вельмі зручны. Але калі мы адкрываемся на надзею спаўнення[4], тады ўнутры нас нешта вызваляецца.

Для надзеі патрэбна цярплівасць. “Калі спадзяёмся на тое, чаго не бачым, тады чакаем цярпліва” (Рымлянаў 8, 25), кажа апостал Павел. Звернутыя да таго, што прыйдзе ў паўнаце ў вызначаным Богам часе, але таксама заклапочаныя «звонку – змаганнямі, унутры – бояззю» (2 Карынцянаў 7, 5), ці адважымся мы ўтрымацца ў гэтым стане, а не ўцячы з яго?

Абрагам “насуперак надзеі паверыў з надзеяй” (Рымлянаў 4, 18). Абрагам, папярэднік многіх веруючых людзей, трымаўся Божага абяцання значна больш за лагічныя надзеі. Ён і яго жонка Сара атрымалі тое, што здавалася для іх немагчымым.

Прарок Ерамія ў той час, калі яго краіна была спустошана вайною, а яе жыхарам пагражала выгнанне, а сам ён быў у турме, заінвеставаў у будучыню: ён купіў поле, таму быў упэўнены, што Бог не пакіне свой народ (Ераміі 32, 6-15).

Такі надзвычайны жэст надзеі робіць веру больш рэальнай. Гэта цвёрдая ўпэўненасць адносна таго, што яшчэ нябачна, а нават няпэўна. Ці можам мы трымацца такой надзеі? Гэта ў канчатковым рахунку зноў адкрывае крыніцу радасці[5]. Нават у самых складаных чалавечых сітуацыях рэальнасцю можа стаць тое, чаго мы ніколі не адважваліся спадзявацца.

Сёння ў шэрагу краін, дзе вайна сее хаос, узнікаюць неверагодныя ініцыятывы, якія нясуць надзею[6].

Слухаючы людзей надзеі

Каб дапамагчы нам лепш зразумець, што значыць надзея, нам трэба прыслухацца да людзей, якія жывуць сярод нястачы і лютасці.

Падчас візіту ва Ўкраіну з двума маімі братамі адзін царкоўны лідэр сказаў нам: “Малітва адкрывае прастору, якая дазваляе атрымаць аздараўленне”. Мяне вельмі ўразіла гэтая заўвага. Зыходзячы з пазіцыі чалавека, які пастаянна сутыкаецца з болем свайго народа, ён бачыць, што менавіта ў сваім духоўным жыцці вернікі могуць заставацца адкрытымі для прыняцця новага.

Гэта працэс, які не абавязкова дае імгненныя вынікі, але які, магчыма, у суправаджэнні іншых сродкаў, адкрывае шлях да пераадолення болю і смутку, абуджаючы надзею на ацаленне чалавецтва. Малітва дазваляе нам выстаяць перад абліччам самых складаных сітуацый[7]. Гэта спосаб затрымаць хвалю расчаравання, калі ўсё здаецца цьмяным.

Нам напісала пэўная палестынка, якая жыве ўва Францыі, але сям'я якой знаходзіцца ў Газе: “Любоў, якая нясе параненага, кволага, дае новыя сілы. Гэта ўскрашае ў маіх думках евангельскую прыпавесць пра паралітыка[8], якога нясуць яго сябры ды іх вера. Малітва – таксама спосаб супраціўлення, і гэта для мяне важна. Але ж я чалавек: пасля паведамлення аб забойстве двух членаў маёй сям'і мяне ахапіла злосць, я крычала, плакала... Калі я апрытомнела, зразумела, што Бог побач, калі мы пакутуем і распачаем, і што Ён нясе нас”.

Гэтым летам падчас наведвання Тэзэ гэтая палестынка сказала: “Кожную раніцу я малюся, каб знайсці сілы любіць, а не ненавідзець”. Яе словы для нас нібы светач на дарозе.

Маладая жанчына з ахопленай вайной азіяцкай краіны сказала мне: “Наш народ узрушаны, але знаходзіць суцяшэнне ў Евангеллі. Як часта Божы народ быў ва ўцёках? Тым не менш, як бы цяжка ні было, паўставала супольнасць. Магчыма, у Бога для нас ёсць большыя планы, але трэба жыць сённяшнім днём. Магчымасць жыць сённяшнім днём – гэта падарунак і знак таго, што жыццё ёсць для таго, каб пражыць яго паўнавартасна. У малітве ёсць крыніца супакою, які дазваляе нам падбадзёрваць адно аднаго, знаходзячы сэнс у дзяленні і салідарнасці”.

З Лівана я пачуў такія словы: “Мая маці – сведчанне надзеі. Нягледзячы ні на што, яна заўсёды цвёрда ступала нагамі па зямлі. Менавіта дзякуючы ёй я такі, які я ёсць сёння. Яна вучыла нас верыць у Бога і маліцца. Кожны чалавек, які жыве даверам, адлюстроўвае давер, таму што чэрпае з крыніцы і можа стаць сведкам”.

Хто з'яўляецца сведкамі надзеі, якую кожны можа адкрыць і пачуць ва ўласнае сітуацыі? Адкрыйма вушы, каб пачуць, што яны скажуць.

Імкнучыся да надзеі

Як мы рэагуем, калі нашыя планы руйнуюцца, а надзеі разбіваюцца? Езус дае нам ключ да таго, як заставацца людзьмі надзеі. Сутыкнуўшыся з вялікім натоўпам галодных людзей, Ён «злітаваўся» над імі, літаральна «схіліўся сэрцам» [9] да іх. І Ён знайшоў спосаб задаволіць іх патрэбы.

Такая адмова змірыцца з цяжкімі сітуацыямі дазваляе надзеі набыць унутры нас кшталт. Гэта супрацьлегласць пасіўнаму чаканню, тое прадугледжвае барацьбу[10], іншага шляху няма. Нават ужо толькі нашая прага надзеі можа перавесці нас праз парог ад таго, што магчыма для людзей, да таго, што магчыма для Бога.

Надзея, дадзеная разам з Хрыстом, дае нам прадчуванне таго, што мае адбыцца ў поўнай меры ў Божае будучыні. Гэта як карабельны якар[11]. Яна моцна трымае нас, калі бушуе шторм. Гэта дазваляе нам жыць маленькімі знакамі нашае вернасці атрыманаму пакліканню і давераным нам людзям. Гэта таксама нібы шлем[12], які абараняе нас ад нягод, якія могуць абрынуцца на нас.

У Правілах Тэзэ гаворыцца пра тое, каб ніколі не змірыцца са «скандалам падзелу хрысціян, якія так ахвотна вызнаюць любоў да бліжняга, але пры гэтым застаюцца падзеленымі». Для брата Ражэ адзінства хрысціян[13] ніколі не было проста мэтай, але спосабам весці да супакою ў чалавечай сям'і[14].

Сціплыя самшытавыя кусты вакол Тэзэ, хоць і двойчы спустошаныя паразітамі за апошнія гады, раптам зноў ажываюць. З таго, што, відаць, было мёртвым, растуць свежыя галінкі, калі шэрае ператвараецца ў зялёнае. Прырода змагаецца, каб выжыць, адлюстроўваючы і заахвочваючы нашу ўласную барацьбу за надзею. Надзея для стварэння[15] і надзея, дадзеная добрым Божым стварэннем, спалучаюцца з надзеяй на чалавецтва[16].

Застаючыся людзьмі надзеі

Надзея можа быць вельмі лёгка задушана, калі мы сутыкаемся з сітуацыямі, у якіх узаемаразуменне здаецца немагчымым. Стварэнне атмасферы падазронасці стварае рызыку ўцягнення іншых у сетку недаверу.

Гэта можа адбывацца ў нашых абшчынах, цэрквах і сем'ях, а таксама ў грамадстве і ў нашых краінах. Такая дынаміка можа быць схаванай або адкрытай, але заўсёды высмоктвае з нас сілы. Тым не менш, бываюць моманты, калі, сутыкаючыся з несправядлівасцю, мы павінны асуджаць зло, каб людзі больш не былі ахвярамі іншых людзей[17].

Каб захаваць надзею, мы патрэбныя адно аднаму. Надзея квітнее, калі мы ўважлівыя да патрэбаў іншых. Мы можам бачыць людзей, якія нават у самым цяжкім становішчы выбіраюць жыць, усміхацца і прапаноўваць дробязі, якія магчымыя кожнага дня.

Надзея звязана з праўдай[18] і справядлівасцю. Ці гэта таму, што яны з'яўляюцца ўласцівасцямі Бога? Ці ж мы не распазнаем іх у жыцці, смерці і ўваскрасенні Езуса? Выхаванне надзеі патрабуе сутыкнення з рэчаіснасцю, якая яна ёсць, бачання яе ў святле Божых абяцанняў[19].

Пэўная маладая асоба, якая жыве ў зоне канфлікту, сказала мне: “Я быў у кавярні і чытаў кнігу, калі вакол нас пачалі ляцець ракеты. Людзі выбеглі, поўныя эмоцый, але я вырашыў застацца і дачытаць”. Пошук сховішча таксама быў бы разумным варыянтам, але дзяленне гэтай гісторыяй – гэта пратэст надзеі супраць непазбежнасці вайны.

Адзін з маіх братоў сказаў мне: “Надзея правакацыйная і, больш за тое, заразлівая. Супрацьлегласцю надзеі з'яўляецца абыякавасць або бясчыннасць. Падчас нядаўняга візіту ў маю краіну, пацярпелую ад вайны, я бачыў сумныя, заклапочаныя і напружаныя твары людзей. Таму я спытаў сябе: ‘Што я магу зрабіць?' І ў галаву прыйшла думка: кожны раз, калі я за стырном і маю перавагу, я спыняюся і даю перавагу чалавеку перада мною. Мне гэта каштуе пяці секунд. Але я бачыў, як гэты невялікі ўчынак выклікаў рэакцыю на тварах людзей, крыху палягчаючы боль майго брата ці сястры.

Усё ў нас супраціўляецца вайне і смерці... Усё ў нас імкнецца да жыцця і прыгажосці”[20].

Велікодная надзея

Дзе я знаходжуся ў гэтую хвіліну? Каля падножжа Крыжа ў Вялікую пятніцу? Сярод радасці Велікоднай нядзелі? Ці ў чаканні Вялікае суботы, не ведаючы, куды падацца?

Дзе б я ні быў, ці магу я ўбачыць шлях надзеі? Ён адкрываецца перада мной, калі я гляджу на Езуса, які аддаў сваё жыццё ў любові за ўсіх, які паказаў нам любоў, мацнейшую за ўсе сілы лютасці, нянавісці і смерці.

Надзея абапіраецца не на аналіз сітуацыі, а на тое, што часта з'яўляецца мігатлівым агеньчыкам даверу. Нягледзячы на тое, што гэта далікатнае полымя, яно гарыць сярод самай глыбокай ночы, як гэта было для сяброў Езуса. Многія з іх пакінулі яго ў час найвялікшага выпрабавання. Яго любоў дала ім магчымасць вярнуцца.

Калі б мы толькі маглі распазнаць Уваскрослага Езуса! Безумоўна, Ягоная прысутнасць не залежыць ад нашага прызнання. Нашая безнадзейнасць часам асляпляе нас, як яна асляпіла Марыю Магдалену. Уваскрослы Езус спытаў Марыю: “Чаго ты плачаш?” і “Каго шукаеш?” (Яна 20, 15). Тое другое пытанне пераклікаецца з самымі першымі словамі Евангелля паводле Яна: “Чаго шукаеце?” (Яна 1, 38). Пасля таго, як Ён увайшоў у найглыбейшы чалавечы смутак і смерць, пошук сэнсу ператвараецца ў жаданне прысутнасці[21].

Уваскрослы з мёртвых, жывы ў Богу, Езус прыцягвае нас да сябе[22]. Сустракаючыся з намі ў нашым найглыбейшым нутры, напоўненым смуткам ці радасцю, Уваскрослы Езус адкрывае нам свае адносіны з Айцом, адкрывае да адзінства з сабою ў Духу Святым. Мы больш не вязні ўласнага адчаю – новае жыццё магчыма.

Павел піша: “Надзея не асароміць, таму што любоў Божая вылілася ў сэрцы нашыя праз Духа Святога, які дадзены нам” (Рымлянаў 5, 5). Давайце ж жыць гэтае любоўю. Няхай Дух Святы заўсёды вядзе нас!

Пілігрымы надзеі, пілігрымы супакою

Вера ва Ўваскрасенне дала магчымасць многім людзям трымацца надзеі пасярод нягодаў. Гэта тая крыніца, што выводзіць нас па-за межы ўласнае немагчымасці, каб дазволіць нашым сэрцам звярнуцца да іншых і дзейнічаць.

Каб паверыць ва ўваскрасенне Езуса, патрэбна вялікая мужнасць і адвага. Гэта азначае імкненне не быць паралізаваным прысутнасцю смерці і разбурэнняў, якія сёння вакол нас.

З сітуацыі, якая здаецца безвыходнай, Бог можа стварыць нешта новае. Бог можа вывесці са смерці жыццё, а з канфліктаў нават прымірэнне.

Жанчыны, сяброўкі Езуса, якія прыйшлі ранняй велікоднай раніцай да яго магілы, пыталіся “Хто адсуне нам камень ад уваходу ў магілу?” (Марка 16, 3). Якія камяні ў нашым жыцці мы павінны прасіць, каб Бог адсунуў дзеля нараджэння ў нас новага жыцця?

Тое новае жыццё дапамагае нам выстаяць, вядзе нас у падарожжа разам з іншымі. Мы становімся пілігрымамі той надзеі, якую носім у сабе. Ці ж гэта таксама не надзея на супакой? “Ён – спакой наш” (Эфесцаў 2, 14). Ці пачуйма, як Ён кажа нам: “Спакой пакідаю вам, спакой Мой даю вам[23]. Не так, як дае свет, Я вам даю. Няхай не трывожыцца сэрца вашае і не баіцца” (Яна 14, 27)

Як пілігрымы супакою[24], мы разумеем, што няма сапраўднага супакою без справядлівасці[25]. Супакой, які мы носім у сабе, які паходзіць з надзеі, якой мы жывем, робіць нас унутрана свабоднымі. Гэта дазваляе нам любіць жыццё і супрацьстаяць несправядлівасці, калі мы трываем пад дзеяннем Святога Духа.

Аднойчы мы можам выявіць, што молімся песняй Захарыі. Састарэлы мужчына на акупаванае зямлі, ён радаваўся нечаканаму нараджэнню і святкаваў, “дзякуючы сардэчнай міласэрнасці нашага Бога, у якой наведаў нас Усход з вышыні; каб асвятліць тых, хто сядзіць у цемры і ў цені смяротным; каб накіраваць ногі нашыя на шлях спакою” (Лукі 1, 78-79).

Ці гатовыя мы спадзявацца звыш усялякае надзеі?

Уваскрослы Хрысце, прысутнасцю Духа Святога Ты ўліў Божую любоў у нашыя сэрцы і даеш нам спадзявацца звыш усялякае надзеі. І з глыбіні нас пакрысе ўзнікае неспадзяваны спакой. Хвала Табе!

[1] У траўні 2024 г. з двума маімі братамі мы падарожнічалі ў якасці пілігрымаў па ахопленай вайной Украіне. Улетку ў Тэзэ мы прымалі моладзь з Украіны, М'янмы ды Нікарагуа. Увосень я правёў онлайн-размовы з моладдзю з гэтых краін, а таксама з Бэтлеема і Лівана, падчас калі чатыры маіх брата вярнуліся ва Ўкраіну, праехаўшы яе з усходу на захад.

[2] «Не можа быць аніякай надзеі без папярэдняга досведу поўнай адсутнасці гарызонту, які падобны да ночы сярод белага дня і які прымушае людзей, а таксама народы пазбаўляцца сваіх ілюзій» (Corine Pelluchon dans L'espérance, ou la traversée de l'impossible, Éditions Payot & Rivages, Paris, 2023, с. 8).

[3] «Надзея — гэта чалавечы адказ на маўчанне Бога» (Жак Элюль, цытаваны с. Ан Лекю ў www.revue-etudes.com/article/esperer/24779).

[4] У каментары да Дрг 4, 31 Густава Гуцьерэс піша: «Бог не забудзе запавету; вернасць – гэта перадусім памяць. Быць верным азначае памятаць, не забывацца на свае абавязацельствы, мець пачуццё традыцыі. Вернасць запавету прадугледжвае памятаць аб крыніцах запавету і яго патрабаваннях (...) Але сапраўдная вернасць прадугледжвае нешта большае; яна таксама патрабуе, і гэта здаецца менш відавочным на першы погляд, праекцыі ў будучыню. Мець памяць – гэта не значыць заставацца прывязаным да мінулага. Памятаць пра ўчарашні дзень важна, але толькі таму важна, што дапамагае нам рабіць стаўкі на заўтра (...). Вернасць заключаецца не ў тым, каб безыніцыятыўна ісці пратаптанымі сцежкамі, але ў тым, каб пастаянна іх аднаўляць; гэта вядзе нас – мае весці нас – да інавацый, змяненняў, распрацоўкі новых праектаў» (Gustavo Gutiérrez, El Dios de la vida, Ediciones Sígueme, Salamanca, 1992, сс. 82-83).

[5] У маіх размовах з маладымі людзьмі, якія жывуць ва ўмовах вайны, многія з іх казалі пра важнасць спеваў як крыніцы радасці і сілы. Гэты Ліст будзе апублікаваны падчас Еўрапейскае сустрэчы ў Таліне 2024-2025. Не забываймася пра «Спяваючую рэвалюцыю», што вельмі паспрыяла аднаўленню Эстоніяй сваёй незалежнасці мірным шляхам у 1991 годзе. Каб супрацьстаяць пагрозе, якая ўзнікла перад імі, людзі з песнямі выйшлі на вуліцы.

[6] Чалавек, якога адзін з нашых братоў сустрэў падчас пілігрымкі, сказаў яму: “Ува мне жыве творчы гнеў”. Гэта была тая сіла, якая падштурхоўвае яго да жадання зрабіць, прынамсі, адну маленькую рэч, каб змяніць цяперашнюю сітуацыю.

[7] «Ад старца [Сілуана] ён [Сафроній Сахараў] навучыўся многаму таму, што павінна было быць асноватворным для яго духоўнага жыцця. Дзве рэчы асноўныя: як супрацьстаяць пачуццю пакінутасці, калі замест Бога ўсё, што адчуваеш у малітве, — запусцелая пустэча, і як справіцца з болем, які суправаджае інтэнсіўную малітву за церпячы свет. Першай рэчы было нададзена значэнне канцэпцыяй пакінутасці Бога, якую Сахараў пазней развіў больш поўна, другой — запаветам, адкрытым у малітве старцу і перададзеным ім свайму вучню: ‘Трымай свой розум у пекле і не адчайвайся!'» (Norman Russell, Theosis and Religion, Cambridge University Press, 2024, с. 169).

[8] Гл. Марка 2, 1-12. Звярніце ўвагу на моц надзеі ў сябрах гэтага чалавека, якія пераадольваюць усе бар'еры, прарываюцца праз дах дома, каб паспрабаваць дапамагчы яму і прывесці яго да Езуса.

[9] Грэчаскі дзеяслоў σπλαγχνίζομαι (спланхнідзомаі) вельмі эмацыянальна моцны. Гэта сведчыць аб цёплым, спагадлівым адказе на патрэбу. Цяжка перакласці тое слова: спагада, жаль, спачуванне – кожнае з гэтых слоў перадае частку значэння. Але «Яго сэрца было да іх», магчыма, больш поўна выражае інтэнсіўную рэакцыю, якую мае на ўвазе дзеяслоў. У Евангеллі паводле Мацвея (гл. 14, 14; 15, 32; 18, 27; 20, 34) дзеяслоў не толькі адносіцца да эмоцыі або пачуцця, але таксама азначае практычную рэакцыю, якая задавальняе патрэбу. У гэтае сітуацыі Езус аздараўляе хворых, а потым накорміць натоўп. Эмоцыі перарастаюць у клопат і эфектыўныя дзеянні. У гэтым дзеяслове – Евангелле ў двух словах.

[10] Пар. 1 Цім 4, 10: “Бо дзеля гэтага мы працуем і змагаемся, таму што спадзяемся на Бога жывога, Збаўцу ўсіх людзей, асабліва веруючых”.

[11] Пар. Габрэяў 6, 19.

[12] Пар. 1 Тэсаланікійцаў 5, 8.

[13] Сінод па сінадальнасці дазволіў Каталіцкаму Касцёлу распазнаць і ацаніць разнастайнасць, якая ўжо існуе ў ім самім. Роля дэлегатаў ад іншых Цэркваў у гэтым Сінодзе была важнай. Ці ж не дае гэта новай надзеі на экуменічнае пакліканне на шляху да адзінства ўсіх, хто любіць Хрыста?

[14] Тэзэ было заснавана ў час вайны. «Прыпавесць аб еднасці», якой мы імкнемся жыць як браты розных Цэркваў, краін, культур і эпох, патрабуе пастаяннага клопату, каб быць знакам надзеі перад абліччам падзелаў у чалавечай сям'і.

[15] Пар. Рымлянаў 8, 21-23.

[16] Сутыкнуўшыся з праблемай кліматычных зменаў і страты біяразнастайнасці, як мы можам паглыбіць клопат пра наш агульны дом, дзе ўсё звязана?

[17] У нашае Абшчыне Тэзэ, сутыкаючыся з абвінавачваннямі супраць некаторых братоў у злоўжываннях і гвалце, мы працягваем шлях па высвятленні праўды. Адвага людзей, якія пацярпелі і выказаліся, павінна змусіць нас імкнуцца яшчэ больш вучыцца ў іх. Так часта яны зноў і зноў шукаюць новую надзею і жыццё. Яны падштурхоўваюць нас рабіць усё магчымае (гл. www.taize.fr/protection), каб сустрэчы, якія праводзяцца ў Тэзэ ды ў іншых месцах, былі бяспечнымі для кожнага, а таксама павышалі дасведчанасць аб праблемах з гэтым звязаных. Мы таксама ўдзячныя камісіі “Прызнанне і кампенсацыя” (гл. www.reconnaissancereparation.org) за тое, што яны выслухалі тых, хто пацярпеў, і за іх пасярэдніцтва.

[18] «Я веру, што надзея звязана з праўдай. Пакуль я не пагадзілася з перспектывай смерці, я не магла спадзявацца. Гэта адносіцца да ўсіх сітуацый. Як хрысціяне, мы можам мець тэндэнцыю ўцякаць ад сітуацый, якія ўводзяць нас у адчай – палітычны, экалагічны, гуманітарны... Гэта натуральна для нас, каб мы палохаліся іх, але мне здаецца, што надзея заахвочвае нас перабываць менавіта там, у рэальнасці гэтых сітуацый, глядзець на іх з праўдай. Жорж Бернанос шмат гаворыць пра надзею як гераічную цноту. Гэта цнота, якая прымушае нас дзейнічаць, а не ўцякаць, змагацца за тое, што мы ведаем ці лічым добрым. Надзея вядзе нас да Божых абяцанняў» (Клеманс Паск'е ў інтэрвью для Клеманс Удайль, La Croix 11.10.2024).

[19] У мове кікую (Gĩkũyũ) адной з уласцівасцяў Бога з'яўляецца тое, што Бог «годны надзеі» – «Мвіхокеку»: Бог, на якога мы можам спадзявацца. Mwĩhoko – Надзея; Wĩhokeku – Надзейнасць; Mwĩhokeku – Варты надзеі. Напрыклад, Ngai nĩ mwĩhokeku – Бог варты надзеі.

[20] «Калі надзея азначае ацэнку сучаснае небяспекі, дык яна таксама вучыць нас жыць сучаснасцю і верыць у будучыню, не зацыкліваючыся на мінулым і не пакідаючы крыўд. Гэта, нарэшце, тое, чаго прагне нашая душа, а яго адсутнасць робіць нас горкімі і гвалтоўнымі. Як каханне ў Песні Песняў, надзея вяртае жыццё ў цела, якое пакінула жаданне» (Corine Pelluchon dans L'espérance, ou la traversée de l'impossible, Éditions Payot & Rivages, Paris, 2023, сс.13-14).

[21] «Менавіта той чалавек на крыжы, які пакутуе, як і мы, стаў нікчэмнасцю, асвятляе нашае трагічнае чалавечае існаванне... Мы не лічым Езуса проста за прыклад для пераймання, не спрабуем Яго абагаўляць. Мы бачым Езуса як Бога, які прымае чалавечае аблічча, церпіць і плача разам з намі». (Квок Пуі Лан, тэолаг з Ганконга, “God Weeps with Our Pain” [у:] New Eyes for Reading: Biblical and Theological Reflections by Women from the Third World, ed. John S. Pobee and Barbel von Wartenberg-Potter, Meyer Stone Books, Bloomington, IN, 1987, с. 92).

[22] Пар. Яна 12, 32.

[23] «Спакой пакідаю вам, спакой Мой даю вам» (Яна 14, 27). Уласцівасцю цалкам дарослага чалавека з'яўляецца тое, што ён не паддаецца лёгкаму ўздзеянню спраў гэтага свету, не дазваляе страху бянтэжыць яго, не напаўняецца падазронасцю, не ўзрушвацца жахам, не дазваляе гору авалодаць сабою, але цвёрда стаіць у спакоі веры, нібы на цвёрдым і вельмі бяспечным беразе перад абліччам пагрозлівай паводкі і штормаў свету. Менавіта гэтую цвёрдасць Хрыстус унёс у розумы хрысціянаў, надзяляючы іх унутраным супакоем, дараваным тым, хто прайшоў праз выпрабаванні» (Амброзій Міланскі, Трактат III, Пра Якуба і дабраславёнае жыццё 6, 28; цытаваны ў Soyons l'âme du monde, Les Presses de Taizé, 1998 і 2025, с. 111).

[24] Гл. www.taize.fr/pilgrims-of-peace.

[25] Гл. Псальм 85 (84), 11 “Міласэрнасць і вернасць сустрэнуцца разам, справядлівасць і спакой пацалуюцца”.