Taizé

Трансляцыя малітвы з Тэзэ

Serge — 2025-08-10T10:29:03Z

Кожны суботні вечар

Кожную суботу вечаровая малітва з Тэзэ будзе транслявацца ў простым эфіры а 20:30 (а 21:30 улетку ды а 22:30 узімку па беларускім часе) на каналах Супольнасці ў сацыяльных сетках. Адпаведная спасылка будзе апублікавана на гэтае старонцы.

Парадак малітвы — 09/08/2025

Спеў	Alleluia (94)
Псальм 23	Alleluia 22 (77)
Біблійны ўрывак	Psalm 27:4
Спеў	Atme in uns (158)
— Цішыня —
Малітва вернікаў	Kyrie 9 (83)
Спеў	In te confido (46)
Дабраслаўленне
Спеў	Laudate Dominum (10)
Евангелле	John 20:19-23
Спевы	Az egek és a földek (118)
	Ô toi, l'au-delà de tout (149)

All songs from Taizé are © Ateliers et Presses de Taizé.
The song numbers refer to the Taizé songbook 2025-2026.
The songs can also be found from this page.


Psalms for the week

Штодзённа

Штодзённа адбываецца трансляцыя вечаровае малітвы ў жывым эфіры:

Панядзелак - нядзеля: а 20:00 (а 21:00 улетку ды а 22:00 узімку па беларускім часе) - жывая трансляцыя з Храма Паяднання на канале Тэзэ ў YouTube. Інтэрфейс даступны ў рамцы на галоўнае старонцы, а таксама ніжэй.

Трансляцыя малітвы з Тэзэ

Паўтор малітвы

Ніжэй, для тых, хто пажадае праслухаць трансляцыі малітвы ў іншы час, мы публікуем аўдыязапісы дзвюх апошніх малітваў.

2022-02-28 20:30

Your browser does not support the audio element.

2022-02-27 20:30

Your browser does not support the audio element.

Звычайны парадак малітвы

Рубрыка Развучваючы спевы дапаможа вам вывучыць спевы Тэзэ на розныя галасы.

Вечаровая малітва

Спеў
Псальм
Біблійны ўрывак
Спеў
Цішыня
Малітва вернікаў альбо літанія хвалы
Спеў
Дабраслаўленне
Спевы

Падрыхтоўка малітвы

Serge — 2021-02-22T22:16:51Z

Як мы можам працягваць супольную малітву? Людзі часта задаюць гэтае пытанне пасля перабывання ў Тэзэ або таксама пасля ўдзелу ў адной з сустрэчаў па-за Тэзэ.

Вось, у такім разе, некаторыя з найбольш важных элементаў, неабходныя, каб перайсці да падрыхтоўкі да малітвы, якая мае медытатыўны характар і “не мае ні пачатку, ні канца”.

Каб пачаць малітву, абярыце адну з двух хвалебных песняў.

Псальм

Езус маліўся гэтымі векавымі малітвамі свайго народу. Хрысціяне заўсёды знаходзілі ў іх крыніцу жыцця. Псальмы пагружаюць нас у вялікую супольнасць усіх веруючых. Нашыя нягоды і радасці, наша вера ў Бога, наша прага і нават наша туга знаходзяць свой выраз у псальмах.

Адзін або два чалавекі могуць чаргавацца ў чытанні ці спяванні вершаў псальмаў. Пасля кожнага верша, усе адказваюць “Алілуя” ці іначай спяваюць аднадушнае ўсхваленне. Калі вершы спяваюцца, яны павінны быць кароткімі, як правіла, два радкі. У некаторых выпадках, супольнасць можа спяваць фінальныя акорды пакуль спяваюцца сольныя вершы. Калі вершы чытаюцца, а не спяваюцца, яны могуць быць больш доўгімі. Неабавязкова чытаць увесь псальм. Не саромейцеся абіраць толькі некалькі вершаў і заўсёды самыя даступныя з іх.

Чытанне

Чытанне Святога Пісання - гэта спосаб дасягнення “невычэрпнае крыніцы, праз якую Бог аддае сябе прагнучым людзям” (Арыген, ІІІ стагоддзе). Біблія - гэта “ліст ад Бога да стварэнняў”, што дазваляе ім "адкрыць сэрца Бога ў словах Божых" (Рыгор Вялікі, VI стагоддзе).

Абшчыны, якія рэгулярна моляцца, звычайна чытаюць кнігі Бібліі ў сістэматычнай форме. Але для штотыднёвай ці штомесячнай малітвы павінны быць абраныя больш даступныя чытанні, таксама і тыя, што пасуюць да тэмы малітвы ці адпаведнага перыяда. Кожнае чытанне можа пачынацца словамі “Чытанне з…” ці “Евангелле паводле Святога…” Калі ёсць два чытанні, першае можна выбраць са Старога Запавету, Пасланняў, Дзеяў Апосталаў або кнігі Апакаліпсісу св. Яна; другое заўсёды павінна быць з Евангелляў. У гэтым выпадку медытатыўная песня можа быць праспяваная паміж чытаннямі.

Добрым будзе выбраць песню да або пасля чытання, праслаўляючы святло Хрыстова. Пакуль яна спяваецца, дзеці ці маладзёны могуць выйсці наперад са свечкамі, каб запаліць алейную лямпу, усталяваную на свечніку. Гэты сімвал нагадвае нам, што нават тады, калі ноч вельмі цёмная, у нашым уласным жыцці або ў жыцці чалавецтва любоў Хрыста з'яўляецца агнём, які ніколі не згасае.

Песня

Цішыня

Калі мы спрабуем выказаць адносіны з Богам словамі, нашыя думкі становяцца нягеглымі. Але, у глыбіні нашай істоты, праз Святога Духа, Хрыстус моліцца значна больш, чым мы сабе гэта ўяўляем.

Хаця Бог ніколі не спыняе навязаць зносіны з намі, Ён ніколі не робіць гэтага для таго, каб навязацца нам. Голас Бога часта чутны толькі шэптам, у дыханні цішыні. Знаходжанне ў цішыні ў прысутнасці Бога, адкрытым для Святога Духа, ужо ёсць малітвай.

Дарога да сузірання не з'яўляецца адным з дасягненняў ўнутранай цішыні любым коштам, дасягаемай з дапамогай нейкай тэхнікі, якая стварае пэўнага кшталту ўнутраную пустэчу. Калі замест гэтага з дзіцячым даверам мы дазволім Хрысту маліцца моўчкі ўнутры нас, то аднойчы мы высвятлім, што глыбіні нашай істоты населеныя Прысутнасцю.

Падчас малітвы з іншымі лепш мець толькі адзін даволі доўгі перыяд маўчання (5-10 хвілін), а не некалькі больш кароткіх. Калі тыя, хто прымае ўдзел у малітве не прывыклі да цішыні, ім можа дапамагчы кароткае вытлумачэнне загадзя. Альбо пасля песні, непасрэдна перад цішынёй, нехта можа сказаць: “Малітва працягнецца пасля некалькіх хвілінаў маўчання.”

Інтэнцыі альбо Літанні Хвалы

Малітва складзеная з кароткіх просьбаў або ўхвальных воклічаў, якія суправаджаюцца спевамі, калі кожная просьба сканчваецца водгукам, які спяваюць усе, можа сфармаваць свайго роду “вогнены слуп” у сэрцы таго, хто моліцца. Малітва за іншых пашырае нашую малітву да памераў усёй чалавечай сям'і; мы давяраем Богу радасці і надзеі, смутак і пакуты ўсіх людзей, асабліва тых, якія забытыя. Малітва хвалы дазваляе нам праслаўляць усё, што Бог робіць для нас.

Адзін ці два чалавекі могуць па чарзе выказваць просьбы або ўхвальныя воклічы, якім папярэднічае і якія сканчваюцца такім рэфрэнам, як Kyrie eleison, Господи помилуй (“Ппане, змілуйся”), або Хвала Табе, Пане. Пасля таго, як пісьмовыя просьбы і ўхвальныя воклічы скончаны, для людзей можа быць пакінуты час, каб маліцца спантанна ўласнымі словамі, выказваючы малітвы, якія ўздымаюцца ў іхніх сэрцах. Гэтыя спантанныя малітвы мусяць быць кароткімі і звернутымі да Бога; яны не павінны стаць падставай для абмену ідэямі і меркаваннямі з іншымі людзьмі праз фармуляванне іх у выглядзе малітвы. Кожная з гэтых спантанных малітваў павінна сканчвацца тым жа адказам, які спяваюць усе.

Ойча наш

Заключная малітва

Песні

Напрыканцы, спевы могуць доўжыцца яшчэ некаторы час. Невялікая група можа застацца, каб падтрымаць спевы тых, хто жадае працягваць маліцца.

Іншыя людзі могуць быць запрошаныя на нейкі час у малыя групкі дзялення побач, напрыклад, для сумеснага разважання над тэкстам Бібліі.

"Спеўнікі, etc."
Інфармацыю пра спеўнікі ды іншыя крыніцы можна прачыіаць у раздзеле "Кнігі, запісы, іншыя рэчы".

Малітоўнае чуванне “Сезон Стварэння”

Serge — 2020-09-13T09:30:00Z

У перыяд з 1 верасня па 4 кастрычніка хрысціяне па ўсім свеце збіраюцца разам на малітоўным чуванні і разважаннях на тэму апекі пра навакольнае асяроддзе.

На другі год ніжэй мы прапаноўваем магчымы распарадак для такога чування, які натхнёны парадкам абшчыннае малітвы ў Тэзэ.

Прапановы да малітвы

Спеў

Nada te turbe

Псальм

Bonum est confidere

Незлічоныя, Пане, Твае справы.
Усё Ты мудра стварыў,
зямля напоўнілася Тваімі стварэннямі.
Усе яны чакаюць, што Ты дасі ім есці ў свой час.

Ты пасылаеш свайго Духа і паўстаюць яны,
і Ты аднаўляеш аблічча зямлі.
Няхай слава Пана трывае навекі,
няхай Пан радуецца справам сваім.

Буду славіць Пана ў сваім жыцці;
буду спяваць майму Богу, пакуль існую.
Няхай будзе мілай Яму мая песня,
і я буду радавацца ў Пану.

з Псальма 104

Фрагмент са Святога Пісання

Вось Я ствараю новае неба і новую зямлю; мінулае больш не будзе успамінацца і не прыйдзе на думку. А вы радуйцеся і цешцеся вечна з таго, што Я ствару (...). І станецца, што раней чым яны паклічуць, Я адкажу; яны яшчэ будуць гаварыць, і Я ўжо пачую. Воўк і ягня будуць пасвіцца разам, і леў, як вол, будзе есці салому, а змяі пыл будзе ежаю; яны ня будуць учыняць ліха і шкоды на ўсёй святой гары Маёй, кажа Пан.

Іс 65, 17-18; 24-25

Спеў

Ô toi l'au-delà de tout

Цішыня

Малітвы ў інтэнцыі стварэння

Паміж кожнае малітваю вернікаў можа гучаць спеў Misericordias Domini.

1) Божа любові, Ты прысутнічаеш у сусвеце і ў найменшых з усіх істот, атачай усё жывое Сваёю пяшчотаю. - Цябе просім.

2) Божа стварэння, навучы нас бачыць Цябе ў прыгажосці сусвету, дзе ўсё распавядае нам пра Цябе. Цябе просім.

3) Божа любові, мы молімся за ўсіх, хто церпіць ад полымя і вады, землятрусаў і буры. Няхай яны захаваюць надзею нягледзячы на іх цяжкасці. - Цябе просім.

4) Божа стварэння, абудзі ў нас нашую хвалу і нашую падзяку; дай нам ласку пачуцця цеснае еднасці з усім, што існуе. - Цябе просім.

5) Божа любові, мы давяраем Табе усіх маладзёнаў, якія займаюцца новымі праектамі альбо складваюць абавязальніцтва клопату пра планету. - Цябе просім.

6) Божа стварэння, Ты заўсёды перабываеш з намі; падтрымлівай нас у нашае барацьбе за справядлівасць, любоў і супакой. - Цябе просім.

7) Малітоўная інтэнцыя наконт бягучае сітуацыі

малітва Ойча Наш

малітва брата Алоіса

Духу Святы, Ты робіш нас свабоднымі, вольнымі любіць тых, каго нам давяраеш, але таксама свабоднымі ў тым, каб па-новаму паглядзець на стварэнне. Усё, што створана, паходзіць ад Цябе, нібы дар, які Ты даверыў нам.

Спевы

Laudemus Deum

L'ajuda em vindra

Aber du weißt

[1]

[1] Здымак: Cédric Nisi

Роля іконы

Serge — 2020-02-07T23:02:08Z

Іконы спрыяюць прыгажосці пакланення. Яны нібы вокны, якія адкрываюцца на рэаліі Божага Валадарства, справодзячы ягоную прысутнасць у нашай малітве на зямлі.

Хаця іконы - гэта вобразы, аднак гэта не проста звычайныя ілюстрацыі альбо ўпрыгажэнні. Яны сімвал уцелаўлення, іх прысутнасць прапаноўвае вачам духоўнае пасланне, якое Слова кіруе да вушэй.

Паводле св. Яна Дамаскіна, багаслова з VIII стагоддзя, іконы абапіраюцца на прыйсцю Хрыста на зямлю. Нашае збаўленне звязанае з уцелаўленнем Божага Слова, то бок з матэрыяй: “У старажытнасці Бог, бесцялесны і які не мае выгляду, ніколі не адлюстроўваўся. Цяпер жа, калі Бог з'явіўся ў плоці і жыў сярод людзей, мы адлюстроўваем бачнага Бога. Я схіляюся не перад матэрыяй, але перад Творцам матэрыі, Які дзеля майго дабра уцелавіўся і Які праз матэрыю збавіў мяне, і я не перастану шанаваць матэрыі, праз якую здзейснена маё збаўленне” (Дыскурс І,16).

Дзякуючы веры, якую яна выражае, сваёй прыгажосцю і глыбінёю ікона можа стварыць прастору супакою і падтрымліваць у нас чаканне. Яна запрашае нас прыняць збаўленне нават у целе і ў стварэнні.

Ікона Панны Марыі ў Храме Паяднання, Тэзэ. “Гэтая ікона была блаславёна мітрапалітам Ленінградскім Нікадзімам (Ротавым) падчас ягонага побыту ў Тэзэ ў 1962 годзе”

Падрыхтоўка месца для медытатыўнае малітвы

Serge — 2020-01-09T11:35:13Z

Калі гэта магчыма, пажадана сустрэцца ў храме (царкве, касцёле, зборы і г.д.), зрабіць яго прыгожым і гасцінным. Уладкаванне прасторы важна для якасці малітвы. Натуральна, што не варта рабіць поўнае рэстаўрацыі храма! Для стварэння малітоўнае атмасферы можна выкарыстоўваць вельмі простыя сродкі. Калі няма магчымасці сустрэцца ў храме, важна зрабіць малітоўную прастору максімальна гарманічнай.

Пажадана, каб падчас малітвы позірк ўсіх удзельнікаў быў скіраваны ў тым самым напрамку, як спосаб выказаць, што мы молімся не адно да аднаго, а да Хрыста.

Месца малітвы можна зрабіць вельмі ўтульным: крыж, адкрытая Біблія, некалькі свечак, абразоў і кветак. Асвятленне павінна быць прыглушаным, а не яркім. Пакладзіце дыван у цэнтр для тых, хто хоча памаліцца, стоячы на каленях ці седзячы на зямлі; для тых, хто аддае перавагу сядзець, па краях таксама павінныя быць даступныя крэслы або лаўкі.

Будзе добрым прывітаць людзей, калі яны ўваходзяць, даючы ім аркуш з тэкстам спеваў і запрашаючы іх далучыцца праз чытанне фрагментаў Пісання.

Вядзенне малітвы - гэта служэнне іншым. Гэта цягне за сабой падрыхтоўку малітвы і перакананне, што яна ідзе наперад такім чынам, каб кожны мог заставацца сканцэнтраваны на самым важным, без адцягнення ўвагі. Пасля таго, як малітва пачалася, не павінна быць ніякіх тэхнічных аб'яў ці тлумачэнняў, якія перарываюць ток малітвы.

“Імкненне да еднасці з Богам было закладзена ў сэрцы чалавека яшчэ на досвітку часу. Таямніца гэтае еднасці закранае тое, што ў нас найбольш інтымнае, даходзіць да самых глыбінь нашае сутнасці”.

Да вытокаў радасці: Пасланне на 2004 год

Моладзь і малітва ў Тэзэ

Serge — 2019-12-23T16:13:29Z

Адзін з братоў разважае, якім чынам моладзь прымае ўдзел у малітве; ён падкрэслівае тры аспекты малітвы ў Тэзэ, якія, здаецца, адлюстроўваюць пошукі маладзёнаў.

Кожнага дня, тры разы на дзень, на ўзгорку Тэзэ ўсё спыняецца: праца, вывучэнне Бібліі, дыскусіі па малых групах. Званы заклікаюць усіх у храм на малітву. Сотні, а часам тысячы маладых людзей з розных краін свету моляцца і спяваюць разам з братамі Абшчыны. Кароткія спевы спяваюцца зноў і зноў, каб у некалькіх словах выразіць асноўную рэчаіснасць, што хутка можа быць асэнсавана розумам. Пасля гучыць чытанне з Бібліі на некалькіх мовах. У цэнтры кожнага малітоўнага спаткання працяглая хвіліна цішыні, якая прапануе незаменную магчымасць сустрэчы з Богам.

Мы, браты, часта ўражаны здольнасцю маладых людзей заставацца ў нашым храме, часам нават гадзінамі, моўчкі альбо падтрымліваючы медытатыўныя спевы. Часам яны самі здзіўляюцца, калі даведваюцца, колькі яны маліліся ў Тэзэ. Калі мы запытваем групы падчас сустрэчы ў канцы іх побыту, што іх найбольш уразіла, адказ прыходзіць хутка, без роздумаў: “малітва!” І тым не менш, колькі з тых, хто так захоплена гаворыць аб сваім малітоўным вопыце, на першы погляд наўрад ці выглядае на “экспертаў!” Гэта тым больш кранальна.

Зноў жа, чарговы раз мы самі застаемся гэтым здзіўлены. Што дазваляе маладым людзям стаць сапраўды адкрытымі для ўнутранага дыялогу ў малітве? Як у нас атрымліваецца дазволіць ім адкрыць, што нават не ведаючы, як маліцца, нават не ведаючы, пра што прасіць і чаго спадзявацца, што Бог ужо ўклаў у нас тугу да еднасці?

Не маючы магчымасці адказаць на гэтыя пытанні, я ўсё ж магу спрабаваць вызначыць тры аспекты малітвы ў Тэзэ, якія, як мне здаецца, з'яўляюцца рэхам пошукаў моладзі: простая малітва, медытатыўная малітва, малітва сэрца.

Простая малітва

Супольная малітва цягам гадоў крыху змянілася, стала значна прасцей. Брат Ражэ заўсёды клапаціўся пра тое, каб у малітве нічога не здавалася недаступным. Паводле яго, прачытанне занадта доўгага або занадта складанага тэксту можа перашкодзіць людзям успрымаць адносіны любові, якую ў малітве прапануе прысутнасць Святога Духа.

Гэты клопат, каб зрабіць духоўны вопыт малітвы даступным для вялікае колькасці людзей, з'яўляецца прычынаю таго, што Абшчына распрацавала спосаб малітвы з простымі і медытатыўнымі спевамі. Не тое, каб усё было прыстасавана для моладзі. У пэўным сэнсе, спевы Тэзэ самі па сабе не з'яўляюцца песнямі, напісанымі ў моладзевым музычным стылі. Я лічу, што нашы песні сягаюць каранямі манаскае традыцыі. У іх лексіконе, якім з'яўляюцца псальмы, шматгадовая традыцыя спявання малітвы бярэ пачатак у самых ранніх сходах Ізраэля. Сваім медытатыўным і нават паўтаральным характарам. У асноўным Супольнасць пачыналася са спеву псальмаў, і так робіцца дагэтуль сёння. Але замест таго, каб праспяваць увесь псальм, мы засяроджваемся на адным вершы, разважаем над ім, дазваляючы яму гучаць рэхам і знаходзіць у нас перажыванні, на якія ён пралівае святло.

Тое, што кранае моладзь у Тэзэ, дык гэта, магчыма, тое пачуццё, што мы імкнемся зрабіць выражэнне веры максімальна простым, як толькі тое магчыма, аднак без спробы размывання веры. Яны інстынктыўна адчуваюць, што прапанаваная ім малітва - гэта не столькі пераклад на іх родную мову, а хутчэй запрашэнне да пошуку, што цягне іх далей за сябе, што, размяшчаючы на вуснах словы з іншай эпохі, асцярожна змушае іх да дэцэнтралізацыі свайго ‘я', спустошыць сябе. Маладыя людзі вельмі добра адчуваюць гэта. Яны могуць адрозніць дыскурсы, напоўненыя самімі сабой, ад тых, якія ствараюць прастору праз высвятленне пэўных рэчаў. Магчыма, яны адчуваюць, што, прыстасоўваючы нашу малітву да іх прысутнасці, мы як Супольнасць хацелі б, каб Абшчына пашырыла нашую дарогу, распаўсюджваючы на ўсю блізкасць, якою мы хочам жыць у Богу. У гэтым сэнсе вельмі важна, каб спевы пастаянна выконваліся ўсімі, а не толькі салістамі ці вакалістамі, якія пакінулі б толькі рэфрэн для спявання ўсімі астатнімі.

Медытатыўная малітва

Малітва са спевамі Тэзэ - гэта таксама разважанне Бібліі. Я так уражаны, калі на Урачыстасць Усіх Святых наш храм перапоўнены французскімі студэнтамі, адкрываючы як натуральна 2500 маладзёнаў спяваюць словы “Que j'exulte et jubile en ton amour!” з аднаго з самых апошніх спеваў, напісаных па-французску. У мяне такое пачуцце, што паўтараючы адзін ці два вершы, спеў адкрывае для іх просты напрамак да Божага Слова, дазваляючы ім засвоіць, уцелавіць прыгажосць а нават “шурпатасць” слоў Бібліі. І потым, калі словы ўжо вывучаны на памяць, чытаючы наноў адкрываць іх; некаторыя тэксты зіхацяць неверагодным святлом.

Часам я задумваюся, ці наш спосаб спявання не можа быць уводзінамі да lectio divina, уважнага прачытання Слова, які адкрывае прастору, дзе тэкст можа гучаць ва ўсіх ягоных праявах. Габрэі кажуць пра “перажоўванне” Торы. Адзін з рабінаў сабраў разам габрэйскія тэксты з першага стагоддзя па Хрысце, кажучы: “Паварочвай Тору зноў і зноў, ва ўсіх напрамках, каб знайсці ў ёй усё неабходнае; толькі гэта дасць вам сапраўдныя веды. Прыкладайце намаганні ў гэтым кірунку і ніколі яго не пакідайце - гэта найлепшае, што вы можаце ўчыніць” (Мішна Абот 5, 25). У Тэзэ паўтарэнне спеваў нібы рэха гэтага “перажоўвання”, аддыхання Словам.

Малітва сэрца

Іншы момант, які заўсёды кранае мяне, калі я чую размовы моладзі пра малітву ў Тэзэ, гэта магчымасць мець час цішыні пасяродку малітвы, што дае ім здольнасць засяродзіцца на тым, што адбываецца ўнутры іх. Яны ведаюць, як апісаць, што тая цішыня можа ўчыніць: “падвесці вынікі”, “прыслухацца да свайго сэрца”, “падумаць пра клопаты”, “ачысціць ваш розум”, “адпачыць”, “заняцца самааналізам”, “пазбавіцца сваіх масак”... Калі яны разам, яны не баяцца цішыні. І наадварот, багата хто кажа, што першыя дзесяць хвілін здаюцца доўгімі, але пасля яны запаўняюцца самі сабою.

Мяне цікавіць, а ці не будзе тое, што спрабуе выразіць моладзь тымі словамі, тым, што ўсходнія хрысціяне называюць “малітваю сэрца” альбо “захоўваннем сэрца”. “Захоўвай сэрца сваё”, як сказана ў Прыпавесцях Саламона, “бо ў ім крыніца жыцця” (Прып 4, 23).

Сэрца - гэта, паводле Бібліі, цэнтр чалавечае істоты, фокус, дзе зыходзяцца ўсе энергетычныя шляхі. Для манахаў усходняе традыцыі малітва праз паўтарэнне кароткае фразы, якая дапасавана да рытму подыху, - гэта перадусім малітва сэрца, інакш кажучы, намаганне аб'яднання ўсіх энергій, каб яны змаглі прайсці праз агонь сэрца ў тыглях кахання. Аб'яднаўшы пачуцці, энергію, сэрца - месца, дзе могуць нараджацца добрыя намеры нібы ачышчаная вада. Малітва нібы пільнасць, калі абуджэнне і праслухоўванне дазваляе нам канцэнтравацца, пераасэнсаваць уласныя жаданні і сінхранізаваць іх з любоўю. Малітва складаецца на тое, каб падрыхтаваць сэрца быць уважлівым да пільнасці, якой патрабуе любоў у розных сітуацыях.

Праз спевы і цішыню маладыя людзі выяўляюць, што ў іх ёсць новыя сэрцы, простыя сэрцы ў першапачатковым значэнні гэтага тэрміна, сэрца без зморшчыны, разгарнутае сэрца. Першыя хрысціяне казалі пра малітву як пра спосаб таплення “духоўнага тлушчу”, які замінае нашым думкам і жаданням. Вобраз складак таксама вымушае задумацца: разгарнутае сэрца - гэта сэрца, “распранутае” да самага неабходнага, сэрца, якое застаецца набліжана да сваіх жаданняў, і такім чынам больш выразна выяўляе, якім чынам Бог заклікае быць больш творчым. “Кожнае жаданне ўнутры нас, якое кліча Бога, ужо з'яўляецца малітвай. Вашыя прагненні - гэта ўжо вашыя малітвы. Існуе ўнутраная малітва, якая ніколі не спыняецца: тваё прагненне. Калі хочаш маліцца, ніколі не пераставай прагнуць” (святы Аўгустын, каментарый да Псальма 37).

Бесперашкодна, адкрытае на пэўную празрыстасць, сэрца таксама вучыцца прыводзіць рашэнні ды інтуіцыі да сталасці, прасочваць рысы жыццёвага шляху. Таксама можна выявіць далікатныя сітуацыі і тупікі. У гэтым сэнсе я спадзяюся, што моладзь зможа зразумець, што “малітва не спрыяе таму, што мы меней заангажаваныя ў свет. Наадварот, няма нічога больш адказнага, чым малітва. Чым больш мы робім нашую малітву сціплаю і простаю, тым больш мы дазваляем любіць і выражаць тое сваім жыццём. Брат Ражэ, Ліст 2005, Будучыня Супакою”.

Праз гэтыя тры вымярэнні малітвы, якімі мы спрабуем дзяліцца з маладзёнамі: “дэцэнтралізацыя” свайго ‘я', “перажоўванне” Пісання ды “пільнае слуханне” сэрца, нашае найбольш глыбокае жаданне палягае на тым, каб учыніць іх здольнымі ўсвядоміць тое, што брат Ражэ пакінуў нам у сваім апошнім пасланні:

“Бог застаецца побач з намі нават у бяздоннай глыбіні нашай адзіноты. Бог кажа кожнае асобе, ‘Ты каштоўны ў маіх вачах, Я шаную і люблю цябе'. Сапраўды, адзінае, што можа нам даць Бог, дык гэта каханне; і тое падсумоўвае ўсё Евангелле”.

Ля вытокаў веры

Каб даведацца пра малітву Тэзэ, праслухаць некаторыя песні, адчытаць музыку і паглыбіць значэнне цішыні.

Вартасць цішыні

Serge — 2019-10-16T11:57:58Z

Тройчы на дзень на ўзгорку Тэзэ ўсё заціхае: праца, разважанні над Бібліяй, дыскусіі. Званы заклікаюць кожнага да храма на малітву. Сотні ці нават тысячы пераважна маладых людзей з усяго свету моляцца і спяваюць разам з братамі Абшчыны. Пісанне чытаецца на некалькіх мовах. У сярэдзіне кожнае супольнае малітвы ёсць працяжны час цішыні - ўнікальны момант для сустрэчы з Богам.

Цішыня і малітва

Калі ўзяць за свой дапаможнік найстарэйшы малітоўнік, біблейскія псальмы, мы адзначым дзве асноўныя формы малітвы. Адзін з іх - гэта плач і кліч па дапамогу. Другі - гэта падзяка і хвала Богу. На больш схаваным узроўні існуе трэці кшталт малітвы, без патрабаванняў і відавочных выразаў хвалы. Напрыклад, у Псальме 130 (131) няма анічога, акрамя цішыні і ўпэўненасці: “Ці ж ня цугляў я, ці ж не супакойваў душы маёй ... Хай спадзяецца Ізраэль на Госпада ад сёння і вечна”.

Часам малітва маўчыць. Мірная еднасць з Богам можа абысціся без слоў. “Я ці ж не супакойваў душы маёй, як дзіцяці, аднятаму ад грудзей маці?” Як і задаволенае дзіця, якое перастала плакаць і знаходзіцца ў руках маці, таму ў прысутнасці Бога “душа мая была ўва мне”. Малітва тады не патрабуе слоў, можа, нават і думак.

Як можна дасягнуць унутранае цішыні? Часам мы, мабыць, маўчым, і тым не меней у нас вядуцца вялікія дыскусіі, змагаючыся з уяўнымі партнёрамі альбо з самімі сабою. Супакойванне нашае душы патрабуе нейкае сціпласці: “я не займаюся рэчамі для мяне занадта вялікімі і занадта дзіўнымі”. Маўчанне азначае прызнанне таго, што мае клопаты не могуць шмат зрабіць. Маўчанне азначае пакінуць Богу тое, што знаходзіцца па-за межамі маіх дасяжнасцей і магчымасцей. Імгненне маўчання, нават вельмі кароткае, нібы прыпынак дзеля святасці, адпачынак у дзень шабату, перамір'е клопатаў.

Узрушэнне нашых разважанняў можна параўнаць з бураю, якая ўдарыла ў човен вучняў на Галілейскім моры, пакуль Езус спаў. Як і яны, мы можам быць бездапаможнымі, поўнымі трывогі і няздольнымі супакоіць сябе. Але і Хрыстус можа прыйсці на дапамогу. Калі Ён папракнуў вецер і мора, і “настала вялікая ціша”, Ён таксама можа супакоіць нашае сэрца, калі яго хваляюць страхі і клопаты (Мк 4, 39).

Захоўваючы цішыню, мы давяраем Богу. Адзін з Псальмаў мяркуе, што маўчанне - гэта нават форма пахвалы. Мы прызвычаіліся чытаць на пачатку Псальма 64 (65): “Табе, Божа, належыць хвала”. Гэты пераклад з грэчаскага тэксту, але на самой справе тэкст габрэйскі, надрукаваны ў большасці Біблій, гучыць інакш: “Табе, Божа, належыць ціша”. Калі словы і думкі заканчваюцца, Бога ўсхваляюць маўклівае здзіўленне і захапленне.

Слова Божае: грымоты і цішыня

На Сінаі Бог гаварыў з Майсеем і ізраільцянамі. Грыомоты, і маланка, і ўсё гучнейшы гук трубы папярэднічалі і суправаджалі Слова Божае (Зых 19). Праз стагоддзі прарок Ілля вярнуўся на тую ж Божую гару. Там ён перажыў буру, землятрус і агонь, як рабілі ягоныя продкі, і ён быў гатовы слухаць Бога, які прамаўляе ў грымотах. Але Госпада не было ні ў адной з пералічаных магутных з'яў. Калі ўвесь шум скончыўся, Ілля пачуў “веянне ціхага ветру”, і Бог прамовіў да яго (1 Вал 19).

Ці гаворыць Бог гучным голасам альбо ў подыху маўчання? Ці варта браць для прыкладу людзей, сабраных на Сінаі, альбо прарока Іллю? Гэта можа быць няправільнай альтэрнатывай. Жахлівыя з'явы, звязаныя з дарам Дзесяці запаведзяў, падкрэсліваюць, наколькі яны сур'ёзныя. Захаванне альбо іх адхіленне - пытанне жыцця ці смерці. Убачыўшы дзіцяці, што бегне наўпрост пад машыну, варта крычаць так голасна, як толькі тое магчыма. У аналагічных сітуацыях прарокі кажуць пра слова Божае, каб яно прымусіла нашыя вушы гучаць.

Гучныя словы, безумоўна, прымушаюць нас пачуць іх; яны ўражваюць. Але мы таксама ведаем, што яны наўрад ці кранаюць сэрцы. Хутчэй ім аказваюць супраціў, а не прымаюць. Вопыт Іллі паказвае, што Бог не хоча ўражваць, а быць зразуметым і прынятым. Бог выбраў “веянне ціхага ветру”, каб выказацца. Гэта парадокс.

Бог маўчыць і ўсё ж гаворыць

Калі Божае слова становіцца “веяннем ціхага ветру”, гэта той момант, калі варта змяняць нашыя сэрцы больш эфектыўна, чым калі-небудзь яшчэ. Моцная бура на гары Сінай расшчапіла скалы, але Божае маўчанне можа разбіць чалавечыя каменныя сэрцы. Для самога Іллі раптоўнае маўчанне было, маўляў, больш страшным, чым грымоты ды навальніца. Гучныя і магутныя праявы Бога былі пэўным чынам яму знаныя. Божае маўчанне выклікае збянтэжанасць, настолькі адрознае ад усяго таго, што Ілля дасведчыў раней.

Цішыня робіць нас гатовымі да новай сустрэчы з Богам. У цішыні Слова Божае можа дабрацца да схаваных куткоў нашага сэрца. У цішыні яно аказваецца “вастрэйшае за ўсялякі меч двусечны. Яно пранікае ажно да падзелу душы і духа” (Гбр 4,12). У цішыні мы перастаем хавацца перад Богам, і святло Хрыста можа дасягнуць, ацаліць і перамяніць нават тое, чаго мы саромеемся.

Цішыня і любоў

Хрыстус кажа: “Вось запаведзь Мая, каб вы любілі адзін аднаго, як Я палюбіў вас” (Ян 15, 12). Нам патрэбна цішыня, каб прыняць гэтыя словы і рэалізаваць іх на практыцы. Калі мы ўсхваляваныя і неспакойныя, у нас так шмат аргументаў і прычын не дараваць і не любіць занадта лёгка. Але калі мы “супакоілі і прыцішылі нашую душу”, гэтыя прычыны будуць зусім нязначнымі. Можа быць, мы часам пазбягаем цішыні, аддаючы перавагу шуму, словам або перашкодам, таму што ўнутраны супакой - рызыкоўная рэч: яна робіць нас пустымі і беднымі, разбурае горыч і вядзе нас да складання дару з саміх сябе. Маўклівыя і бедныя, нашыя сэрцы перапаўняюцца Духам Святым, напоўненым безумоўнай любоўю. Цішыня - сціплы, але бяспечны шлях да кахання.

Малітоўныя інтэнцыі

Serge — 2019-09-10T22:03:20Z

Кожную пятніцу ўвечары ў Тэзэ ўсе збіраюцца на малітву вакол Крыжа - момант, калі датыкаючыся чолам дрэва Крыжа, мы пакладаем у Хрыстусе нашыя ўласныя цяжкасці, а таксама клопаты іншых людзей.

2015-09 (Святое Евангелле паводле Мацвея 13, 44-46)

Serge — 2015-08-26T14:26:12Z

Святое Евангелле паводле Мацвея 13, 44-46: Мець адвагу на радасць

"Валадарства Нябеснае падобнае да скарбу, схаванага ў полі, які знайшоў чалавек і ўтаіў. У радасці ад гэтага ён ідзе і прадае ўсё, што мае, і купляе гэтае поле. Яшчэ Валадарства Нябеснае падобнае да купца, які шукае прыгожых пярлін. Знайшоўшы адну каштоўную пярліну, ён ідзе і прадае ўсё, што мае, і купляе яе". (Мц 13, 44-46)

У дзвюх аповесцях пра валадарства Нябеснае Езус не апавядае пра нейкае месца ці аддалены час, але распавядае пра Бога, які прыходзіць ужо зараз, пра Ягоную прысутнасць сёння пасярод нас. "Але Ты, Святы, жывеш сярод пахвалаў Ізраэля" (Пс 22,4) чытаем у радках аднаго з псальмаў. Бог пануе ў небе, але свой трон і сваё валадарства змесціў таксама пасярод свайго народу, які Яго праслаўляе.

„Валадарства Нябеснае падобнае да скарбу, схаванага ў полі”, „да купца, які шукае прыгожых пярлін”. Езус параўноўвае прыйсце Бога ў нашае жыццё і да нашага свету са шчасцем, якое дае адкрыццё, з радасцю, якую выклікае штосьці непараўнальна вартаснае, бясконца прыгожае.

Пэўны чалавек працуе на зямлі. Ягоны плуг сутыкаецца з перашкодаю. Гэта ані вялікі камень, ані пень. Змушаны спыніць працу, чалавек прыглядаецца бліжэй і разумее, што знайшоў скарб. Зрабіў адкрыццё свайго жыцця! Скарб бясцэннае вартасці ляжаў на полі, якое ён апрацоўваў, і ніхто пра тое не ведаў.

Героем другой аповесці з'яўляецца купец. Ягоная праца палягае на пошуках прыгожых пярлін на продаж. Але падобна, як таго аратага, і ён пэўнага дня напаткаў неверагодны сюрпрыз. Знайшоў штосьці значна лепшае, ніж тое, чаго шукаў: пярліну настолькі каштоўную, якой ніколі раней не бачыў, такую, што змяніла ўсё ягонае жыццё.

Сэрца аратага павінна было калаціцца вельмі моцна, калі ён знайшоў той скарб. Адгэтуль ён меў забяспечаную будучыню, ужо не трэба будзе клапаціцца пра што-небудзь. Яго перапаўняе шчасце, але ён не губляе галавы. Зноўку хавае скарб, бо ніхто не павінен дазнацца пра яго існаванне. Ён хоча быць упэўнены, што той будзе належаць толькі яму. Каб набыць поле, дзе схаваныя грошы, араты прадае ўвесь маёнтак. Набывае поле, і скарб ужо належыць яму.

Прадавец пярлін таксама шчаслівы, калі знайшоў пярліну свайго жыцця, прыгажэйшую, чым усё тое, што бачыў раней. Ён таксама прадае ўсё, што мае, каб атрымаць тое, што дае ягоным вачыма шчасце, а сэрцу радасць.

Як прыняць Валадарства Божае? Як прыняць Бога, калі прыходзіць панаваць сярод нас, калі ўваходзіць у нашае жыццё і ў наш свет? Ягонае прыбыццё ставіць нас перад досыць дакладным выбарам. Гутарка не пра выбар паміж дабром ці злом. Араты і купец не адмаўляюцца ад таго, што з'яўляецца злым. Наадварот, адмаўляюцца ад сваіх каштоўнасцяў. З радасцю адмаўляюцца ад таго, што з'яўляецца дабром на карысць таго, што з'яўляецца бясконца прыгожым і непараўнальна вартасным.

Калі Бог з'яўляецца і ўваходзіць у нашае жыццё, трэба выбіраць. Езус прапаноўвае нам, каб мы выбралі радасць, скарб, каштоўную пярліну. Такім чынам радасць ідзе поруч з адрачэннем, менавіта гэта выяўлена ў словах Езуса. Радасць пазбавіла герояў абедзвюх аповесцяў усялякіх дабротаў. Яны мелі адвагу быць бадзёрымі, таму радасць спрычынілася да таго, што прадалі ўсё, што мелі.

Езус заахвочвае нас, каб мы паставілі Божую радасць па-над свае даброты, дасягненні і планы. Можа нават здарыцца, што мы будзем больш прагнуць радасці, чым саміх сябе. Радасць суправаджаецца забыццём на саміх сябе.

Гісторыі аратага і купца, каторыя радасна выракліся сваіх дабротаў, вучаць нас, якімі вольнымі мы становімся дзякуючы радасці.

Які скарб, якую пярліну я знайшоў на сваёй дарозе жыцця? Што мяне ўразіла? Што мяне ўзрадавала?

Калі адрачэнне прынесла мне шчасце? Калі радасць дала мне больш свабоды?