Taizé

Bijbelteksten met uitleg

webadmin — 2026-05-31T22:00:00Z

Hieronder wordt een bijbeltekst voorgesteld om het zoeken naar God ook in het dagelijks leven door stilte en gebed te ondersteunen. Neem tijdens de dag wat tijd om in stilte de voorgestelde bijbeltekst te lezen met de korte uitleg en vragen. Vervolgens kun je in een kleine groep van 3 à 10 personen samenkomen om kort met elkaar te delen wat ieder ontdekt heeft. Dit kan eventueel afgesloten worden door een tijd van gebed.

De bijbeltekst op deze pagina is ontleend aan De Nieuwe Bijbelvertaling, © Nederlands Bijbelgenootschap 2004.

Hopen voorbij alle hoop

András — 2025-01-02T18:09:00Z

Als ik luister naar jongeren in Taizé en elders[1], waarbij veel van hen worden geconfronteerd met de harde realiteit van het leven van alledag, vraag ik me zelf vaak af hoe zij de kracht vinden om door te gaan. En die vraag wordt zelfs nog prangender als deze jongeren in oorlogsgebieden leven.

Wat doet ze steeds weer opstaan en hoe houden ze het vol in schijnbaar uitzichtloze situaties? Door naar hen te luisteren werd me duidelijk dat mensen die op God vertrouwen, hoop kunnen koesteren. En door Jezus' opstanding mogen we weten dat de dood niet het laatste woord heeft.

Door te vertrouwen op de opstanding wordt ons de hoop gegeven dat het leven met zijn moeilijkheden niet het eindpunt is. We zijn geroepen tot iets groters. Het is deze hoop die de jongeren met mij wilden delen, een hoop die in alles blijft bestaan gaat omdat deze hoop bouwt op nieuw leven dat zal ontstaan terwijl alles verloren lijkt[2].

In haar lofzang, die tegelijkertijd een schreeuw om hoop is, zingt Maria: Hij toont zijn macht en zijn kracht en drijft uiteen wie zich verheven wanen, heersers stoot hij van hun troon en wie gering is, geeft hij aanzien. Wie honger heeft overlaadt hij met gaven maar rijken stuurt hij weg met lege handen. (Lucas 1:51-53) Ja, laten we met haar mee durven zingen en bidden dat situaties veranderen! Zelfs als God lijkt te zwijgen, kan zich opeens een nieuwe weg openen[3].

Maar laten we tegelijkertijd doen wat we kunnen (zelfs als dat heel weinig lijkt) om onze solidariteit te laten blijken met mensen om ons heen die het moeilijk hebben, of die zich in oorlogssituaties bevinden of hun land moeten ontvluchten. Zou ons dat niet nieuwe hoop geven, ook als alles verloren lijkt?

De onderstaande gedachten zijn grotendeels ontstaan op basis van ontmoetingen en gesprekken met jongeren die het afgelopen jaar in oorlogssituaties of conflictgebieden leefden. Ik ben heel dankbaar voor iedereen die zijn of haar ervaringen en gedachten met ons heeft gedeeld maar ook voor onze jongste broeders die me hebben geadviseerd hoe alles het beste op papier te zetten.

De moed om hoop te houden

Wanneer we ernaar verlangen om op Gods liefde te vertrouwen, lijkt alles wat we om ons heen zien en ervaren zo tegenstrijdig te zijn met die liefde. We zitten in een soort impasse tussen wat al is gegeven is en wat nog moet komen. En dat is niet altijd even gemakkelijk. Maar als deze impasse de weg opent naar hoop op vervulling[4], dan wordt er in ons iets bevrijd.

Hoop vergt geduld. Maar wij hopen op wat nog niet zichtbaar is (Romeinen 8:25), zegt de apostel Paulus. Zijn we enerzijds gericht op wat op Gods tijd in volheid zal komen, maar worden we anderzijds gekweld omdat we worden belaagd, van buitenaf door vijanden, van binnenuit door zorgen (2 Korintiërs 7:5)? En durven we het in dat spanningsgebied uit te houden in plaats van ervoor te vluchten?

Hoewel het eigenlijk niet kon, bleef Abraham hopen en geloven (Romeinen 4:18). Abraham, aartsvader van veel gelovige mensen, bleef vasthouden aan de belofte die God hem had gedaan, ondanks dat dat een onredelijke hoop leek. Hij en zijn vrouw Sarah ontvingen wat eigenlijk onmogelijk scheen.

In een tijd waarin Jeremia' s land gebukt ging onder oorlog , de inwoners ervan met ballingschap werden bedreigd, en Jeremia zelf in de gevangenis zat, investeerde de profeet in de toekomst: hij kocht een akker. Zo zeker was hij er dus van dat God zijn volk niet in de steek zou laten (Jeremia 32:6-15).

Zo'n ongekend gebaar van hoop zorgt ervoor dat geloof concreet wordt. Het is een vast vertrouwen in wat nog niet zichtbaar, ja zelfs onzeker is. Weten we vast te houden aan een dergelijke hoop? Hierdoor wordt uiteindelijk de bron van vreugde weer voor ons geopend[5]. Zelfs in de meest ingewikkelde situaties kan datgene waar we nooit op hadden durven hopen werkelijkheid worden.

In veel landen waar de oorlog onvoorstelbare verwoestingen aanricht, ontstaan er tegelijkertijd allerlei ongelofelijk hoopvolle initiatieven[6] .

Luisteren naar mensen van hoop

Om beter te kunnen begrijpen wat hoop betekent, is het belangrijk om te luisteren naar mensen die temidden van de ellende en het geweld leven. Zou het niet door hun stemmen zijn dat God ons wil leiden?

Tijdens mijn bezoek aan Oekraïne met twee van mijn broeders zei een kerkleider tegen ons: Gebed opent een ruimte waarin heling mogelijk wordt. Ik was erg geraakt door zijn opmerking. Terwijl hij voortdurend wordt geconfronteerd met de pijn van zijn volk, ziet hij dat gelovigen in hun innerlijke leven open kunnen staan om iets nieuws te verwelkomen.

Dit is een proces waarvan je niet per se onmiddellijk resultaat ziet, maar dat wel, misschien in combinatie met andere middelen, een deur opent om pijn en verdriet te overwinnen en de hoop op een geheelde mensenfamilie doet ontwaken. Gebed geeft de kracht om staande te blijven, ook in de meest lastige situaties[7]. Het is een reddingsboei die ervoor zorgt dat we niet verdrinken als golven van ontmoediging over ons heen slaan af wanneer de duisternis alles lijkt op te slokken.

Een Palestijnse vrouw die in Frankrijk woont, maar van wie de familie in Gaza woont, schreef ons: De liefde die de gewonde, de kwetsbare draagt, geeft nieuwe kracht. Het doet me denken aan de verlamde man[8] in de bijbel, die wordt gedragen door zijn vrienden en hun geloof. Bidden is ook een daad van verzet, en dat is belangrijk voor mij. Maar ik ben ook maar een mens: na het nieuws van de dood van twee van mijn familieleden werd ik overvallen door woede, ik schreeuwde, ik huilde.... Toen ik weer bij zinnen kwam, wist ik dat God er is in lijden en wanhoop, en dat God ons draagt.

Deze zomer, tijdens een bezoek aan Taizé, zei ze: Elke ochtend bid ik dat ik de kracht krijg om lief te hebben in plaats van te haten. Haar woorden zijn als een lamp op de weg.

Een jonge vrouw uit een Aziatisch land dat door oorlog wordt geteisterd, vertelde me: Onze mensen gaan enorm gebukt onder de oorlog, maar vinden troost in de bijbel. Hoe vaak was Gods volk niet op de vlucht? Toch was er sprake van een gemeenschap, hoe moeilijk de situatie ook was. God heeft misschien grotere plannen voor ons, maar we moeten per dag leven. In staat zijn om in het 'nu' te leven is een geschenk en een teken dat het leven er is om volledig geleefd te worden. Het gebed is een bron van vrede die ons in staat stelt elkaar moed te geven en betekenis te vinden in saamhorigheid en solidariteit.

Vanuit Libanon klonken de volgende woorden: Mijn moeder vormt een getuigenis van hoop. Ondanks alles is ze altijd staande gebleven. Dankzij haar ben ik wie ik nu ben. Ze leerde ons in God te geloven en te bidden. Iemand die leeft vanuit vertrouwen, straalt ook vertrouwen uit omdat hij uit de bron drinkt en een getuigenis kan zijn.

Wie zijn voor ons in onze eigen situatie getuigen van hoop waarnaar we kunnen luisteren? Laten we goed luisteren om te horen wat zij te zeggen hebben.

Verlangen naar hoop

Hoe reageren we als onze plannen mislukken en onze hoop de bodem wordt ingeslagen? Jezus geeft ons een sleutel in handen om mensen van hoop te blijven. Geconfronteerd met een grote menigte mensen die honger hadden, had hij medelijden met hen. Letterlijk staat er: zijn hart ging naar hen uit [9]. En hij vond een manier om in te gaan op hun nood.

Door die weigering om je neer te leggen bij een moeilijke situatie kan de hoop in onszelf vorm krijgen. Het is het tegenovergestelde van maar passief afwachten: er is sprake van strijd[10]; dat is de enige manier. Alleen al ons verlangen naar hoop kan ons over die drempel helpen van wat menselijkerwijs mogelijk is naar wat voor God mogelijk is.

De hoop die met Christus gegeven is, biedt ons een voorsmaak van wat in Gods toekomst in alle volheid werkelijkheid zal worden. Het is als het anker van een schip.[11] De hoop houdt ons stevig op de plaats als er een storm woedt. De hoop stelt ons in staat om kleine tekenen te leven van onze trouw aan de roeping die we hebben ontvangen en aan de mensen die aan ons zijn toevertrouwd. Je zou ook kunnen zeggen dat de hoop is als een helm[12], die ons beschermt tegen de tegenslagen waardoor we getroffen kunnen worden.

In de Regel van Taizé staat dat we ons nooit moeten neerleggen bij het schandaal van de verdeeldheid van christenen, die soms heel gemakkelijk de liefde tot hun naaste belijden en toch verdeeld blijven. Voor broeder Roger was de eenheid onder christenen[13] nooit een doel op zich, maar een manier om te komen tot vrede binnen de mensenfamilie.[14]

De bescheiden buxusstruiken rond Taizé, die de afgelopen jaren twee keer door de buxusmot werden geteisterd, komen plotseling weer tot leven. Uit wat dood leek, groeien verse twijgen en grijs wordt langzaam groen. De natuur vecht om te overleven en vormt daarmee een weerspiegeling van en een bemoediging in onze eigen strijd om hoop te houden. Hoop voor de schepping[15] en de hoop die we krijgen door Gods goede schepping, gaan hand in hand met hoop voor de mensheid.[16]

Mensen van hoop blijven

Hoop kan zo gemakkelijk in de kiem worden gesmoord wanneer we geconfronteerd worden met situaties waarin onderling begrip mijlenver weg lijkt. Als er een sfeer ontstaat waarin mensen elkaar niet meer vertrouwen, bestaat de kans dat ook anderen verstrikt raken in wantrouwen.

Dit kan gebeuren in de gemeenschappen waarin we leven, in onze kerk of binnen ons gezin, maar kan ook een bredere ontwikkeling zijn in onze samenleving, op nationaal of internationaal niveau. Soms is deze dynamiek open en bloot, soms meer verborgen, maar altijd zuigt deze ons leeg. Toch zijn er momenten dat we, geconfronteerd met ongerechtigheid, het kwaad aan de kaak moeten stellen zodat de ene mens niet langer het slachtoffer is van de andere mens.[17]

Om hoop te houden, hebben we elkaar nodig. Als we oog hebben voor de noden van anderen kan de hoop opbloeien. We zien soms mensen die zelfs te midden van de grootste tegenspoed de keuze maken voor het leven, en met een glimlach de kleine gebaren van goedheid maken die elke dag mogelijk zijn.

Hoop gaat hand in hand met waarheid[18] en gerechtigheid. Misschien komt dit wel omdat het eigenschappen van God zijn. En zien we deze eigenschappen niet terug in het leven, de dood en de opstanding van Jezus? Om hoop te koesteren, moet je de werkelijkheid onder ogen durven zien maar deze wel zien in het licht van Gods belofte[19].

Een jongere die in een conflictgebied woont, vertelde me het volgende: Ik zat in een café een boek te lezen toen er raketten om ons heen werden afgevuurd. Mensen renden in paniek naar buiten, maar ik besloot te blijven zitten lezen.” Het was misschien verstandig geweest voor deze jongere om ook een schuilplaats te zoeken maar tegelijkertijd is zijn verhaal een protest van hoop tegen de wetten van de oorlog.

Een van mijn broeders vertelde het me: Hoop is provocerend, en meer dan dat: het is besmettelijk. Het tegenovergestelde van hoop is onverschilligheid of lijdzaamheid. Tijdens een recent bezoek aan mijn land, dat getroffen is door oorlog, zag ik de bedroefde, bezorgde en gestreste gezichten van mensen. Dus vroeg ik mezelf af: 'Wat kan ik doen?' En toen bedacht ik: als ik aan het rijden ben en voorrang heb, stop ik en geef ik voorrang aan de persoon voor me. Dit kost me vijf seconden. Maar ik kon zien dat deze kleine daad de gezichten van mensen deed oplichten en de pijn van mijn broeder of zuster een beetje verzachtte.

Alles in ons verzet zich tegen oorlog en dood.... Alles in ons verlangt naar leven en schoonheid. [20]

De hoop van Pasen

Waar bevind je je op dit moment? Aan de voet van het kruis op Goede Vrijdag? In de vreugde van Paasmorgen? Of in afwachting omdat je niet weet waar je het zoeken moet op Stille Zaterdag?

Waar je ook staat, lukt het je om ergens een weg van hoop te ontwaren? Deze weg opent zich voor ons als we kijken naar Jezus, die zijn leven gaf in liefde voor iedereen, die ons een liefde toonde die sterker is dan alle krachten van geweld, haat en dood.

Hoop is niet gebaseerd op een analyse van de situatie, maar op een vaak slechts klein flikkerend vlammetje van vertrouwen. En dit vlammetje mag dan kwetsbaar zijn, maar het brandt in de diepste nacht, net als voor de vrienden van Jezus. Veel van hen lieten hem in de steek op het moment van zijn grootste beproeving. Maar zijn liefde stelde hen in staat om terug te keren.

Als we de Opgestane Jezus toch maar zouden herkennen! Maar zijn aanwezigheid hangt niet af van of wij hem herkennen of niet. Net zoals bij Maria Magdalena zijn we soms verblind door ons gebrek aan hoop. De opgestane Jezus vroeg Maria: Waarom huil je? en Wie zoek je? (Johannes 20:15). Deze tweede vraag is een echo van zijn allereerste woorden in het evangelie van Johannes: Wat zoeken jullie? (Johannes 1:38). Nadat hij is afgedaald naar het diepste menselijke verdriet en de dood, blijkt de zoektocht naar betekenis uit te monden in het verlangen naar een aanwezigheid[21].

Nu hij is opgestaan uit de dood en leeft in God, trekt Jezus ons naar zich toe.[22] De opgestane Jezus ontmoet ons in de diepten van ons bestaan, of die nu vervuld zijn van verdriet of vreugde, en opent voor ons zijn relatie met de Vader en de gemeenschap met elkaar in de Heilige Geest. We zijn niet langer gevangen in onze eigen wanhoop – nieuw leven is mogelijk.

Paulus schrijft: Deze hoop zal niet worden beschaamd, omdat Gods liefde in ons hart is uitgegoten door de heilige Geest, die ons gegeven is. (Romeinen 5:5). Laten we vanuit die liefde leven. En moge de Heilige Geest ons altijd leiden!

Pelgrims van hoop, pelgrims van vrede

Dankzij het geloof in de opstanding zijn veel mensen in staat om zich temidden van ellende vast te houden aan hoop. Hoop is als een bron die ons boven onze eigen onmogelijkheden uit tilt, zodat ons hart naar anderen kan uitgaan en we iets kunnen betekenen voor anderen.

Het vergt moed en durf om te geloven in de opstanding van Jezus. Het betekent dat we proberen om niet verlamd te raken door de aanwezigheid van dood en vernietiging die alomtegenwoordig lijken.

Uit situaties die hopeloos lijken, kan God iets nieuws creëren. God kan leven brengen waar de dood heerst en zelfs verzoening waar conflict heerst.

De vrouwen (Jezus' vrienden) die op de vroege paasmorgen naar zijn graf kwamen, vroegen: Wie zal voor ons de steen voor de ingang van het graf wegrollen? (Marcus 16:3). Wat zijn de stenen in ons eigen leven waarvan we God moeten vragen om deze weg te rollen, zodat er nieuw leven in ons geboren kan worden?

Dat nieuwe leven helpt ons om op te staan, het zorgt ervoor dat we samen met anderen op weg gaan. We worden pelgrims van hoop. De hoop die we in ons dragen. En is dat niet ook een hoop op vrede? Want Christus is onze vrede (Efeziërs 2:14). Horen we het als hij tegen ons zegt: Ik laat jullie vrede na; mijn vrede geef ik jullie[23], zoals de wereld die niet geven kan. Maak je niet ongerust en verlies de moed niet (Johannes 14:27-28).

Als pelgrims van de vrede[24] begrijpen we dat er geen echte vrede is zonder gerechtigheid[25]. De vrede die we in ons dragen, en die ontspringt uit de hoop van waaruit we leven, maakt ons innerlijk vrij. Hierdoor kunnen we het leven liefhebben en in verzet komen tegen onrecht, terwijl we volharden dankzij de Heilige Geest.

Op een dag zullen we misschien de lofzang van Zacharias bidden. Als een oudere man in bezet gebied was hij verheugd over een onverwachte geboorte en vierde hij dat dankzij de liefdevolle barmhartigheid van onze God het stralende licht uit de hemel over ons zal opgaan en verschijnen aan allen die leven in duisternis en verkeren in de schaduw van de dood, zodat we onze voeten kunnen zetten op de weg van de vrede (Lucas 1:78-79).

Zijn we bereid om hoop te koesteren door alles heen?

Verrezen Christus, door de aanwezigheid van de Heilige Geest heeft u Gods liefde in onze harten uitgestort en stelt u ons in staat om hoop te houden door alles heen. En diep in ons ontstaat beetje bij beetje een verrassende vrede. Godlof!

[1] In mei 2024 ben ik met twee van mijn broeders als pelgrims door het door oorlog verscheurde Oekraïne getrokken. In de zomer hebben we in Taizé jongeren uit Myanmar, Nicaragua en Oekraïne verwelkomd. In de herfst had ik online gesprekken met jongeren uit deze landen maar ook met jongeren uit Bethlehem en Libanon. Vier van mijn broeders gingen toen terug naar Oekraïne en reisden van oost naar west door het land.

[2] Er kan pas sprake zijn van hoop als er eerder de ervaring was van een totale afwezigheid van perspectief - als een nacht op klaarlichte dag, die ertoe leidt dat zowel de individuele mens als hele volken al hun illusies noodgedwongen moeten laten varen. Corine Pelluchon in L'espérance, ou la traversée de l'impossible (Éditions Payot & Rivages, Parijs, 2023) p. 8.

[3] Hoop is het menselijke antwoord op het zwijgen van God. Jacques Ellul, geciteerd door Anne Lécu www.revue-etudes.com/article/esperer/24779

[4] In een commentaar op Deuteronomium 4:31 schrijft Gustavo Gutiérrez: God vergeet het verbond niet; trouw is in de allereerste plaats je iets herinneren. Trouw zijn is je herinneren, niet vergeten waaraan je je verbonden hebt, je bewust zijn van de traditie. Trouw zijn aan het verbond veronderstelt dat je je de bronnen van het verbond herinnert en wat het van je vraagt (...) Maar ware trouw houdt meer in dan dat: daarvoor is ook (hoewel dat misschien wat minder voor de hand ligt) een perspectief op de toekomst nodig. Je iets herinneren betekent dat je niet gefixeerd blijft op het verleden. Ja, het is belangrijk om je gisteren te herinneren, maar dit is juist belangrijk omdat het ons aanzet om onze blik te richten op morgen (...). Trouw betekent niet dat je gebaande paden gaat zonder initiatief te nemen, maar het betekent dat je steeds nieuwe wegen zoekt; trouw leidt ons - of zou ons in ieder geval moeten leiden - naar iets nieuws,een verandering, nieuwe projecten (Gustavo Gutiérrez, El Dios de la vida, Ediciones Sígueme, Salamanca, 1992, pp. 82-83).

[5] In de gesprekken die ik had met jongeren die in oorlogssituaties leven, hadden velen van hen het over het belang van zingen als bron van vreugde en kracht. Deze brief wordt gepubliceerd tijdens de Europese ontmoeting 2024-2025 in Tallinn. Dus juist hier mogen we niet de Zingende Revolutie vergeten, die er voor een belangrijk deel toe bij heeft bijgedragen dat Estland in 1991 weer op een vreedzame manier onafhankelijk werd. Mensen gingen zingend de straat op als antwoord op de dreiging waarmee ze werden geconfronteerd.

[6] Een van de mensen die een van onze broeders tijdens een pelgrimage ontmoette, zei tegen hem: Er leeft een creatieve woede in mij. Het was de kracht van deze woede die haar ertoe aanzette om ten minste één klein ding te willen doen om de situatie te veranderen.

[7] Van de starets [Silouan] leerde hij [Sophrony Sakharov] veel wat fundamenteel zou blijken te zijn voor zijn spirituele leven. Twee dingen vallen op: hoe kun je omgaan met het gevoel van verlatenheid wanneer je in gebed in plaats van God alleen maar een troosteloze leegte ervaart, en hoe kun je omgaan met de pijn die je ervaart als je intens bidt voor de wereld die lijdt. Het eerste kreeg betekenis door het concept van God-verlatenheid dat Sakharov later verder zou ontwikkelen, het tweede door de vermaning die de starets in het gebed werd geopenbaard en door hem aan zijn leerling werd doorgegeven: 'Houd je geest in de hel en wanhoop niet!' Norman Russell, Theosis and Religion (Cambridge University Press 2024), p. 169.

[8] Zie Marcus 2:1-12. Let eens op de hoopvolle kracht van de vrienden van de man die alle obstakels overwinnen en door het dak van het huis graven om te proberen hem te helpen en naar Jezus te brengen.

[9] Het Griekse werkwoord σπλαγχνίζομαι (splanchnizomai) is sterk emotioneel geladen. Het duidt op een warme reactie vol compassie op iemand in nood. Het is moeilijk te vertalen: compassie, medeleven, medelijden, sympathie - al deze elementen zitten erin. Maar zijn hart ging naar hen uit drukt misschien beter de intuïtieve reactie uit die het werkwoord impliceert. In Matteüs (zie 14:14, 15:32, 18:27, 20:34) verwijst het werkwoord niet alleen naar een emotie of gevoel, maar geeft ook aan dat er sprake is van een concrete reactie die ingaat op de nood. In dit geval geneest Jezus de zieken en zal vervolgens de menigte te eten geven. Emotie vindt haar weerslag in zorgzame en daadkrachtige actie. Het genoemde werkwoord vat het hele evangelie in een notendop samen.

[10] Vgl. 1 Tim 4:10 Hiervoor zwoegen en strijden wij, omdat wij onze hoop gevestigd hebben op de levende God, die de redder is van alle mensen, bovenal van de gelovigen.

[11] Vgl. Hebreeën 6:19

[12] Vgl. 1 Tessalonicenzen 5:8

[13] De synode over synodaliteit heeft de Rooms-Katholieke Kerk in staat gesteld de diversiteit die al binnen haarzelf bestaat aan het licht te brengen en te appreciëren. Tijdens deze synode was de rol van afgevaardigden van andere kerken belangrijk. Dit is hoopgevend voor de oecumenische roeping bij onze zoektocht naar eenheid tussen alle mensen die Christus liefhebben.

[14] Taizé is gesticht in een tijd van oorlog. De parabel van gemeenschap die we als broeders vanuit diverse kerken, landen, culturen en met verschillende leeftijden willen leven, vraagt onze voortdurende zorg, zodat we een teken van hoop kunnen zijn temidden van de verdeeldheid die vaak leeft binnen de mensenfamilie.

[15] Vgl. Romeinen 8:21-23

[16] Hoe kunnen we, geconfronteerd met de uitdaging van de klimaatverandering en het verlies aan biodiversiteit, beter zorgen voor ons gemeenschappelijke huis, waar alles met alles verbonden is?

[17] We blijven in onze Taizé-gemeenschap zoeken naar de waarheid aangaande de beschuldigingen van misbruik die zijn geuit jegens een aantal broeders. De moed van mensen die hebben geleden en dit naar voren hebben gebracht, moet ons er steeds toe aanzetten om van hen te leren. Zo vaak zoeken ze steeds weer opnieuw naar nieuwe hoop en nieuw leven. Zij motiveren ons om alles op alles te zetten (zie https://www.taize.fr/nl_rubrique3454.html) om de ontmoetingen in Taizé en elders veilig te maken voor iedereen en ook om het bewustzijn rond deze problematiek te vergroten. We zijn ook dankbaar voor het werk van de Commission Reconnaissance et Réparation (zie www.reconnaissancereparation.org/) voor het luisterend oor dat zij aan de slachtoffers hebben geboden en hun bemiddelende rol.

[18] Ik geloof dat hoop en waarheid hand in hand gaan. Tot het moment dat ik accepteerde dat ik zou sterven, kon ik niet hoopvol zijn. Dit geldt voor alle situaties. Als christenen hebben we soms de neiging om weg te lopen van situaties die ons wanhopig maken - of het nu gaat om de politiek, het milieu, humanitair.... Het is logisch dat we er van streek van raken, maar het lijkt me dat hoop ons de moed biedt om die situaties juist op te zoeken, en die realiteit aan te gaan en eerlijk te bekijken. Georges Bernanos heeft het vaak over hoop als een heroïsche deugd. Het is een deugd die ons tot actie aanzet, zodat we niet van de situatie weglopen en blijven vechten voor wat we weten of geloven dat goed is. Hoop leidt ons naar Gods belofte. Clémence Pasquier, interview door Clémence Houdaille, La Croix 11/10/2024.

[19] In het Kikuyu (Gĩkũyũ) is een van de eigenschappen van God dat God hoopwaardig is – mwihokeku: God op wie we onze hoop kunnen vestigen. Mwĩhoko – hoop; wĩhokeku – hoopwaardigheid; mwĩhokeku – hoopwaardig bijv. ngai nĩ mwĩhokeku – God is hoopwaardig.

[20] Als hoop betekent dat we ons niet laten ontmoedigen door de gevaren die we tegenkomen, dan leert zij ons ook om in het heden te leven en in de toekomst te geloven. En om niet in het verleden te blijven hangen en eventuele rancune te laten varen. Dit is uiteindelijk waar onze ziel naar verlangt. Zonder hoop bestaat het gevaar dat we bitter en gewelddadig worden. Net als de liefde in het Hooglied brengt de hoop het leven terug in het lichaam dat geen verlangen meer kent. Corine Pelluchon in L'espérance, ou la traversée de l'impossible (Éditions Payot & Rivages, Parijs, 2023) p. 13-14.

[21] Het is die mens aan het kruis, die lijdt zoals wij, waarvan alle waardigheid werd vernietigd, die ons tragische menselijke bestaan verlicht.... Jezus is niet slechts een voorbeeld om na te volgen noch iemand die we moeten verafgoden. Maar Jezus is God die de gestalte aanneemt van een mens en met ons meelijdt en huilt. Kwok Pui Lan, theologe uit Hongkong: “God Weeps with Our Pain,” in New Eyes for Reading: Biblical and Theological Reflections by Women from the Third World, red. John S. Pobee en Barbel von Wartenberg-Potter (Meyer Stone Books, Bloomington, IN, 1987), p. 92

[22] Vgl. Johannes 12:32

[23] 'Ik laat jullie vrede na; mijn vrede geef ik jullie, zoals de wereld die niet geven kan' (Johannes 14:27). Het kenmerk van echte volwassenheid is dat je je niet snel uit het veld laat slaan door de dingen van de wereld, je niet laat meeslepen door angst, laat ophitsen door achterdocht, verlamd raakt door verschrikkingen of verblind door verdriet, maar dat je kalm en standvastig vasthoudt aan het geloof, alsof je staat op een stevige en zeer veilige kust zonder overspoeld te raken door het opkomende water en de stormen van de wereld. Het is deze standvastigheid die Christus overbracht op christenen, zodat zij bezield raken met de innerlijke vrede die wordt geschonken aan iedereen die beproevingen doormaakt. Ambrosius van Milaan, Tractaat III, Over Jakob en het gezegende leven 6, 28, geciteerd in Soyons l'âme du monde (Les Presses de Taizé, 1998 en 2025) p. 109.

[24] Zie www.taize.fr/pilgrims-of-peace

[25] Zie Psalm 85:11 Trouw en waarheid omhelzen elkaar, recht en vrede begroeten elkaar met een kus.

Gebeden voor elke dag

webadmin — 2024-12-02T19:04:48Z

Onderaan deze pagina kunt u andere gebeden vinden.

De bijbelteksten op deze pagina zijn ontleend aan De Nieuwe Bijbelvertaling, © Nederlands Bijbelgenootschap 2004.

Samen onderweg

Benoît — 2023-12-26T08:44:03Z

Volledige tekst in PDF-formaat

Meditatie door Broeder Matthew

sebastien — 2023-12-05T15:39:14Z

Vandaag is het Adventszondag, de eerste zondag van het liturgische jaar. Dit seizoen is ons gegeven om ons voor te bereiden op de geboorte van Jezus, de komst van God onder ons. Het is een tijd die ieder van ons is gegeven om zich innerlijk voor te bereiden op het ontvangen van Gods nieuwheid in ons leven, om de Heilige Geest in ons intuïties, projecten en de moed te laten geboren worden om voorwaarts te gaan op de weg die voor ons ligt.

De woorden die deze zondag worden gelezen om ons het seizoen van Advent binnen te leiden zijn niet de aankondiging van de geboorte van het Kind Jezus, maar een oproep: "Pas op! Wakker blijven", zegt Christus tegen ons. De evangelielezing van vandaag komt vlak voor de intocht van Jezus in zijn passie. Hij vraagt ons om vol te houden in een gebed dat volledig wakker is. Dat doet ons natuurlijk meteen denken aan dezelfde oproep die Jezus tot zijn vrienden in Getsemane richt. Dit oppakken van hetzelfde thema wijst op de extreme spanning van de plek waartoe we geroepen zijn.

Hoe begrijp ik deze oproep om wakker te blijven? Allereerst betekent het concreet dat we niet moeten slapen, dat we niet moeten leven als mensen die slaapwandelen. De verleiding zou net als voor de discipelen in de Hof van Getsemane zijn, om in slaap te vallen, om ons te laten bezwijken onder complexe situaties in onszelf en om ons heen, en om uiteindelijk te denken "wat heeft het voor zin?".

Als Jezus ons vraagt om wakker te blijven, is dat dan niet ook een uitnodiging om te erkennen dat we heel weinig weten over wat er gaat gebeuren, dat we niet in staat zijn om te voorspellen of te anticiperen op de dingen die er echt toe doen, de dingen die beslissend zijn? Wakker blijven betekent weten dat we arm zijn in de zin dat we niet alles kunnen bereiken met onze eigen projecten, en een ruimte voor God in ons open durven houden.

Wakker blijven is ook een manier om aandachtig naar het leven te kijken. Hoe kijken we naar het leven om ons heen en in ons? Aan het begin van dit liturgische jaar gaat onze gemeenschap een nieuwe fase in. Advent nodigt ons, de broeders, en ons allemaal, in onze families, in onze lokale gemeenschappen en in de samenleving in het algemeen, uit om onze manier van kijken te veranderen en te vernieuwen.

Zullen we de moed hebben om naar onze ervaringen uit het verleden te kijken om sporen te ontdekken die God heeft achtergelaten, om de komst van Christus te ontdekken? Het gaat er niet om onze ogen te sluiten voor de dingen die misschien niet waren zoals ze hadden moeten zijn, maar om een manier van kijken te vinden die juist is.

Zullen we de moed hebben om in het huidige moment te staan en vreugdevol het leven te verwelkomen dat Christus ons nu wil geven? Om in Gods handen te zijn als de klei in de handen van de pottenbakker, zoals we hoorden in de eerste lezing, om te worden waartoe we geroepen zijn?
Zullen we de moed hebben om ons te richten op wat komen gaat, zodat onze hoop steeds weer vernieuwd wordt tot de dag waarop Christus alles in allen zal zijn?

De bladeren van de vijgenboom groeien; de woorden van Jezus gaan niet voorbij: ze zijn altijd bij ons. Of we nu 's avonds zijn, of midden in de nacht, of bij het hanengekraai, of bij zonsopgang, laten we wakker blijven en waakzaam zijn. Kom, Heer Jezus, kom! Laten we ons voorbereiden op het feest.

2023 Innerlijk leven en solidariteit

Sébastien — 2023-01-19T18:08:02Z

Hoe kunnen we de bron vinden van universele verbondenheid als broeders en zusters - niet alleen met elkaar maar met de schepping als geheel? In de loop der tijd zijn de diverse spirituele tradities in onze mensengeschiedenis met andere antwoorden op deze vraag gekomen.

Voor christenen vraagt deze tijd om een beter begrip van hun geloof. Niet om zichzelf op de borst te slaan of te pretenderen dat ze overal het antwoord op hebben, maar om zo samen met iedereen die niet passief wil afwachten maar de handen ineen wil slaan, naar wegen te zoeken als het gaat om de grote vragen waarvoor we in deze tijd gesteld staan. In deze boodschap voor 2023 willen we wegen zoeken om het christelijk leven in onze tijd te vernieuwen.

"Bidden en onder mensen het goede doen." In de verschrikkelijke jaren van de Tweede Wereldoorlog was dat de intuïtie van theoloog en predikant Dietrich Bonhoeffer. [1] In gevangenschap dacht hij na over wat de essentie van het christelijk leven is. Te midden van de tragedie van de oorlog kwam hij in verzet. Juist in de duisternis van zijn tijd was het voor hem duidelijk:

Ons christenzijn zal in deze tijd bestaan uit slechts twee elementen: bidden en onder de mensen het goede doen. Elk denken en praten en organiseren van christenen moet herboren worden uit dat bidden en dat doen. [2]

Hoe kunnen we deze intuïtie vertalen naar het leven van vandaag? Iedereen moet daarop zijn eigen antwoord vinden. In Taizé zouden we zeggen: door het verdiepen van ons innerlijk leven én onze solidariteit met anderen. Met andere woorden: ons gebedsleven voeden en onze vriendschappen verruimen.

Dietrich Bonhoeffer kan ons helpen om de tekenen van Gods aanwezigheid in ons leven te ontdekken. Hij was zich zeer bewust van het absolute kwaad in zijn tijd, en toch stelde een innerlijke geestkracht hem in staat om, zoals zo vele anderen in de geschiedenis maar ook nu nog, in een situatie van extreem geweld te kiezen voor hoop en voor vertrouwen in God, zonder ooit de hoop in de mensheid te verliezen.

Ook in onze tijd kunnen wij op onze beurt kiezen voor vertrouwen. We kunnen ervoor kiezen om, middenin de wereld waarin we leven, een licht te zien dat van elders komt. Zelfs als we het moeilijk hebben, zelfs als God ons roepen niet lijkt te antwoorden, gaat dat licht al op als de morgenster in ons hart (2 Petrus 1:19).

Frère Alois

Kiezen voor vertrouwen

Wat kan in onze huidige tijd, waarin de jongere generatie (maar heus niet alleen zij) zich terneergedrukt voelt onder een zware last, ons perspectief veranderen en onze creativiteit wakker maken? Zeker, er is reden genoeg om diep verontrust te zijn, er is sprake van omstandigheden die een grote impact kunnen hebben op de manier waarop we naar de wereld om ons heen en naar onszelf kijken. Voor sommigen is dat zelfs aanleiding om zich af te vragen of God wel bestaat en of Hij wel aanwezig is in deze wereld.

Het is heel begrijpelijk dat we ons zorgen maken. En in bepaalde gevallen kan dit zelfs zinvol zijn: hierdoor krijgen we een beter oog voor wat ons bedreigt en leren we niet naïef te zijn. Aan de andere kant kan dit kan leiden tot fatalisme, cynisme of angst, waardoor de kans bestaat dat we in een negatieve spiraal terechtkomen.

Om een dergelijke impasse te vermijden, vormt het evangelie een richtingwijzer door te wijzen op Christus, die ons voorgaat. Zijn leven lang heeft Christus zowel vreugde als zorgen gekend. Hij had te maken met een groeiende vijandigheid, die uiteindelijk leidde tot zijn extreem gewelddadige dood aan het kruis. Maar de dood had niet het laatste woord, want God heeft hem opgewekt uit de doden en hij leeft nu voor altijd. Dat is het wonderbaarlijke nieuws van het evangelie. De eerste getuigen nodigen ons uit om de stap te wagen om te vertrouwen op deze boodschap.

Ook nu nog loopt Christus op met elk mens in zijn of haar leven, zodat iedereen de onvoorwaardelijke liefde van God leert kennen. Door de Heilige Geest, de adem van God, maakt hij het ons mogelijk om ergens voor te staan. En hij verleent aan een ieder van ons een fundamentele menselijke waardigheid.

We zouden ons niet alleen moeten laten leiden door wat van buitenaf op ons afkomt, maar we mogen ook dat innerlijke licht verwelkomen - dat vertrouwen dat 'geloof' wordt genoemd.

Vernieuwd worden door het gebed

Ons leven, andere mensen en de wereld op een nieuwe manier bezien, vraagt om een persoonlijke weg. Dit gebeurt diep van binnen, wanneer we in ons bestaan Gods zachte en vriendelijke aanwezigheid verwelkomen. Het gaat om een innerlijke ommekeer, door het evangelie 'bekering' genoemd. Door die ommekeer kunnen we Gods troost verwelkomen en steeds meer liefhebben.

We zijn allemaal uitgenodigd om een tijd en plaats te zoeken waar we innerlijke stilte kunnen vinden, waar ruimte is om te luisteren, en waar we gemeenschap met God kunnen ontdekken. Jezus nodigde zijn vrienden daartoe uit: "Maar als jullie bidden, trek je dan in je huis terug, sluit de deur en bid tot je Vader, die in het verborgene is."(Matteüs 6:6)

In onze tijd lijkt deze uitnodiging enigszins tegen de stroom in te gaan. We leven in een tijd waarin polarisatie troef lijkt en er sprake is van toenemende verdeeldheid in de samenleving, soms zelfs binnen kerkgemeenschappen en gezinnen. In deze context lijken lawaai en leugens het vaak te winnen van stille innerlijke ontwikkelingen, die tijd vergen.

Daarom is het gebed des te belangrijker: het is een bron van hoop, een weg naar sereniteit; het zorgt ervoor dat we de deuren van de dialoog open houden, zelfs met hen die er een andere mening op nahouden of een andere achtergrond hebben dan wij.

Samen met anderen op weg

Naast persoonlijk gebed zijn we nog tot iets anders geroepen: we zijn geroepen om met elkaar op weg te gaan, verbonden als broeders en zusters. En onderweg proberen we tekenen van deze verbondenheid te ontdekken. Innerlijk leven is nooit een geïsoleerde zoektocht: het is een weg die je samen met anderen gaat.

We kunnen al een eerste stap zetten door ons in te zetten voor de zichtbare eenheid tussen christenen! Absoluut niet met het doel om sterker te staan in een vijandige wereld, maar om de dynamiek van het evangelie ruim baan te geven. Om samen te kunnen bidden, hoeven niet te wachten tot alle theologische strijdpunten zijn opgelost.

Wanneer we elkaar ontmoeten als christenen van verschillende geloofsrichtingen, ervaren we soms dat bepaalde standpunten onverenigbaar lijken (en soms ook daadwerkelijk zijn), in ieder geval op conceptueel niveau. In plaats van dit te benadrukken kunnen we ook iets anders doen, namelijk samen bidden - iedere keer opnieuw. Een dergelijke praktische vorm van eenheid zorgt ervoor dat het volk van God gezamenlijk het geloof kan belijden.

Misschien kan hierdoor ook onze blik op de kerk veranderen, zodat we haar steeds meer gaan zien als een grote familie, die er, in de voetstappen van Christus, voor kiest om lief te hebben. Om een zuurdesem van vrede te zijn, is het belangrijk dat we de verdeeldheid onder christenen nú een halt toeroepen. Want anders blijven we op parallelle wegen die elkaar nooit en te nimmer zullen ontmoeten.

Dit streven naar zichtbare eenheid moet hand in hand gaan met de erkenning dat in onze kerken in het verleden kwaad is geschied. Samen met een duidelijke inzet dat er veranderingen nodig zijn. Van veel mensen is het vertrouwen beschaamd. Dat geldt ook in Taizé; daar zijn we ons terdege van bewust. Vertrouwen is een kwetsbare realiteit, die iedere keer weer moet worden vernieuwd en opgebouwd. Dat kan alleen door te luisteren naar degenen die gewond zijn geraakt. [3]

Onze vriendschappen verruimen

Om bij te dragen aan het creëren van een wereldwijde familie wordt de Kerk uitgenodigd om een teken te zijn van Gods komende Koninkrijk en te ontdekken waartoe de Heilige Geest ons vandaag roept. Hieronder staan enkele voorbeelden van dingen waartoe wij nu geroepen zijn - dingen die we samen met anderen mogen verdiepen.

Vandaag de dag is voor veel mensen een gevoel van 'belonging', oftewel ergens bij te horen, essentieel om te ontdekken wat hun identiteit is. Dit gevoel van ergens bij te horen hoeft echter niet te worden ontwikkeld door ons af te zetten tegen anderen, in strijd met anderen, maar dit kan ook gebeuren door middel van respect en ontmoeting. Laten we dus zoeken naar dat deel van de waarheid dat we mogen ontdekken in de ander - dit zal ons helpen groeien.

Eén manier om dat onderlinge respect te oefenen is via de dialoog tussen gelovigen van verschillende religies. Pas wanneer we zelf geworteld zijn in onze eigen religieuze traditie is er in deze dialoog echte openheid mogelijk. Het is een beetje vergelijkbaar met een boom: pas wanneer deze diep geworteld is, kan deze wijd open takken ontwikkelen. Er is authentieke vriendschap mogelijk, zelfs als daarbij sprake is van een bepaald lijden als gevolg van het feit dat de ander onze diepste overtuigingen niet kan navolgen.

Vandaag de dag zijn heel veel mensen er zich pijnlijk van bewust hoezeer racisme en allerlei vormen van discriminatie een stempel drukken op relaties tussen mensen en op samenlevingen over de hele wereld. Laten we samen op zoek gaan naar alles wat ons kan helpen om op een andere manier naar mensen te kijken, bijvoorbeeld door te luisteren naar degenen die huis en haard hebben moeten verlaten. Laten we het anders-zijn van anderen omarmen als kans om elke ontmoeting als een geschenk te ervaren.

Luisteren we goed genoeg naar de roep van de aarde? Onze menselijke activiteiten en onze onverschilligheid brengen schade toe aan onze prachtige planeet, zoals de milieurampen en de toenemende extreme weersomstandigheden ons laten zien. Het is ontzettend belangrijk dat we ons in herinnering blijven roepen welke verantwoordelijkheid God aan de mens heeft toevertrouwd. Ja, er moeten politieke en economische beslissingen worden genomen, maar we kunnen nu allemaal al onze manier van leven vereenvoudigen en ons opnieuw leren verwonderen over de schoonheid van de schepping.

In het licht van de oorlog die in Oekraïne en op zoveel andere plaatsen in de wereld woedt, vinden sommige mensen het moeilijk om te bidden. Ze hebben het gevoel dat God afwezig is of zwijgt in het aangezicht van het kwaad. En toch wekt het bidden voor vrede in ons een verantwoordelijkheidsgevoel en onze solidariteit met alle mensen die zoveel te lijden hebben onder de tragedie van oorlog. Daarbij gaat het er niet om dat we een gemakkelijke vrede vragen, met een overwinning tegen de agressor, maar om échte vrede. Een vrede die iets van ons vraagt. Een vrede, die - wil zij standhouden - ook rechtvaardigheid en waarheid inhoudt. Ja, bidden voor vrede is urgenter dan ooit.

Voor gelovigen kan het vertrouwen in God hoop geven. Hoop die krachtiger is dan de angst voor de toekomst. Dit is geen naïef vertrouwen, maar de overtuiging, diep in ons hart, dat God aan het werk is in de schepping en ons roept om ook op onze beurt onze verantwoordelijkheid op ons te nemen. Voor onszelf en voor de toekomstige generaties.

Wanneer vrede een onbereikbaar ideaal lijkt en geweld de mensenfamilie verscheurt, wanneer allerlei gevaren ons verontrusten, is het belangrijk dat we één ding nooit vergeten: zelfs als ons innerlijk leven heel arm lijkt, ontmoeten we de Opgestane Christus in onze solidariteit met onze naaste en vriendschappen die zich steeds verder verruimen. Christus verandert onze blik, hij zet ons in de ruimte en nodigt ons uit om nieuwe, onverwachte wegen te gaan. Zullen we hem verwelkomen?

Boodschap in PDF

[1] Vanwege zijn verzet tegen Hitler en zijn betrokkenheid bij de Bekennende Kirche werd Dietrich Bonhoeffer (1906-1945) in 1943 gevangen gezet. Hij werd in 1945 geëxecuteerd. Zijn geschriften, en dan vooral zijn brieven en beschouwingen die hij in de gevangenis schreef, zijn na de oorlog zeer invloedrijk geweest, en zijn dat tot op de dag van vandaag.

[2] "Gedachten voor de doop van D.W.R. Bethge" (mei 1944) in Verzet en overgave, p. 295.

[3] Zie over dit onderwerp de boodschap van broeder Alois "In de Kerk en in Taizé moet nog steeds alles in het werk worden gesteld om de waarheid boven tafel te krijgen", gepubliceerd ter gelegenheid van de Europese ontmoeting in Rostock. Zie hiervoor de site van Taizé (in Frans, Duits en Engels): https://www.taize.fr/en_article3501...

2022 Dragers van eenheid worden

Lynn — 2022-01-01T21:18:27Z

Zoeken naar eenheid, ervoor zorgen dat mensen zich met elkaar verbonden voelen ‐ dat is één van de grootste uitdagingen van onze tijd.

Onze huidige tijd wordt gekenmerkt door tegenstrijdige ontwikkelingen.

Enerzijds zijn we er ons steeds meer van bewust hoezeer wij als mensheid met elkaar en met de rest van de schepping zijn verbonden. De coronacrisis heeft ons opnieuw doen beseffen dat wij één grote menselijke familie zijn; bepaalde moeilijke situaties treffen ons allemaal, en we kunnen deze alleen oplossen door het samen te doen.

Anderzijds wordt de polarisatie in de wereld zowel in sociaal, politiek als ethisch opzicht steeds groter. Hierdoor kan er verdeeldheid ontstaan in samenlevingen, landen en zelfs binnen gezinnen. Christenen zijn niet immuun voor deze tegenstellingen. Tussen de kerken, en zelfs binnen de kerken, verharden de standpunten en kunnen zij tot verdeeldheid leiden, juist op het moment dat het zo ontzettend belangrijk is dat wij ‐ ondanks al onze verschillen ‐ getuigen zijn van vrede.

Daarnaast gaan deze tegenstellingen in sommige landen als gevolg van de gevallen van seksueel misbruik en geestelijke mishandeling die nu aan het licht komen, ook nog eens gepaard met een verregaand verlies van vertrouwen in christelijke gemeenschappen. Voor veel mensen geldt dat hun vertrouwen is geschaad. Net als op andere plekken in de wereld zijn we in Taizé bezig geweest met het aan het licht brengen van de waarheid over deze ernstige kwesties. En wij willen alles doen wat in ons vermogen ligt om Taizé voor iedereen een veilige plek te laten zijn www.taize.fr/protection.

De kerk is geroepen om een plaats van vriendschap voor iedereen te zijn. Dat vraagt om een radicale ommekeer ‐ en wel nu, willen we trouw blijven aan de boodschap van het evangelie. De liefde van Christus, waarbij hij zichzelf voor ons heeft gegeven, heeft een nieuwe bron geopend waaruit wij de energie kunnen putten om als broeders en zusters te samen te leven, om de waardigheid van ieder mens te bevorderen en goed voor de schepping te zorgen. Christus vraagt ons om door onze verbondenheid als broeders en zusters er een teken van te zijn dat hij is gekomen om alle mensen in Gods liefde te verenigen.

Ik zou graag willen dat deze voorstellen voor 2022 ons uitnodigen om onszelf de vraag te stellen: welke rol kunnen wij spelen om de eenheid te bevorderen binnen de menselijke familie en de schepping als geheel, met degenen die dicht bij ons staan, in onze kerken en gemeenschappen, en zelfs in ons eigen hart?

Br. Alois

De zes voorstellen worden allemaal gevolgd door een tekst om de reflectie te helpen verdiepen. Deze korte citaten zullen verder worden uitgediept in een aantal artikelen op de website, in podcasts en tijdens workshops die in Taizé worden aangeboden.

Ook zullen er bij al deze zes voorstellen online bijbelteksten en commentaren worden gegeven. Deze vormen de inspiratie voor de keuze van de teksten die worden gebruikt bij de bijbelinleidingen in Taizé.

Eerste voorstel | De vreugde van het ontvangen

We kunnen allemaal bijdragen aan een toekomst waarin sprake is van vrede en eenheid binnen de menselijke familie. Dit begint met de relaties die wij met elkaar aangaan. Wij moeten voor elkaar zorgen, niet alleen binnen ons gezin, maar ook als het gaat om onze familie en vrienden. Vooral in tijden van beproeving.

Elke keer als we ons openstellen voor mensen met een andere achtergrond dan die van onszelf, wordt ook de eenheid binnen de menselijke familie versterkt. Zou het mogelijk zijn om vaker op elkaar af te stappen, ook als het gaat om mensen die we niet spontaan uit onszelf zouden benaderen? We zouden zomaar verrast kunnen zijn over wat we van hen ontvangen ‐ op een manier die we ons nooit hadden kunnen voorstellen.

Als wij ons niet laten verlammen door onze aarzeling of angst zullen we ervaren hoe vreugdevol het is om te ontvangen. In onze relatie met anderen ontdekken wij onze eigen identiteit,. Zij kunnen ons zelfs helpen periodes te boven te komen waarin we innerlijk bedroefd zijn en zij kunnen ons leven weer zin geven.

In een van de gelijkenissen die Jezus vertelt, wordt iemand die gewond is geholpen door een vreemdeling die langs kwam. Door dit te doen, liep die man het risico dat hij etnische, politieke en religieuze grenzen overschreed. Maar misschien was het wel zo dat die spontane daad, waarbij hij een naaste werd voor de gewonde man, die dag zin gaf aan zijn leven. Ook vandaag de dag kennen we deze figuur nog: "de barmhartige Samaritaan", en worden door hem geïnspireerd (Lucas 10:29‐37).

“Een van de uitdrukkingen in ons land is Ubuntu - de essentie van ons mens-zijn. Ubuntu wil met name zeggen dat je als mens niet in isolatie kunt bestaan. Ubuntu spreekt over onze onderlinge verbondenheid. We zien onszelf veel te vaak als individuen, gescheiden van elkaar, terwijl we als mensen onderling verbonden zijn en alles wat je doet invloed heeft op de wereld.” – De Anglicaanse emeritus aartsbisschop Desmond Tutu, die een belangrijke rol speelde in de strijd tegen de apartheid en in het verzoeningsproces in Zuid‐Afrika

Tweede voorstel | Bevorderen van de dialoog

Eenheid zoeken betekent vooral dat we moeten werken aan vertrouwen. Maar al te vaak worden menselijke relaties geschaad door wantrouwen. In het publieke debat en op social media is er steeds vaker sprake van verbaal geweld, en worden mensen gemanipuleerd door middel van angst. Hoe zouden we daarop kunnen reageren?

Wij kunnen ervoor kiezen om te luisteren en de dialoog aan te gaan. Dit betekent niet dat we hoeven te zeggen dat we vinden dat de ander gelijk heeft als dat niet zo is, maar het betekent wel dat we altijd moeten proberen het gesprek gaande te houden met andersdenkenden. Laten we altijd alles in het werk stellen om te voorkomen dat de dialoog wordt beëindigd.

Laten we ons voornemen om nooit een etiket op iemand te plakken en geen vooroordelen door te geven. Niemand zou mogen worden gereduceerd tot iets wat ze hebben gedaan of tot een mening die ze hebben. En een verschil van opvatting (ook als dit gaat om een fundamenteel verschil) kan altijd zonder agressie worden besproken. Daarbij moet wel aangetekend worden dat in bepaalde gevallen van onrechtvaardigheid het ook belangrijk is dat de boosheid over deze situatie wordt geuit.

Vaak is onze reflex om onze eigen identiteit te beschermen, wat de verdeeldheid in de samenleving, en ook binnen kerken, kan vergroten. Zouden we een identiteit kunnen ontwikkelen die niet uitgaat van 'wij‐zij', maar is gebaseerd op een 'sense of belonging', waarin we toch open zijn voor anderen?

“Er kunnen zeer diepe en intieme vriendschappen ontstaan tussen mensen die totaal verschillend denken over heel fundamentele zaken. Natuurlijk schuurt dit tot op bepaalde hoogte, maar het zorgt er ook voor dat een vriend of vriendin nog dierbaarder wordt.” – De Franse filosoof Jacques Maritain in 1970.

Derde voorstel | We zijn allemaal broeders en zusters

Eenheid zoeken betekent dat we sociale ongelijkheid niet accepteren. In bepaalde situaties wordt polarisatie veroorzaakt door het feit dat veel mensen of zelfs hele landen zich buitengesloten voelen.

Met christenen uit alle kerken, met gelovigen van verschillende religies, met vrouwen en mannen van goede wil die niet in God geloven, kunnen wij solidair zijn met mensen in moeilijke situaties, met mensen die buitengesloten worden, met migranten, van wie het leven vaak getekend is door veel lijden.

Als broeders en zusters samenleven begint bij onze eigen voordeur. Laten we scheidsmuren afbreken en vriendschappen opbouwen. En we zullen zien dat onze hart zich verruimt, en we opener en menselijker worden. Het is goed als we ons realiseren dat onze manier van leven het verschil kan maken, zelfs tot aan de andere kant van de aarde.

Voor gelovigen is het samenleven als broeders en zusters onlosmakelijk verbonden met het geloof. Jezus zegt: "Alles wat jullie gedaan hebben voor een van mijn onaanzienlijkste broeders of zusters, dat hebben jullie voor mij gedaan" (Matteüs 25:40). Door in de wereld te komen, is Jezus Christus verenigd met een ieder van ons. Wij komen dichter bij hem als wij ons inlaten met mensen die zijn gekwetst door het leven; dankzij hen kan onze relatie met hem zich verdiepen.

“De grootste uitdaging van deze tijd is: hoe kunnen we een revolutie van het hart teweegbrengen, een revolutie die alleen tot stand kan komen als hij bij een ieder van ons, ín ons, begint. Wanneer we ermee beginnen de meest nederige plaats in te nemen, de voeten van anderen te wassen, onze broeders en zusters lief te hebben met die vurige liefde, die hartstocht, die tot het kruis leidde, dan kunnen wij echt zeggen: 'Nu heb ik een begin gemaakt'.” – De Amerikaanse journaliste Dorothy Day,
in de frontlinie van de strijd voor de mensenrechten, in 1963

Vierde voorstel | Solidariteit met de schepping als geheel

Vandaag de dag zijn we ons beter bewust dat de schepping één geheel is. De onderlinge afhankelijkheid van al wat leeft doet ons beseffen dat wij in zekere zin zusters en broeders zijn van alles wat leeft. Voor gelovigen is onze prachtige planeet een geschenk dat God ons heeft toevertrouwd en dat wij moeten doorgeven aan de volgende generatie.

Vandaag de dag zien we hoezeer onze aarde heeft te lijden onder menselijke activiteit. Nog maar onlangs zijn grote delen van de wereld getroffen door milieu‐ en natuurrampen en extreme klimaateffecten. Er zullen steeds meer mensen door dit soort crises worden gedwongen om hun eigen land te verlaten omdat dit onbewoonbaar is geworden. En al tientallen jaren wordt in talrijke wetenschappelijke onderzoeken gewaarschuwd voor het verlies aan biodiversiteit.

Deze ecologische noodsituaties vragen niet alleen om een antwoord vanuit de politiek, maar ook om wetenschappelijke innovaties en sociale keuzes. Er zijn veel jongeren die zich op een moedige wijze voor het klimaat inzetten, maar soms slaat de frustratie en boosheid onder hen toe ‐ wat begrijpelijk is.

Maar we moeten ons niet laten ontmoedigen! Vaak begint een transformatie met "bijna niets". Voor gelovigen vormt het geloof in God een inspiratiebron om zich in te zetten en te geloven in het vermogen van de mens om iets aan dit soort crises te doen. Zouden wij onszelf allemaal kunnen afvragen: welke concrete stap, hoe bescheiden ook, kan ik in de nabije toekomst zetten om te zorgen dat in ecologisch opzicht het roer werkelijk omgaat?

“Ieder van ons - wie en waar we ook zijn - kan ertoe bijdragen dat het roer werkelijk om gaat in onze gezamenlijke reactie op de ongekende dreiging van klimaatverandering en schade aan natuur en milieu. Het is onze spirituele opdracht om te zorgen voor Gods schepping. Dit vraagt om commitment. Dit is een kritiek moment. De toekomst van onze kinderen en de toekomst van ons gemeenschappelijk thuis hangen ervan af.” – Gezamenlijke verklaring van paus Franciscus, patriarch Bartholomeüs I en aartsbisschop Justin Welby van Canterbury, 1 september 2021

Vijfde voorstel | Een hartstocht voor eenheid onder christenen

Het zoeken naar eenheid is een belangrijke uitdaging voor christenen. Hoe zouden we een gist van broederlijke en zusterlijke liefde kunnen zijn als er verdeeldheid onder ons blijft bestaan? In Christus vinden wij een unieke bron van eenheid (Johannes 17:20‑21; Efeziërs 2:14). Door zijn leven te geven tot aan het kruis ging hij tot het uiterste in een liefde die haat overwint en de scheidsmuren tussen mensen omver werpt.

Het evangelie roept ons ertoe op om onze verdeeldheid achter ons te laten en er getuigen van te worden dat eenheid mogelijk is, zelfs bij grote verscheidenheid. Is dat niet juist nu een belangrijke bijdrage waartoe wij als christenen zijn uitgenodigd, zodat de menselijke familie kan samenleven als broeders en zusters? Dit soort getuigenis is overtuigender dan vele woorden bij elkaar.

Het evangelie vraagt van ons dat we ons oefenen in de kunst van het scheppen van eenheid. En wij allen kunnen dragers van eenheid zijn door op de plek waar wij leven te zorgen voor verbinding: door te luisteren en vriendschappen aan te gaan.

In de dialoog tussen christelijke denominaties is het belangrijk dat we de verschillen die er zijn serieus nemen. Ook blijft theologisch onderzoek onontbeerlijk. Maar dialoog op zich leidt niet tot zichtbare eenheid.

Om een weg vooruit te vinden zouden we elkaar als doopleden van de verschillende kerken vaker moeten ontmoeten in de vorm van een gemeenschappelijk gebed dat is gecentreerd rond het woord van God. En wie weet. De Heilige Geest zou ons zomaar kunnen verrassen. We kunnen ontdekken dat Jezus degene is die ons samenbrengt en dat de liefde van Christus veel duidelijker haar licht kan werpen wanneer we nederig erkennen wat wij tekortkomen en wanneer we ons openstellen voor wat we van anderen kunnen ontvangen.

“Het belangrijkste is om te accepteren dat we moeten geven en durven ontvangen. Niet om in dogmatisch relativisme te vervallen, maar om het punt te bereiken waar wij begrijpen dat de essentie van het apostolisch geloof kan worden uitgedrukt langs verschillende maar convergerende lijnen. En voor de rest is het belangrijk dat we blijven hopen en wachten op een nieuwe uitstorting van de Geest en klaar zijn om die te verwelkomen.” – Elisabeth Behr‐Sigel, orthodox theologe, in 1986

Zesde voorstel | Laat God ons hart één maken

Zoeken naar eenheid vereist inzet van ons hele zijn. Een inzet die begint bij ons eigen hart. Met de woorden van een eeuwenoude psalm, stijgt ons gebed op tot God: "Verenig mijn hart om uw naam te vrezen" (Psalm 86:11).

Om innerlijke eenheid te bereiken is het soms noodzakelijk dat we goed kijken naar onze eigen wensen en verlangens, en dat we accepteren dat we niet alles kunnen doen en niet alles kunnen ervaren. Als we veel keuzemogelijkheden hebben, is het wellicht goed om te kijken welke keuzes het beste leiden tot vrede, licht en geluk.

In ons is er een diepe dorst naar gemeenschap en eenheid die God ons schenkt en wij kunnen deze dorst tot uitdrukking brengen in het gebed. Zelfs een paar woorden zijn genoeg, waarbij we in stilte alleen bij God zijn, om ons te helpen de zin van ons leven te vinden en om de Heilige Geest in ons zijn werk weer te laten doen.

Er ligt altijd in ieder geval één weg open als wij zoeken naar een verenigd hart: onze ogen gericht houden op Jezus Christus, hem beter leren kennen, onze vreugden en moeiten aan hem toevertrouwen. Zelfs te midden van moeilijkheden, zelfs met weinig zekerheden voor de toekomst, kunnen wij zo stap voor stap onze weg voortzetten, erop vertrouwend dat, door de Heilige Geest, de opgestane Christus altijd bij ons is.

“Stil worden betekent luisteren naar God, alles wegnemen wat ons ervan weerhoudt naar God te luisteren of God te horen. Het betekent luisteren naar God overal waar hij zijn wil tot uitdrukking laat komen, of dat nu in het gebed is of op een andere manier. Wij hebben deze stilte nodig om Gods wil te doen, stilte die verruimd wordt door die andere kant van onszelf die we zo vaak veronachtzamen... of waar we in onwetendheid aan voorbij gaan: bezinning. Wij moeten de sporen, de hints, de uitnodigingen, de opdrachten van Gods wil "verzamelen" zoals een boer zijn oogst in de schuur verzamelt en zoals de onderzoeker de resultaten van een experiment verzamelt.” – De Franse schrijfster en maatschappelijk werkster Madeleine Delbrêl, in 1968

Boekje in PDF-formaat

Gebed live vanuit Taizé

Lynn — 2021-06-03T16:11:24Z

Elke zaterdag

Elke zaterdag wordt het gebed gelivestreamd vanuit Taizé om 20.30 (CEST | UTC+2) via de sociale media van Taizé. Daarna zal de link hier geplaatst worden.

Order of prayer — 09/08/2025

Song	Alleluia (94)
Psalm 23	Alleluia 22 (77)
Reading	Psalm 27:4
Song	Atme in uns (158)
— Silence —
Intercessions	Kyrie 9 (83)
Song	In te confido (46)
Prayer
Song	Laudate Dominum (10)
Gospel	John 20:19-23
Songs	Az egek és a földek (118)
	Ô toi, l'au-delà de tout (149)

All songs from Taizé are © Ateliers et Presses de Taizé.
The song numbers refer to the Taizé songbook 2025-2026.
The songs can also be found from this page.


Psalms for the week

Elke dag

Je kunt elke dag de live geluidsopnames van het avondgebed in Taizé beluisteren.

Maandag tot zondag om 20.30 (CEST | UTC+2) live audio vanuit de Verzoeningskerk. De afspeelmogelijkheid is zowel op de homepagina als hieronder te vinden.

Gebed live vanuit Taizé

Gebeden terugluisteren

Hieronder publiceren we geluidsopnames van de twee meest recente gebeden voor wie deze op een ander moment wil terugluisteren.

2022-02-28 20:30

Your browser does not support the audio element.

2022-02-27 20:30

Your browser does not support the audio element.

Gebruikelijke orde van dienst

Een pagina op onze website helpt met het leren van de Taizéliederen en de verschillende stemmen.

Avondgebed

Lied
Psalm
Bijbellezing
Lied
Stilte
Voorbeden of lofprijzing
Lied
Zegen
Liederen

2021 Hoop blijven houden in goede en in slechte tijden

sebastien — 2020-12-23T14:30:14Z

Een boodschap voor 2021

De mensheid is altijd weer in staat om nieuwe wegen te vinden dankzij die ontelbare vrouwen en mannen die zichzelf geven zonder te bedenken wat het kost. Zelfs in tijden van onrust en onzekerheid.

De afgelopen jaren hebben veel jonge mensen hun zorgen over de toekomst met ons gedeeld: welke hoop kan ons richting geven; waarop kunnen we vertrouwen als alles zo onzeker is? Of, een vraag die nog dieper gaat: wat is de moeite waard om voor te leven? Er zijn ook andere stemmen, die zeggen: we moeten ons niet laten ontmoedigen en oog hebben voor tekenen van hoop.1

(1) Als antwoord op deze boodschap voor 2021 nodigen we jongeren tussen 15 en 35 jaar uit om zelf te komen met concrete voorbeelden van deze tekenen van hoop. Welke initiatieven of mensen zijn een teken van hoop voor mij? De komende maanden zullen deze reacties in verschillende formats worden gepubliceerd: teksten, video's, podcasts, enz. Schrijf je reactie naar: solidarity taize.fr.

Oog hebben voor tekenen van hoop

In deze huidige coronatijd zien we in grote delen van de wereld een toenemende onzekerheid. Dat vraagt om moedige politieke besluitvorming, maar solidariteit en vriendschap tussen mensen zijn net zo hard nodig. Veel mensen willen een ander graag helpen. Hun vrijgevigheid herinnert ons eraan dat als we elkaar helpen er een weg naar de toekomst wordt geopend.

En zo veel jonge mensen besteden hun energie om ons gemeenschappelijk huis,de aarde, te redden. Overal ontstaan nieuwe initiatieven, en al bieden zij niet direct het antwoord op het klimaatprobleem, dan nog stellen ze ons nu al in staat om de weg in te slaan naar een levenswijze met meer respect voor het milieu.1 Voor gelovigen is de aarde een geschenk dat God ons heeft toevertrouwd om ervoor te zorgen.

Mensen zijn zich steeds meer bewust van onrechtvaardige structuren, in sommige gevallen een erfenis uit het verleden. En helaas wordt macht niet altijd uitgeoefend ten dienste van het welzijn van iedereen. In het licht van dergelijke misstanden zijn frustratie en boosheid begrijpelijk. Wie durft er te werken aan een rechtvaardige wereld en vredestichter te zijn, over de grenzen heen die onze samenlevingen verdeeld houden?

(2) Zijn we in de strijd tegen de klimaatverandering en om de CO2-uitstoot te beperken bereid om ons doen en laten tegen een kritisch licht te houden zodat we kunnen veranderen wat veranderd moet worden? Ook Christelijke gemeenschappen dragen hun steentje bij: oecumenische initiatieven, zoals het netwerk van "Groene Kerken", bestaan in verschillende landen over de hele wereld.
Al in 1989 riep de Assemblee van Europese Kerken in Bazel iedereen op om "zo milieuvriendelijk mogelijk te leven: dit betekent onder meer het verminderen van het energieverbruik, het gebruik van het openbaar vervoer en het beperken van afval".

In Taizé blijven we ons inzetten voor de ecologische transitie. Om ons daarbij te helpen zijn alle voorstellen welkom (www.taize.fr/eco).

Leven als broeders en zusters

Ja, te midden van de moeilijke realiteit van onze huidige tijden kunnen we een glimp opvangen van hoop - soms zelfs hopen tegen alle hoop in. Daarvoor is het belangrijk dat we samenkomen met anderen die andere keuzes hebben gemaakt - met Christenen van andere denominaties, met gelovigen van andere religies, en met mensen die agnostisch of atheïstisch zijn en die zich ook inzetten voor saamhorigheid en onderlinge verbondenheid.

We ervaren iedere keer opnieuw vreugde als we als broeders en zusters leven, als we naast de degenen blijven staan die dit het hardste nodig hebben: daklozen, ouderen, zieken of eenzamen, kinderen in problemen, mensen met een beperking, migranten, enz. De omstandigheden van het leven kunnen ons allemaal kwetsbaar maken. En de coronacrisis legt de zwakke plekken van ons menselijke bestaan bloot.

We hebben elkaar meer dan ooit nodig. Paus Franciscus herinnert ons daar in zijn encycliek Fratelli tutti: krachtig aan: "Niemand wordt alleen gered." En hij voegt eraan toe dat we onze ware identiteit alleen kunnen vinden "als we oprecht open staan voor het universele, ons uitgedaagd voelen door wat er op andere plaatsen gebeurt, open staan voor verrijking door andere culturen, en solidair zijn met en zorg hebben voor de tragedies die andere volkeren treffen" (§32 and §146).

Laten we in relaties met andere mensen en andere volken altijd al het mogelijk doen om niet de competititie maar de samenwerking centraal te stellen. Het is belangrijk om de instanties of verenigingen te steunen die samenwerking en solidariteit bevorderen, of dat nu op lokaal, nationaal of internationaal niveau is.

Geloven - vertrouwen in een aanwezigheid

In Taizé merken we dat jongeren op een nieuwe manier nadenken over het geloof in God om op koers te blijven. Wat betekent het om te geloven? En als God bestaat, is deze God dan actief in de geschiedenis, in ons leven?

In het licht van deze vragen is het belangrijk om te voorkomen dat God wordt gereduceerd tot een van onze concepten. God is oneindig veel groter dan we ons kunnen voorstellen. We zijn allemaal op zoek naar liefde en waarheid. Waar we ons ook mogen bevinden op onze innerlijke pelgrimage, we zijn allemaal vaak tastend op zoek naar hoe we voort kunnen gaan op onze weg. Maar, als pelgrims van vertrouwen kunnen we wel samen oplopen en niet alleen onze zoektocht maar ook onze vragen en overtuigingen delen.

"Geloof is een eenvoudig vertrouwen in God, het vuur van vertrouwen dat wordt ontstoken in ons - iets wat zich wel duizend keer in ons leven herhaalt... zelfs als er in ieder van ons ook twijfels kunnen bestaan", zei frère Roger.

Betekent geloven niet in de eerste plaats vertrouwen in een aanwezigheid die zowel in het diepste van ons zijn als in het hele universum aanwezig is, een aanwezigheid die ongrijpbaar en toch zo reëel is? Een aanwezigheid die zich niet opdringt, maar die we op elk moment opnieuw kunnen verwelkomen, in stilte, als een soort van ademtocht. Een zorgzame aanwezigheid die er altijd is, ongeacht onze twijfels. Zelfs als we de indruk hebben dat we heel weinig begrijpen van wie God is.

Een nieuwe horizon ontwaren

Een zorgzame aanwezigheid: welk licht werpt het evangelie op dit mysterie?

Jezus leefde tot het einde toe uit deze zorgzame aanwezigheid; hij was zich hiervan constant bewust. Het was een innerlijk licht voor hem, de adem van God, de inspiratie van de Heilige Geest.

In de diepte van het lijden en de absolute eenzaamheid, toen hij aan het kruis stierf, toen alles zinloos leek, schreeuwde hij zijn gevoelens van verlatenheid uit, maar dat was nog altijd een schreeuw gericht tot God: "Mijn God, mijn God, waarom hebt ge mij verlaten?" Verraden, gemarteld, ter dood veroordeeld, bracht Jezus liefde in de diepste duisternis. En die liefde bleek sterker dan het kwaad. Maria Magdalena en vervolgens de apostelen waren boodschappers van dit onverwachte, ongelofelijke nieuws: hij leeft! Gods liefde heeft haat en dood overwonnen.

De eerste Christenen waren vol van dit nieuws en erdoor overweldigd: en zij getuigden: Christus leeft voortaan bij God. Christus vult het universum door de Heilige Geest en is ook aanwezig in ieder mens. Christus is solidair met de armen en zal hun gerechtigheid brengen; hij is de vervulling van de geschiedenis en de schepping; hij zal ons na de dood verwelkomen in de volheid van de vreugde.

Boven al het menselijk geweld, milieurampen en ziekten uit, ligt er een nieuwe horizon open. Zijn we in staat om deze te zien?

Een andere manier van kijken

Vanuit deze horizon, die zichtbaar wordt door de opstanding van Christus, komt er een licht binnen in ons bestaan. Steeds weer verdrijft het de schaduw van de angst en wordt tot een bron van levend water; hieruit ontspringt de vreugde van de lofzang.

Hierdoor kunnen we dat geheim aanvoelen, door een soort mysterieuze aantrekkingskracht. Tot het einde der tijden gaat Christus door om in Gods liefde alle mensen en het hele universum bijeen te brengen. En hij maakt ons onderdeel van zijn missie.

Christus maakt ons tot partners, als zijn kerk. Daarom moeten we bereid zijn om iedereen op te nemen in onze vriendschap. Christus vraagt ons om zelfs onze vijanden lief te hebben; zijn vrede verzoent zelfs landen in conflict. (3)

(3) In deze moeilijke tijden van coronacrisis kan de Kerk de saamhorigheid in de menselijke familie blijven bevorderen. Hier volgen drie suggesties:

Om onze samenleving menselijker te maken, moeten we naar elkaar luisteren op een manier die de tegenstellingen overbrugt en ons leert om samen op te trekken, ondanks onze verschillen. De kerk is geroepen om de dialoog te zoeken, om open te staan en iedereen te ontmoeten. Zouden ook degenen die geen enkele band hebben met een christelijke gemeenschap ook met haar in gesprek willen gaan?

Door de komst van zoveel migranten en vluchtelingen kan de opvang van een vluchteling of van een vluchtelingengezin een belangrijke stimulans betekenen voor onze kerkgemeenschappen. Ook mensen die niet naar de kerk gaan, zijn vaak bereid om mee te helpen aan een dergelijke opvang. Dit is iets wat we de afgelopen jaren in Taizé hebben ervaren, door samen met mensen uit de directe omgeving van Taizé migranten op te vangen.

Gastvrij te zijn betekent te luisteren naar degenen die het meest kwetsbaar zijn. Op veel plaatsen is er vooruitgang binnen de kerk nodig om de integriteit van een ieder te beschermen. Soms hebben zich binnen de kerk machtsstructuren ontwikkeld die hebben geleid tot fysiek, psychische en geestelijk lijden. Ook in Taizé blijven we ons inzetten om de waarheid aan het licht te brengen (www.taize.fr/protection).

Zouden we door Christus anders kunnen leren kijken? Als we door zijn ogen kijken, leren we beter de waardigheid van ieder mensen en de schoonheid van de schepping te zien. Het gaat daarbij niet om naïef vertrouwen, maar om een hoop die iedere keer opnieuw ontspringt, omdat deze is geworteld in Christus. Een serene vreugde die ons vervult, die ons de moed geeft om de verantwoordelijkheid op ons te nemen die God ons op deze aarde toevertrouwt.

Ik ben in gebed verbonden met een ieder van jullie die deze boodschap wil overdenken.

Broeder Alois

Jezus Christus, we loven u voor uw goedheid en uw eenvoud. Door uw nederigheid heeft het licht van God uw hele leven verlicht. Ditzelfde licht schijnt vandaag de dag in ons hart. Het kan onze wonden genezen en zelfs onze zwakheden en onzekerheden transformeren in een bron van leven, creatieve energie, in vertrouwen. Doordat dit licht van God ook ons verlicht, stelt u ons in staat om hoop te houden - in goede en slechte tijden.

Enkele bijbelteksten om zelf dieper in te gaan op de overdenking

Maria zong de volgende woorden: "Heersers stoot Hij [God] van hun troon, en wie gering is geeft hij aanzien. [...] maar rijken stuurt hij weg met lege handen." (zie Lucas 1:46-56)

Maria, de moeder van Jezus, was in staat om liefde en tederheid te verenigen met de vurige hoop op radicale verandering.

Jezus zei: "de pleitbezorger, de heilige Geest die de Vader jullie namens mij zal zenden, zal jullie alles duidelijk maken en alles in herinnering brengen wat ik tegen jullie gezegd heb." (zie Johannes 14:15-31)

Jezus heeft ons niet alleen gelaten. Voor zijn dood beloofde hij zijn discipelen zijn aanwezigheid voor altijd, door de heilige Geest. De Geest leeft in ons, troost ons, steunt ons en inspireert ons om te leven als volgelingen van Jezus Christus, iedere dag opnieuw.

Laat de hemel verheugd zijn, de aarde juichen, de zee bruisen en alles wat daar leeft. Laat het veld verblijd zijn en alles wat daar groeit, laat alle bomen jubelen Voor de Heer, want hij is in aantocht, in aantocht is hij als rechter van de aarde. (Zie Psalm 96)

Veel psalmen nodigen ons uit om God te loven. De mens is niet de enige die Gods lof zingt; de hele schepping doet mee. We willen niet alleen voor de schepping zorgen omdat we haar nodig hebben voor ons eigen voortbestaan, maar ook omdat we er deel van uitmaken en omdat Gods prachtige schepping al wat leeft omvat.

Booklet as PDF

2020 Altijd op weg, maar nooit ontheemd

Jasper — 2020-01-10T09:01:25Z

“Voorstellen 2020”

De tekst in PDF formaat:

In september vond een van de etappes van de ‘pelgrimage van vertrouwen op aarde' plaats in Kaapstad. Zuid-Afrika is een fantastisch en prachtig land. 25 jaar geleden liet het aan de wereld de kracht van het protest tegen apartheid zien, waardoor een niet-gewelddadige transitie kon plaatsvinden. Het land is vandaag de dag echter nog steeds getekend door een diepe kloof tussen de verschillende etnische groepen.

Met dit in ons achterhoofd was het al een belangrijk teken dat 1000 gezinnen hun huizen openstelden om de jongeren te verwelkomen, die op weg gingen om Christenen met een andere etnische achtergrond of van een andere denominatie te ontmoeten. Zouden ook wij de moed kunnen vinden om anderen tegemoet te treden en de ander te verwelkomen op de plaats waar we wonen?

Op weg gaan! Dat is wat van ons gevraagd wordt in deze tijd. Het is belangrijk dat we ons niet laten ontmoedigen, maar dat we om ons heen tekens van nieuw leven ontdekken – voorbodes van een nieuwe toekomst. Laten we oog hebben voor nieuwe initiatieven, zelfs als deze misschien niet helemaal tot in de puntjes zijn geregeld en wat provisorisch van aard zijn: we vinden oplossingen door op weg te gaan.

Voor de Europese ontmoeting in Wrocław heb ik als titel van de ‘Voorstellen 2020” gekozen voor een zin die is geïnspireerd door het leven van een Poolse vrouw, Urszula Ledochowska, een heilige onder de getuigen van Christus en een Europeaan avant-la-lettre. Iemand zei ooit over haar : “Altijd op weg, maar nooit ontheemd.”

We zijn al eerder in Wrocław geweest: dertig jaar geleden. In december 1989 was Polen het gastland van de eerste Europese ontmoeting ten oosten van het ‘IJzeren Gordijn'. Toen de Berlijnse muur viel, ontstond er bij iedereen een golf van enthousiasme over de hervonden vrijheid. Sindsdien is de wereld veranderd. Ik heb er geweldig vertrouwen in dat de jongere generatie nieuwe wegen van vrijheid en gerechtigheid zal vinden voor onze tijd.

In het leven en het geloof zijn we pelgrims – soms zelfs vreemdelingen op deze aarde. Laten we zowel in tijden van moeilijkheden als van vreugde nooit vergeten dat God trouw is en ons uitnodigt om te volharden in onze inspanningen. God is al aan het werk om een toekomst van vrede te bereiden.

Boeder Alois

Werken aan de waarheid
In 2019 heeft onze gemeenschap van Taizé een moeilijk proces doorgemaakt waarin is gewerkt aan de waarheid over beschuldigingen van seksueel misbruik waarbij een aantal broeders was betrokken. Om voort te kunnen gaan op deze weg van vertrouwen, vinden we het belangrijk dat alles aan het licht komt en dat mensen vrijuit kunnen spreken. Zie voor meer informatie: www.taize.fr/protection]

1. Altijd op weg… klaar om opnieuw te vertrekken

De Heer zei tegen Abram: “Trek weg uit je land, verlaat je familie, verlaat ook je naaste verwanten, en ga naar het land dat ik je zal wijzen.” (Genesis 12:1)

Het is ons geloof dat ons doet ingaan op de roep om op weg te gaan. Daarbij is het belangrijk dat we nooit vergeten er altijd een nieuw begin mogelijk is, of het ons nu voor de wind gaat of dat we worden geconfronteerd met schijnbaar onoverkomelijke moeilijkheden.

In de eerste hoofdstukken van de bijbel ontmoeten we een man, Abraham, die wordt geroepen om alles achter zich te laten en op weg te gaan zonder te weten waar hij heen gaat. Hij wordt samen met zijn vrouw Sara een pelgrim, gedreven door het vertrouwen dat God hen de weg zal wijzen.

Aangekomen in het nieuwe land dat God hen had gegeven, bleven Abraham en Sara in tenten wonen, alsof ze nog steeds onderweg waren. Maar uiteindelijk werden hun beproevingen een zegen: Abraham en Sara ontdekten iets wat zij nooit zouden hebben ontdekt als ze thuis waren gebleven.

Deze dynamiek is heel typerend voor de bijbel: op weg gaan naar een toekomst die ons is bereid door God. De weg kan wel vol valkuilen zitten – wanneer Gods volk Egypte verlaat, trekken ze veertig jaar lang door de woestijn.

En God wordt zelf een pelgrim: hij leidt zijn volk en gaat met hen mee: “Ikzelf sta je ter zijde, ik zal je overal beschermen” (Genesis 28:15).

Door zijn volk door de woestijn te leiden, leert God hen om te luisteren naar Zijn stem en opent hij ongedachte mogelijkheden voor hen.

(Her)lees alleen of met anderen een aantal bijbelteksten waarin God ons uitnodigt om op weg te gaan: Genesis 28:10-15; Exodus 13:17-22; Psalm 126; Jesaja 43:1-2; Matteüs 2:13-23; Lucas 10:1-9; Handelingen 11:19-26.

2. Altijd op weg… helemaal aanwezig voor de mensen om ons heen

Toen hij uit de boot stapte, zag hij een grote menigte en voelde medelijden met hen, omdat ze leken op schapen zonder herder. (Marcus 6:34)

Jezus presenteert zichzelf als een pelgrim die “zijn hoofd nergens te ruste kan leggen” (Matteüs 8:20). Hij gaat op weg om het goede nieuws te verkondigen: God is ons nabij gekomen; God is werkzaam in deze wereld om deze om te vormen. En God nodigt ons uit om deel te nemen aan dit project waarin iets nieuws ontstaat voor de menselijke familie.

Met zijn leven heeft Jezus Christus ons laten zien waar we moeten beginnen: door oog te hebben voor de onaanzienlijken en meest kwetsbare mensen. Dat Jezus op die manier oog had voor anderen, kwam omdat hij diep geworteld was in God. Hij liet zich op alle momenten in zijn leven leiden door de Heilige Geest.

Door op aarde te komen, heeft Christus ons menselijk bestaan ten volle gedeeld. Door zijn dood aan het kruis heeft hij tot het einde geleden en heeft hij laten zien dat hij absoluut trouw bleef aan God en aan ons. Door zijn opstanding werd Christus de getuige van het nieuwe begin dat God in Zijn liefde aan de mensheid geeft.

Geconfronteerd met zoveel geweld en vernedering voelen veel mensen zich als een vreemdeling op aarde. Door Christus te volgen, stellen Christenen hun vertrouwen op God, waardoor zij niet wegzakken in onverschilligheid maar zich verhouden tot de werkelijkheid, betrokken op en in solidariteit met anderen.

In de tweede eeuw schreef onbekende auteur over Christenen: “Zij wonen in hun eigen land, maar zij zijn als vreemdelingen. Elk vreemd land is voor hen als een vaderland, en elk vaderland is voor hen als een vreemd land.”
(Brief aan Diognetus)

Hoe kunnen we ons leven een concrete uitdrukking laten zijn van de manier waarop Christus oog had voor de allerarmsten?

Laten we in samenwerking met de lokale kerk geregeld bij elkaar komen voor gebed waarbij het kruis en de opstanding van Christus centraal staan.

3. Altijd op weg… samen met de vluchteling

Iemand die als vreemdeling in je land verblijft, mag je niet onderdrukken. Behandel vreemdelingen die bij jullie wonen als geboren Israëlieten. Heb hen lief als jezelf, want jullie zijn zelf vreemdelingen geweest in Egypte. (Leviticus 19:33-34)

In de hele wereld zijn vrouwen, mannen en kinderen gedwongen om hun land te ontvluchten, of beslissen zij om elders een toekomst op te bouwen. Hun gedrevenheid is groter dan alle obstakels die voor hen opdoemen.

We willen allemaal graag de eigenheid van onze cultuur bewaren, maar is niet het verwelkomen van de ander een van de mooiste dingen die ons als mens is gegeven? Natuurlijk worden we door de komst van vreemdelingen voor complexe vragen gesteld. De instroom van migranten moet in goede banen worden geleid, maar hoewel het soms ook moeilijkheden oproept, kan het ook een kans betekenen.

Het kan bijvoorbeeld gebeuren dat, soms wel generaties lang, mensen in dezelfde stad, dezelfde buurt, hetzelfde dorp wonen, en toch vreemden voor elkaar blijven. En er kan zelfs sprake zijn van groot onbegrip tussen mensen die dezelfde cultuur delen. Dus is het mogelijk om te proberen om degenen te ontmoeten die niet dezelfde prioriteiten of opvattingen hebben als wij?

Door op weg te gaan naar de ander, of ze nu van elders komen of onze buren zijn zonder dat we elkaar kennen, zullen we ongetwijfeld beter kunnen begrijpen dat zij anders denken dan wij.

Laten we alle abstracte informatie of statistieken even vergeten en de tijd nemen om de situatie van een migrant te leren kennen, of van een gezin dat uit een ander land kwam, door te luisteren naar hun verhaal en proberen dat te begrijpen.

Er zijn jongeren die, zelfs als ze in materiële zin alles hebben, nergens bij lijken te horen. De band met hun familie is verbroken, en dit kan resulteren in enorme en soms onzichtbare eenzaamheid. Laten we oog hebben voor deze jongeren, die lijden onder een innerlijk ballingschap, en met hen oplopen. Ze zijn soms dichterbij dan we denken.

4. Altijd op weg… als onderdeel van de hele schepping

De bomen van de Heer zuigen zich vol, de ceders van de Libanon, door hemzelf geplant. De vogels bouwen daar hun nesten, in hun kronen huizen de ooievaars. (…) Hoe talrijk zijn uw werken, Heer. Alles hebt u met wijsheid gemaakt, vol van uw schepselen is de aarde. (Psalm 104)

Geconfronteerd met de enorme problemen die onze planeet bedreigen, voelen veel mensen, jong en oud, zich machteloos en ontmoedigd. En in de toekomst zullen steeds meer mensen huis en haard ontvluchten vanwege klimaatrampen.

Toch nodigt het geloof ons uit om ons te verzetten tegen fatalisme en angst. Aan het begin van de bijbel lezen we: “God, de Heer, bracht de mens dus in de tuin van Eden, om die te bewerken en erover te waken” (Genesis 2:15). Door dit poëtische verhaal benadrukt de bijbel dat we in het creatieve werk van God een bepaalde verantwoordelijkheid ontvangen, namelijk om voor de aarde te zorgen en deze te behouden. Als we ontdekken dat we integraal onderdeel uitmaken van de schepping, dan wordt ons leven menselijker.

Onze aarde is een kostbaar geschenk van de Schepper, dat we in dankbaarheid en vreugde mogen aanvaarden. De aarde is ons gemeenschappelijk huis, en God roept ons op om erover te waken ten behoeve van alle schepselen en de komende generaties.

We zien ontelbare initiatieven ontstaan als gevolg van de urgentie van de klimaatverandering. Zij vormen een steeds beslissender invloed op het collectieve bewustzijn. Zelf stappen ondernemen is natuurlijk niet genoeg. Maar het is wel een belangrijke voorwaarde voor verandering.

Ieder van ons wordt uitgenodigd om in de wereld om ons heen te doen wat we kunnen: een andere levensstijl, waar mogelijk eenvoudiger te leven, oog hebben voor de schoonheid van de schepping.

Als we goed voor de aarde willen zorgen, is een gezamenlijk getuigenis van de verschillende Christelijke denominaties mogelijk. Is dit urgente probleem wellicht een oproep voor oecumenische inspanningen om veranderingen tot stand te brengen? Er zijn al voorbeelden van, zoals het netwerk van Groene kerken waaraan Taizé sinds de zomer van 2019 ook meedoet.(zie www.taize.fr/eco).

5. Altijd op weg… altijd innerlijk geworteld

Jezus zei: Maar als jullie bidden, trek je dan in je huis terug, sluit de deur en bid tot je Vader, die in het verborgene is. En jullie Vader, die in het verborgene ziet, zal je ervoor belonen. (Matteüs 6: 6)

Als “vreemdelingen en gasten op aarde” (Hebreeën 11:13) moeten we een plaats vinden waar we innerlijk geworteld zijn, zodat we onszelf kunnen zijn. Zou het in het gebed kunnen zijn dat deze worteling plaatsvindt, in een dialoog van vriendschap met Christus?

Het is waar dat ons vertrouwen in Christus soms kwetsbaar is. Maar zouden we in de kerk wellicht een gemeenschap kunnen vinden waar we op elkaar kunnen vertrouwen, onze twijfel kunnen delen en elkaar kunnen steunen in onze zoektocht?

Door constant terug te keren naar onze gemeenschap met God krijgen we een enorme vrijheid. God wil ons uitleiden uit allerlei vormen van individuele en collectieve onderworpenheid, en ons helpen om datgene achter ons te laten wat ons belemmert op onze weg.

Hoe kunnen we altijd op weg gaan zonder ontheemd te raken? Zou de overtuiging in ons mogen groeien dat het Koninkrijk van God al in ons en om ons heen aan het ontkiemen is?

Ja, er is een plaats waar ons hart rust kan vinden. Het is een soort innerlijk centrum van zwaartekracht, waar – zo zegt Jezus ons – “jullie werkelijk rust zullen vinden”. (Matteüs 11:29)

En de Heilige Geest, een ademtocht van goedheid, zal ons leiden,
zelfs in onze nachten…

[1]

[1] Photo: Cédric Nisi