Taizé

Gebeden voor elke dag

webadmin — 2024-12-02T19:04:48Z

Onderaan deze pagina kunt u andere gebeden vinden.

De bijbelteksten op deze pagina zijn ontleend aan De Nieuwe Bijbelvertaling, © Nederlands Bijbelgenootschap 2004.

Gebed live vanuit Taizé

Lynn — 2021-06-03T16:11:24Z

Elke zaterdag

Elke zaterdag wordt het gebed gelivestreamd vanuit Taizé om 20.30 (CEST | UTC+2) via de sociale media van Taizé. Daarna zal de link hier geplaatst worden.

Order of prayer — 09/08/2025

Song	Alleluia (94)
Psalm 23	Alleluia 22 (77)
Reading	Psalm 27:4
Song	Atme in uns (158)
— Silence —
Intercessions	Kyrie 9 (83)
Song	In te confido (46)
Prayer
Song	Laudate Dominum (10)
Gospel	John 20:19-23
Songs	Az egek és a földek (118)
	Ô toi, l'au-delà de tout (149)

All songs from Taizé are © Ateliers et Presses de Taizé.
The song numbers refer to the Taizé songbook 2025-2026.
The songs can also be found from this page.


Psalms for the week

Elke dag

Je kunt elke dag de live geluidsopnames van het avondgebed in Taizé beluisteren.

Maandag tot zondag om 20.30 (CEST | UTC+2) live audio vanuit de Verzoeningskerk. De afspeelmogelijkheid is zowel op de homepagina als hieronder te vinden.

Gebed live vanuit Taizé

Gebeden terugluisteren

Hieronder publiceren we geluidsopnames van de twee meest recente gebeden voor wie deze op een ander moment wil terugluisteren.

2022-02-28 20:30

Your browser does not support the audio element.

2022-02-27 20:30

Your browser does not support the audio element.

Gebruikelijke orde van dienst

Een pagina op onze website helpt met het leren van de Taizéliederen en de verschillende stemmen.

Avondgebed

Lied
Psalm
Bijbellezing
Lied
Stilte
Voorbeden of lofprijzing
Lied
Zegen
Liederen

Korte teksten uit Taizé

Jasper — 2013-05-17T14:04:15Z

Deze kleine bijdragen uit Taizé, geschreven door een aantal broeders, bieden een perspectief op de fundamentele wortels van het geloof. Geinspireerd door de ervaring van de ontmoetingen met jongvolwassenen die jaar in jaar uit rondom de gemeenschap plaatsvinden, onderzoeken zij vragen die vandaag de dag essentieel zijn voor christenen.

Deze teksten zijn helaas niet verkrijgbaar in het Nederlands. Hieronder zijn de teksten te vinden in het Engels, Frans en Duits.

Papieren versies van veel van deze bijdragen zijn verkrijgbaar vanuit Taizé; voor een bestelformulier per mail klik hier.

1	Ik Geloof; Help Mij in Mijn Ongeloof	Engels	Frans	Duits
2	Gered door het Kruis van Christus?	Engels	Frans	Duits
3	Wat is Kenmerkend aan het Christelijk Geloof?	Engels	Frans	Duits
4	Dialoog en Ontmoeting met Gelovigen van Andere Religies	Engels	Frans	Duits
5	God, Driemaal Heilig	Engels	Frans	Duits
6	Hebben We de Kerk Nodig?	Engels	Frans	Duits
7	De Eucharistie en de Eerste Christenen	Engels	Frans	Duits
8	Het Woord is het Brood van de Stilte	Engels	Frans	Duits
9	De Twee Kanten van het Kruis	Engels	Frans	Duits
10	Broeder Roger, Oprichter van Taizé	Engels	Frans	Duits
11	Gezegend in Onze Menselijke Kwetsbaarheid	Engels	Frans	Duits
12	Stemmen van Pasen	Engels	Frans	Duits
13	Is Christus Verdeeld?	Engels	Frans	Duits
14	Plezier, Geluk, Vreugde	Engels	Frans	Duits
15	“Geworteld en Gegrond in Christus”	Engels	Frans	Duits
16	Iconen	Engels	Frans	Duits
17	“Maak van de Eenheid van het Lichaam van Christus een Passie''	Engels	Frans	Duits
18	“Ik ben Gekomen, opdat Zij het Leven Hebben”	Engels	Frans	Duits
19	De Regenboog na de Zondvloed	Engels	Frans	Duits
20	Wat heeft het Boek Openbaringen ons vandaag de dag te zeggen?	Engels	Frans	Duits
21	In God, tot God	Engels	Frans	Duits
22	Stemmen uit het Begin	Engels	Frans	Duits
23	Dienen we God te Vrezen?	Engels	Frans	Duits
24	Onuitputtelijk Geloof	Engels	Frans	Duits

Voorbeden

webadmin — 2007-12-31T23:15:00Z

In Taizé komen alle aanwezigen elke vrijdagavond samen voor het gebed rond het kruis. Ieder die wil kan dan bij het kruis komen om Christus zijn eigen lasten en die van anderen toe te vertrouwen.

De waarde van de stilte

webadmin — 2006-04-27T15:41:27Z

Drie keer per dag komt alles op de heuvel van Taizé tot stilstand: het werk, de bijbelstudies en de groepsgesprekken. De klokken roepen op tot het gebed in de kerk. Honderden, soms duizenden jongeren uit allerlei landen ter wereld bidden en zingen met de broeders van Taizé. Er is een bijbellezing in verschillende talen. Centraal in elk gemeenschappelijk gebed staat het lange stiltemoment dat een uniek moment is om God te ontmoeten.

Stilte en gebed

Als wij ons laten leiden door het oudste gebedenboek, de bijbelse Psalmen, dan vinden we daar twee hoofdvormen van bidden, enerzijds het klaaglied en de smeekbede om hulp, en anderzijds het dankgebed en de lofzang. Op een minder zichtbare manier bestaat er nog een derde vorm van gebed dat noch de vorm van smeekbeden aanneemt, noch een expliciete lofzang is. Psalm 131, bijvoorbeeld, ademt slechts rust en vertrouwen uit: “Ik heb mijn ziel tot rust gebracht… Hoop op de Heer, van nu tot in eeuwigheid.”

Soms komt het gebed tot zwijgen: een serene verbinding met God kan ook zonder woorden tot stand komen. “Ik heb mijn ziel tot rust gebracht. Als een kind op de arm van zijn moeder, als een kind is mijn ziel in mij.” Zoals een kind dat zich verzadigd heeft aan de moedermelk, ophoudt met schreeuwen, in zo'n toestand kan “de ziel in mij” geraken omdat God nabij is. Dan heeft het gebed geen woorden nodig, en misschien zelfs geen nadenken.

Hoe kunnen we die innerlijke stilte bereiken? Soms zwijgen we, maar binnen in ons woedt een heftige discussie met denkbeeldige gesprekspartners of zijn we in een gevecht gewikkeld met onszelf. Rust creëren in de ziel veronderstelt een vorm van eenvoud: “Ik zoek niet wat te groot is voor mij en te hoog gegrepen.” Stilte maken in mijzelf, dat is toegeven dat mijn zorgen niet veel kunnen uitrichten. Stilte maken, dat is aan God overlaten wat buiten mijn bereik en vermogen ligt. Een moment van stilte, hoe kort ook, is als een sabbatrust, een onderbreking die je als zaligmakend ervaart, even een moment om jouw zorgen aan de kant te schuiven.

De onrust van onze gedachten is als de storm die het bootje van de leerlingen op het Meer van Galilea heen en weer deed schudden, terwijl Jezus verzonken was in een diepe slaap. Ook bij ons kan het voorkomen dat we ons verloren en angstig voelen, en dat we niet in staat zijn om onszelf tot kalmte te manen. Maar Christus is ook in staat om ons te hulp te komen. Zoals hij de wind en de zee tot de orde riep en zij “helemaal tot rust” kwamen, zo kan hij ook ons hart tot rust brengen wanneer het door schrik en zorgen flink tekeergaat (Marcus 4).

Wanneer we tot stilte komen, stellen wij onze hoop op God. Een psalm suggereert dat de stilte zelfs een vorm van lofzang is. Wij lezen gewoonlijk in het eerste vers van Psalm 65: “U komt de lof toe, o God.” Deze vertaling volgt de Griekse versie, maar in het Hebreeuws staat er in de meeste bijbels: “De stilte is een lofzang voor u, o God.” Wanneer de woorden en de gedachten tot zwijgen komen, dan wordt God geprezen in de woordeloze ver- en bewondering.

Het Woord van God: donder en stilte

Op de Sinai sprak God tot Mozes en de Israëlieten. Donderslagen, bliksemflitsen en een steeds harder aanzwellend hoorngeschal gingen het Woord van God vooraf en vergezelden het (Exodus 19). Eeuwen later keert de profeet Elia terug naar dezelfde berg van God. Daar beleeft hij de ervaring van zijn voorouders opnieuw: orkaan, aardbeving en vuur. Elia houdt zich gereed om naar God te luisteren die hem in de donder toespreekt. Maar de Heer bevindt zich niet in de traditionele uitingsvormen van zijn macht. Wanneer het oorverdovend lawaai ophoudt, hoort Elia “het gefluister van zuivere stilte”, en dan spreekt God tot hem (1 Koningen 19).

Spreekt God met luide stem of met een stem die stilte uitademt? Moet men het volk als voorbeeld nemen dat zich aan de voet van de Sinai heeft verzameld of de profeet Elia? Dit is waarschijnlijk een fout gesteld alternatief. De angstaanjagende natuurverschijnselen die zich manifesteerden toen God de tien geboden overhandigde, onderstrepen hoe belangrijk deze waren. De geboden naleven of ze verwerpen is een kwestie van leven of dood. Wie een kind onder een voorbijrijdende auto ziet rennen, heeft groot gelijk als hij zo hard mogelijk gaat schreeuwen. In vergelijkbare situaties hebben profeten het Woord van God aangekondigd op een manier die oorverdovend was.

Woorden die met luide stem uitgesproken worden, laten zich horen, maken indruk. Maar wij weten goed dat ze de harten nauwelijks raken. In plaats van een goede ontvangst, ontmoeten ze weerstand. De ervaring van Elia toont aan dat God geen indruk wil maken, maar begrepen en ontvangen wil worden. God heeft “een stem van zuivere stilte” gekozen om te spreken. Dat is iets paradoxaals:

God zwijgt en toch spreekt hij

Wanneer het Woord van God een “stem” wordt “van zuivere stilte”, dan is het effectiever dan ooit om onze harten te veranderen. De orkaan van de berg Sinai spleet de rotsen, maar het stille Woord van God is in staat om harten van steen te breken. Voor Elia zelf was de plotselinge stilte waarschijnlijk angstaanjagender dan de orkaan en de donder. De manieren waarop God zich op indrukwekkende wijze manifesteerde, waren hem in zekere zin vertrouwd. Het is juist de stilte van God die voor ons zo onthutsend is, want hij verschilt zozeer van alles wat Elia tot dan toe kende.

De stilte maakt ons klaar voor een nieuwe ontmoeting met God. In de stilte kan het Woord van God doordringen in de verborgen uithoeken van ons hart. In de stilte blijkt het “scherper te zijn dan een tweesnijdend zwaard: het dringt diep door tot waar ziel en geest elkaar raken.” (Hebreeën 4:12) Wanneer we het stil in ons maken, dan houden we op met ons voor God te verbergen, en het licht van Christus kan zelfs datgene bereiken waarover wij ons schamen, het genezen en omvormen.

Stilte en liefde

Christus zegt: “Mijn gebod is dat jullie elkaar liefhebben zoals ik jullie heb liefgehad.” (Johannes 15:12) Wij hebben stilte nodig om deze woorden tot ons te laten komen en om ze in praktijk te brengen. Wanneer wij gejaagd en vol onrust zijn, hebben we zoveel argumenten en redenen om niet te vergeven en niet al te makkelijk lief te hebben. Maar wanneer wij “onze ziel tot rust gebracht” hebben, dan verdwijnen al die redenen als sneeuw voor de zon. Misschien vermijden we soms de stilte en hebben we liever lawaai, woorden of vormen van afleiding van welke aard ook. Immers, de innerlijke vrede is een riskante zaak: hij maakt ons leeg en arm, hij ontregelt bitterheid en gevoelens van opstandigheid, en leidt ons naar een vorm van zelfgave.

Stil en arm, zo worden onze harten veroverd door de heilige Geest en worden ze vervuld van een onvoorwaardelijke liefde. Op een nederige maar trefzekere manier brengt de stilte ons tot liefde.

Jongeren en het gebed in Taizé

webadmin — 2006-04-19T08:45:34Z

Een broeder laat zijn gedachten gaan over de manier waarop jongeren betrokken kunnen worden bij het gebed; hij benadrukt drie dimensies van het gebed in Taizé waarvan hij denkt dat ze een antwoord zouden kunnen zijn op het zoeken van de jongeren.

Drie keer per dag komt alles op de heuvel van Taizé tot stilstand: het werk, de bijbelstudies en de groepsgesprekken. De klokken roepen op tot het gebed in de kerk. Honderden, soms duizenden jongeren uit allerlei landen ter wereld bidden en zingen met de broeders van Taizé. Korte gezangen, die vaak herhaald worden en die in weinig woorden een fundamentele werkelijkheid uitdrukken die snel begrepen wordt. Daarna is er een bijbellezing in verschillende talen. Centraal in elk gemeenschappelijk gebed staat het lange stiltemoment dat een uniek moment is om God te ontmoeten.

Wij, als broeders, zijn vaak onder de indruk van het feit dat jongeren soms urenlang in onze kerk kunnen blijven, in stilte of ondersteund door het meditatieve zingen. Jongeren zijn soms even verbaasd over zichzelf wanneer ze ontdekken hoe vaak ze in Taizé gebeden hebben. Wanneer men aan het einde van het verblijf aan de groepen vraagt wat hen het meest is bijgebleven, is het antwoord snel en zonder aarzelen gevonden: “Het gebed!” Terwijl veel van deze jongeren die zo enthousiast praten over hoe ze het gebed ervaren hebben, op het eerste gezicht weinig ‘expert' lijken in het bidden. Daarom is het ook zo ontroerend.

Wijzelf, het zij opnieuw gezegd, blijven ons erover verbazen. Wat stelt jongeren in staat zich werkelijk open te stellen voor een innerlijke dialoog in het gebed? Hoe lukt het ons om hen te laten ontdekken dat God reeds een kiem in ons legt die kan uitgroeien tot verbondenheid met Hem, zelfs al lukt het niet om te bidden en zonder zelfs te weten wat men kan vragen of verwachten.

Zonder hierop een echt antwoord te kunnen geven, kan ik niettemin drie dimensies van het gebed in Taizé benadrukken waarvan ik denk dat ze beantwoorden aan het zoeken van de jongeren: een gebed dat toegankelijk is, dat meditatief is en vanuit het hart komt.

Een toegankelijk gebed

Het gebed van onze gemeenschap is in de loop der tijd veel veranderd. Het is steeds eenvoudiger geworden. Frère Roger was er steeds op bedacht dat niets in het gemeenschappelijk gebed ontoegankelijk mocht zijn. Hij was van mening dat een tekst die te lang was of te moeilijke woorden gebruikte, het zicht kon ontnemen op die liefdesrelatie die men in het gebed vindt door de aanwezigheid van de heilige Geest.

Deze eis van eenvoud, deze zorg om voor veel jongeren deze innerlijke ervaring toegankelijk te maken, verklaren deze manier van bidden met eenvoudige en meditatieve gezangen. Niet dat alles aan jongeren is aangepast. In zekere zin zijn de liederen van Taizé op zich geen jongerenmuziek. Ik geloof dat onze liederen diep geworteld zijn in de monastieke traditie.
Vanwege hun woordgebruik dat ontleend is aan de psalmen, hetzelfde woordgebruik van de lange traditie van gezongen gebeden die dateert van de allereerste bijeenkomsten van Israël.
Vanwege hun meditatieve en zelfs herhalende karakter. Onze gemeenschap begon met het zingen van psalmen en dat gaat tot op de dag van vandaag door. Maar in plaats van de hele psalm te zingen, houden wij het bij een vers waarover we samen mediteren, dat we laten resoneren in ons hart, teneinde in ons binnenste iets te ervaren van wat dat vers uitdrukt.

Wat aanslaat bij de jongeren in Taizé, dat is misschien ons streven naar een zo groot mogelijke eenvoud in onze manier om ons geloof te uiten, zonder het te versimpelen of er een zoetsappige interpretatie aan te geven. Zij voelen met al hun lichaamsvezels aan dat het gebed dat men hun aanreikt, niet zozeer een uitdrukking is van hun jongerentaaltje. Het nodigt hen veeleer uit om op zoek te gaan naar wat hen verder brengt in het leven en wat hen aanzet om zichzelf minder centraal te stellen, om leeg te worden van zichzelf. Dit gebeurt dan door hen woorden in de mond te leggen van lang vervlogen tijden. Jongeren voelen dat feilloos aan. Ze weten precies wanneer woorden alleen maar geuit worden om de woorden zelf en wanneer woorden ruimte scheppen omdat ze geen zekerheden wensen te verkopen. Misschien voelen ze aan dat wij als broedergemeenschap ons gebed aanpassen aan hun aanwezigheid om daardoor onze weg te verbreden en zo de intimiteit die wij wensen te beleven in God, voor allen mogelijk te maken. In die zin is het zo belangrijk dat het zingen steeds maar herhaald wordt door allen en niet alleen maar door solisten of voorzangers om alleen maar het refrein over te laten aan de verzamelde geloofsgemeenschap.

Een meditatief gebed

Het bidden gecombineerd met de liederen van Taizé is ook een bijbelse meditatie. Met Allerheiligen zit onze kerk vol met Franse middelbare scholieren. Dan ben ik zo verbaasd als ik zie hoe 2500 jongeren echtgemeend zingen: “Ik zal mij verblijden, juichen over uw liefde,” de woorden van een van de laatste liederen in het Frans. Ik heb het gevoel dat door een of twee verzen te herhalen, het zingen hen een directe toegang verleent tot het Woord van God. Het maakt het hun mogelijk om de schoonheid en zelfs de ‘ruigheid' van de bijbelse woorden in hun binnenste op te slaan en van binnenuit te beleven. Vervolgens zullen sommige woorden die men uit het hoofd kent, bij het lezen herontdekt worden. Zo zal er plotseling een nieuw licht gaan schijnen op sommige teksten.

Ik vraag me soms af of onze manier van zingen niet beschouwd kan worden als een korte inleiding op de ‘lectio divina', op dat aandachtig lezen van het Woord dat ruimte vrijmaakt om de tekst in al zijn dimensies te laten weerklinken. Joden praten in dit verband van het ‘kauwen' op de Thora. Een rabbijn die geciteerd wordt in de joodse tekstenbundel uit de eerste eeuwen na Christus, zei het volgende: “Bekijk de Thora van alle kanten, want alles zit erin besloten; alleen zij zal je de ware kennis geven. Word oud in dit bestuderen, geef het niet op; er bestaat niets beters.” (Mishna Abot 5,25) In Taizé ligt het herhalend zingen in het verlengde van dit ‘herkauwen', in dit ademhalen via het Woord van God.

Een gebed vanuit het hart

Er is nog een ander aspect dat me frappeert wanneer ik jongeren hoor praten over het gebed in Taizé: het lange moment van stilte middenin de viering geeft hen de gelegenheid om na te gaan wat hen bezighoudt. “De balans opmaken”, “luisteren naar wat het hart te zeggen heeft”, “nadenken over problemen”, “schoon schip maken in jezelf”, “een pauze inlassen”, “weer bij jezelf uitkomen”, “de maskers laten vallen”...: ze weten goed te omschrijven waartoe stilte hen uitnodigt.

Ze zijn met velen en dus boezemt de stilte hen geen angst in. Integendeel, er zijn er heel wat die zeggen dat de tien minuten stilte de eerste keer lang leken, maar dat ze daarna moeiteloos hun eigen invulling kregen.

Ik vraag me af of wat zij proberen uit te drukken, niet overeenkomt met wat de Oosterse christenen “het bidden met het hart”of “het waken met het hart” noemen. “Van alles waarover je waakt, waak vooral over je hart, het is de bron van je leven.” (Spreuken 4:23)

Het hart is in de bijbel het centrum van het menszijn. Hierin komen alle energielijnen samen. Voor de monniken van de Oosterse traditie is het gebed dat bestaat uit een herhaling van een korte zin die het ritme van de ademhaling volgt, in de eerste plaats een gebed vanuit het hart, dat wil zeggen een poging om alle energielijnen samen te bundelen en ze in de warmte van het hart te onderwerpen aan de louterende werking van de liefde. Door gevoelens en energie te bundelen, wordt het hart de plek van waaruit de neiging tot het goede ontspringt als gezuiverd water. Het bidden opgevat als waakzaam, wakker zijn en luisteren, maakt het mogelijk de eigen verlangens te concentreren, een nieuwe richting eraan te geven en ze synchroon te laten lopen met de liefde. Bidden betekent het hart voorbereiden om bedacht te zijn op situaties waarin liefde vereist wordt.

Door te zingen en door stilte te betrachten, ontdekken jongeren dat ze in staat zijn om nieuw van hart te worden, om een hart te krijgen dat simpel is in de etymologische zin van het woord: een hart uit één stuk, een hart dat uit de plooi gehaald is. De eerste christenen spraken over het gebed als over een manier om het ‘spirituele vet' dat de gedachten en de verlangens terneerdrukt, te laten smelten. Het beeld van de plooien is eveneens suggestief: het hart dat uit de plooi wordt gehaald, is het hart dat ontdaan is van ballast en dat zo dicht mogelijk in de buurt van zijn verlangens blijft, om zo duidelijker te ontdekken hoe God het oproept om scheppend in het leven te staan.
“Elk verlangen dat diep in onszelf God aanroept, is op zich al een gebed. Jouw verlangen, dat is al jouw gebed. Er is een innerlijk gebed dat nooit zwijgt: dat is jouw verlangen. Als jij wil bidden, hou dan nooit op te verlangen.” (Augustinus, commentaar op psalm 37)

Onbelemmerd en openstaand naar een zekere transparantie, leert het hart ook om beslissingen en intuïties te laten rijpen en om lijnen te schetsen voor een levensweg. En ook om delicate situaties en impasses te doorzien. In deze zin hoop ik dat jongeren begrijpen dat “het gebed ons niet bevrijdt van wereldse zorgen. Integendeel, bidden is een daad van verantwoordelijkheid: hoe meer je in alle eenvoud en nederigheid bidt, des te meer je uitgenodigd wordt om lief te hebben en dat uit te dragen in je leven.” (Frère Roger, brief 2005, ‘Een toekomst van vrede')

Door deze drie dimensies van het gebed die wij proberen te delen met de jongeren – zichzelf minder centraal stellen, ‘herkauwen' van de Schrift en ‘waakzaam luisteren' naar het hart – zouden wij zo graag bij hen de zekerheid voelbaar willen maken die broeder Roger ons in zijn laatste onvoltooide brief heeft nagelaten:
“God vergezelt ons tot in onze diepste eenzaamheid. Hij zegt tot ieder mens: “Jij bent kostbaar in mijn ogen en waardevol; Ik houd van je.” Ja, God kan niet anders dan zijn liefde geven, dat is de samenvatting van heel het evangelie.”

Gebed – liederen

Ontdek in deze rubriek het gebed in Taizé, luister naar de liederen, bekijk de partituren en denk na over de waarde van de stilte.

Een gastvrije ruimte voor een meditatief gebed inrichten

Pia — 2004-08-25T10:03:49Z

Indien mogelijk, is het beter om in een kerk samen te komen en die ruimte zo mooi mogelijk te maken zodat men er zich thuis voelt. De inrichting van het interieur is belangrijk ter ondersteuning van het gebed. Het gaat niet om een kerkrestauratie, maar om de aanpassing van de ruimte met heel eenvoudige middelen. Als het niet mogelijk is om in een kerk te bidden, dan is het belangrijk om de gebedsruimte harmonieus in te richten.

Tijdens het gebed is het beter dat alle deelnemers dezelfde richting uitkijken. Zo wordt duidelijk dat ons gebed zich tot Christus richt en niet tot elkaar.

Een plaats van gebed wordt aantrekkelijk en gastvrij met weinig middelen: een kruis, een open bijbel, enkele brandende kaarsen, iconen, bloemen... Zorg ervoor dat de verlichting gedempt blijft, niet verblindend. Verlicht de ruimte vooraan met waxinelichtjes en olielampjes. Leg een tapijt neer in het midden voor hen die tijdens het gebed willen knielen of op de grond willen zitten. Zet banken en stoelen langs de kant voor hen die liever willen zitten.

Het is goed om de mensen bij de ingang te verwelkomen en het papier met de liederen uit te delen. Nodig hen uit voorin plaats te nemen.

De leiding van het gebed is een dienst voor de anderen. Het houdt de voorbereiding van het gebed in en de zorg dat het zo verloopt dat iedereen tot inkeer kan komen en niet afgeleid wordt. Wanneer het gebed eenmaal begonnen is, worden er geen praktische toelichtingen meer gegeven, om ieders inkeer niet te verstoren.

“Het verlangen naar gemeenschap met God is al oneindig lang geworteld in de menselijke ziel. Het mysterie van deze gemeenschap raakt ons tot in ons diepste wezen.”

Naar de bron van vreugde (Brief 2004)

Iconen in het gebed

Pia — 2004-08-25T10:02:21Z

Iconen ondersteunen de schoonheid van het gebed. Zij zijn als vensters die openstaan op de werkelijkheid van Gods koninkrijk en die haar toegankelijk maken in ons gebed hier op aarde. Zij nodigen uit tot onze eigen ‘transfiguratie', omvorming.

Ook al is een icoon een afbeelding, zij is niet alleen maar een afbeelding of een versiering. Zij is het symbool van de incarnatie. Zoals het Woord zich tot onze oren richt, stelt een icoon de geestelijke boodschap aan onze ogen voor.

Het fundament van iconen is volgens Johannes Damascenus (achtste eeuw) Christus' komst op aarde. Het heil is verbonden met de incarnatie van het goddelijke Woord, en daarom aan de materie: “Vroeger werd God die zonder materie en onzichtbaar is, nooit afgebeeld. Maar nu God zich geopenbaard heeft in het vlees en onder de mensen heeft gewoond, kan ik mij het zichtbare van God voorstellen. Ik aanbid niet de materie maar de Schepper van de materie, die materie geworden is om mij, die in de materie heeft willen wonen en die door de materie mijn heil heeft bewerkt” (Redevoering I,16).

Door het geloof dat zij uitdrukt, door haar schoonheid en diepte, kan een icoon een ruimte openen van vrede en ons verlangen ondersteunen. Zij nodigt uit om het heil zelfs in het vlees en in de schepping te ontvangen.

De Maria-icoon in de Kerk van de Verzoening in Taizé.

Deze icoon werd gezegend door de metropoliet van Leningrad, Nikodiem, tijdens zijn bezoek aan Taizé in 1962.

Een gebedsviering voorbereiden

Pia — 2004-08-25T09:55:34Z

“Hoe kunnen we het gemeenschappelijk gebed voortzetten?” Vaak vragen mensen dit aan het einde van een week in Taizé of na deelname aan een ontmoeting van Taizé elders.

Hier vind je enkele elementen die van belang zijn bij het voorbereiden van een gebedsviering die meditatief van karakter is en “begin noch einde kent”.

Kies een of twee lofliederen om het gebed te beginnen.

Psalm

Jezus bad deze oude gebeden van zijn volk. Sinds altijd hebben de christenen daarin een bron gevonden. De psalmen plaatsen ons in de grote gemeenschap van gelovigen. Onze vreugde, onze droefheid, ons vertrouwen in God, onze dorst en zelfs onze angst vinden in de psalmen een uitdrukking.

Een of twee personen lezen, of zingen de psalmverzen solo. Allen antwoorden met een halleluja, of een andere vorm van een gezongen acclamatie na elk psalmvers. Als de psalmverzen worden gezongen, worden ze eventueel ondersteund door een geneuriede harmonie (de melodie wordt dan geïmproviseerd op het slotakkoord van de acclamatie die door allen gezongen wordt). De psalmverzen moeten dan kort zijn, in het algemeen twee regels. Indien de psalmverzen gelezen worden, kunnen ze wat langer zijn. Kies slechts enkele verzen uit die het meest toegankelijk zijn. Het is niet nodig de hele psalm te lezen.

Lezing

Het lezen van de Schrift is naderen tot “de onuitputtelijke bron die God zelf aan de dorstige mensen aanreikt” (Origines, derde eeuw). De Schrift is “een brief van God aan zijn schepselen” die “het hart van God laat ontdekken in Gods Woord” (Gregorius de Grote, zesde eeuw).

Voor een regelmatig gebed is het gebruikelijk om een doorgaande lezing van een bijbelboek te volgen. Maar voor een wekelijks of maandelijks gebed moeten toegankelijke lezingen gekozen worden, die geen nadere uitleg nodig hebben.

Elke lezing wordt ingeleid met “Lezing uit ...”, of “Evangelie volgens ...”. Indien er twee lezingen zijn dan wordt de eerste uit het Oude Testament gekozen, de Brieven, de Handelingen of de Apokalyps (de Openbaring van Johannes). De tweede lezing is altijd de evangelielezing. Tussen beide lezingen past een meditatief lied.

Voor of na de lezing is het mooi om een lied te kiezen dat Christus' licht bezingt. Tijdens dit lied kunnen enkele jongeren of kinderen naar voren komen met een kaars in de hand, om een olielamp of een kandelaar aan te steken. Dit symbool herinnert ons eraan dat Christus' liefde een vuur is dat nooit uitdooft, ook al verdicht de nacht zich in ons persoonlijk leven of in het leven van de mensheid.

Lied

Stilte

Wanneer wij proberen om gemeenschap met God in woorden uit te drukken, gaat dat snel ons verstand te boven. Maar in de diepte van de mens bidt Christus door de heilige Geest meer dan wij vermoeden.

Gods stem zwijgt niet, maar God wil zich nooit opdringen. Dikwijls laat zijn stem zich slechts horen in een fluistering, in een ademtocht van stilte. Stil zijn in zijn aanwezigheid, om zijn Geest te ontvangen, is reeds bidden.

Probeer niet een manier te vinden om tot welke prijs ook een innerlijke stilte te verkrijgen en een soort innerlijke leegte op te wekken. Heb een kinderlijke houding van vertrouwen en laat Christus in stilte in je bidden. Op een dag zul je ontdekken dat je diepste zelf bewoond is.

In een gemeenschappelijk gebed is het beter om één lange stilte te hebben – vijf à tien minuten – in plaats van verschillende korte momenten van stilte. Als zij die aan het gebed deelnemen niet aan zo'n stilte gewend zijn, dan is het belangrijk om na het lied dat voorafgaat aan de stilte te zeggen: “Wij zullen het gebed nu voortzetten met een ogenblik van stilte.”

Voorbeden of lofgebed

Voorbeden, of korte acclamaties, vormen als het ware een ‘vuurkolom' in het hart van het gemeenschappelijk gebed. Ze worden gedragen door een geneuriede harmonie en onderbroken door een antwoordgezang dat door allen gezongen wordt. Door de voorbeden verruimt ons gebed zich tot de hele mensenfamilie: vreugde en hoop, droefheid en angst van de mensen, van de armen en allen die lijden, vertrouwen we aan God toe. In het lofgebed vieren wij alles wat God voor ons betekent.

Een of twee personen verwoorden om beurten de voorbeden, of korte acclamaties, die ingeleid en onderbroken worden met een gezongen Kyrie eleison, Gospodi pomiloej (Heer, heb erbarmen), of Lof zij u, Christus. Aan het eind van alle geschreven voorbeden kan het goed zijn de aanwezigen de mogelijkheid te geven spontane, korte gebeden te zeggen die uit hun hart komen. Zorg ervoor dat deze kort zijn en tot God gericht zijn: zij zouden niet moeten veranderen tot een horizontale dialoog waarin men in feite aan anderen zijn eigen ideeën doorgeeft, in plaats van zich tot God te richten. Ieder van deze spontane gebeden wordt afgesloten met hetzelfde door allen gezongen antwoordgezang.

Onze Vader

Slotgebed

Liederen

Aan het eind kan het gebed voortgezet worden door te blijven zingen. Om de liederen te ondersteunen, blijft een kleine groep achter bij degenen die het gebed willen voortzetten.

Anderen kunnen uitgenodigd worden voor een gesprek in kleine groepen in een nabijgelegen ruimte, bijv. aan de hand van de maandelijkse bijbeltekst ter overweging. In de rubriek Gebedsviering wordt elke maand een bijbeltekst ter overweging voorgesteld, waarmee een tijd van stilte en gesprek gehouden kan worden.

Informatie over zangbundels en andere hulpmiddelen kan gevonden worden in de rubriek Werk van de broeders.

Bijbelteksten voor elke dag

webadmin — 2004-06-12T08:20:32Z

Deze dagelijkse bijbelteksten worden tijdens het middaggebed in Taizé gelezen. De verwijzing geeft een wat langere tekst aan. - Gebedsviering / NoUpdateMention, inc-readings, readingrss.php